The Touch of SHADOW

15 01 2010

ที่...ด้านหลังของโปสการ์ด

The Touch of SHADOW

.

.

เขียนบนที่นอนชั้นบนของรถไฟ

.

ปลายเพื่อนรัก…

.

โปสการ์ดใบนี้เขียนมาเพื่อเป็นการขอบคุณเธอที่เป็นเพื่อนที่ดีของฉัน  ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมา  และยังเป็นเพื่อนร่วมทางที่น่ารักในการเดินทางครั้งนี้อีกด้วย 

ฉันรู้สึกดีจริง ๆ ที่ได้พูดคุยกับเธอตลอดเวลาที่เราโดยสารรถไฟกลับกรุงเทพ ฯ  ฉันคิดว่าการรับฟังและการแบ่งปันทุกข์สุขระหว่างเราทั้งสองคนเป็นไปอย่างสมดุลดี  มีคนจำนวนไม่มากนักที่เป็นผู้พูดและผู้ฟังที่พอดีแบบนี้

ตลอดระยะเวลาที่อยู่ในจังหวัดตรัง  ฉันมองเห็นความเบิกบาน  อันส่องประกายทางสายตาผ่านมาจากข้างในหัวใจของเธอ  เสียงหัวเราะอันแจ่มใสเวลาเราพูดคุย  ดำน้ำ  ถ่ายภาพ  หรือว่าเสียงร้องเพลงตามบทเพลงรักจากโทรศัพท์มือถืออย่างเป็นสุขของเธอ  ก่อนที่เราจะหลับตาลงในคืนวันนั้น  สิ่งเหล่านี้ทำให้คืนวันและบรรยากาศของการเดินทางในครั้งนั้น  เป็นไปด้วยความน่ารักและสวยงามยิ่ง…

.

เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกว่า  โลกหมุนไปเพราะความรัก…

.

.

โปสการ์ดใบนี้เป็นภาพของถ้ำมุกหรือถ้ำมรกตที่พวกเราได้มีประสบการณ์ลอดผ่านเข้าไปด้วยกัน  เธอจำได้ใช่ไหมจ๊ะ?  ไม่ใช่เรื่องง่ายดายอย่างที่ฉันได้คาดคิดไว้ก่อนเลย  กว่าเราจะผ่านจากปากถ้ำสู่ปลายทางอีกด้านหนึ่ง

เริ่มตั้งแต่วินาทีแรกที่เราได้มาถึงเกาะมุก  และต้องพบกับความผิดหวังที่ไม่สามารถลอดเข้าไปภายในถ้ำมรกตได้  เนื่องจากเป็นเวลาที่น้ำกำลังขึ้น  สิ่งนี้สอนให้เรารู้จักการรอคอย  กับบางจังหวะของชีวิตที่ไม่เป็นไปอย่างที่คิดหมาย  แล้วความอดทนที่มี  จะทำให้เราพบกับประตูสู่ความหวังนั้นได้

ก่อนเข้าสู่ปากถ้ำพวกเราต้องเกาะเสื้อชูชีพกันให้แน่น  และสามัคคีร่วมแรงร่วมใจกันปั่นจักรยานน้ำเข้าไป  เป็นนาทีที่ฉันรู้สึกแปลกใหม่  แต่ก็อดที่จะตื่นเต้นกับหนทางข้างหน้าและสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นในชีวิตมาก่อนแบบนั้นไม่ได้

น้ำที่ปากถ้ำเป็นสีเขียวมรกตใสและสะท้อนให้ผนังถ้ำเป็นสีเขียวมรกตที่สวยงามเช่นเดียวกัน  ตื่นตาตื่นใจกับความงดงามได้ไม่นาน  ข้างในใจที่เต้นระรัวก็เริ่มเยียบเย็น  กับความมืดที่เข้าคลี่คลุม  หากไม่มีเพื่อนรักอย่างเธอและคนอีกจำนวนหนึ่งเข้าไปด้วย  เส้นทางอันมืดมิดข้างในถ้ำคงชวนหวาดหวั่น…

.

.

มาคิดดู…  ความมืดที่รายล้อมเรานั้น  อันที่จริงก็คือ  “ เงา ”  ของยอดเกาะมุกที่บดบังแสงจากดวงตะวันไว้  ได้ชื่อว่า “ เงา ”  เป็นสิ่งที่ดูเหมือนมีตัวตน  แต่เราก็ไม่เคยสัมผัสตัวตนของเงาได้อย่างแท้จริง  เช่นกันกับความมืดมิดภายในถ้ำ  ที่อาจดูเหมือนสามารถสัมผัสใจเราได้  ทำให้เราเกิดเป็นความรู้สึกต่าง ๆ เช่น  หวาดหวั่น  หวาดกลัว  และบ่อยครั้งที่เงาสัมผัสใจเราให้รู้สึกมืดมน  คล้าย ๆ เดินวนอยู่ในถ้ำที่มองไม่เห็นแสงสว่าง

แต่แค่เพียงเรามีสติแล้วเข้าใจในธรรมชาติรอบกายและภายในใจ  เราก็จะสัมผัสได้ถึงความจริงที่ถูกบดบังไว้ด้วยเงามืดนั้น  และไม่ใช่เรื่องยากเลย  ที่เราจะพบว่า  ที่ปลายทางอีกด้านหนึ่งของถ้ำอันมืดมิดนั้น  มีแสงสว่างรอเราอยู่  เมื่อเราสามารถก้าวพ้นหรือว่ายน้ำออกไปได้  ใจของเราอาจได้สัมผัสกับความจริงแท้  โดยความจริงในความมืดมิดจะเป็นสิ่งที่ค่อย ๆ  เลือนลับใจ…

.

.

.

.

แด่…ปลายเพื่อนรัก  และผู้คนในเงามืด

.

. 

เบื้องหลังของด้านหลัง

.

ในฤดูร้อนของปี 2552  ฉันมีโอกาสได้เดินทางไปภาคใต้กับเพื่อนสาวที่รักอีก 2 คน  ล้อของรถบัสประจำทางที่เราโดยสารเคลื่อนจากสายใต้ใหม่ในยามดึกของคืนหนึ่ง  และมาสิ้นสุดเส้นทางที่สถานีขนส่งของ  “ จังหวัดตรัง ”  ในตอนเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น

จังหวัดตรังเป็นจังหวัดที่ฉันเพิ่งเคยไปเยือนเป็นครั้งแรก  และฉันก็ได้พบกับความประทับใจในทันทีที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า  เพียงแค่บทสนทนาจากวิทยุท้องถิ่น  ก็ทำให้รู้สึกได้ถึงความน่ารักของผู้คนที่นั่น  และเมื่อเราไปถึงบริษัททัวร์ที่ได้จองไว้  พนักงานก็ต้อนรับเราด้วยอาหารเช้ามือใหญ่ที่ทำให้เราอิ่มหนำสำราญ  มัคคุเทศก์พาเราขึ้นรถไปยังท่าเรือหาดยาวในอุทยานแห่งชาติหาดเจ้าไหมที่อยู่ไกลจากตัวเมืองถึง 45 กม.  ทิวทัศน์สองข้างทางนั้นทำให้ฉันรู้สึกเพลิดเพลินใจ  ป่าต้นยางพาราที่เป็นระเบียบสวยงาม  ถนนราดยางมะตอยซึ่งทอดยาวไกลจนลิบตา  วัวสีน้ำตาลแทะเล็มหญ้าอยู่ข้างทาง  เป็นความงดงามที่จัดวางได้อย่างลงตัว

เราขึ้นเรือไม้ชั้นเดียวมุ่งหน้าสู่หมู่เกาะกลางทะเลสีเขียวมรกต  บนเรือเราได้รับการแนะนำเรื่องการดำน้ำตื้นจากครูสอนดำน้ำซึ่งหลายคนมีอาชีพเป็นตำรวจน้ำ  ใต้ท้องทะเลที่ลึกเพียงแค่ 5-6 เมตรนั้นมีอันตรายมากมายแฝงอยู่ภายใต้ความสวยงาม  ทำให้เราต้องคอยระลึกในคำสอนของครูสอนดำน้ำ    ตั้งแต่เริ่มแรกที่เราลงไปสัมผัสผิวน้ำและทุกขณะที่แหวกว่ายอยู่ในท้องทะเล

เรือนำเราเทียบใกล้เกาะหลายเกาะในทะเลตรัง  เช่น  เกาะกระดาน  เกาะเชือก และเกาะม้า  เราลงดำน้ำแบบ  Snorkeling  กันที่เกาะเหล่านั้น  ทันทีที่ฉันก้มหน้าลงให้สายตาจมอยู่ภายใต้ผิวน้ำ  โลกที่เคยเป็นอยู่ในทุกวันก็พลันเปลี่ยนไป  สิ่งมีชีวิตที่ได้พบเจอนั้น  แม้ว่าจะไม่สามารถพูดคุยกันได้เช่นเพื่อนมนุษย์ทั่วไป  แม้อาจจะมีพิษมีภัยกับเราหากไม่ระมัดระวัง  แต่ฉันก็แน่ใจว่า…ภาพความสวยงามและทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในท้องทะเลที่นั่น  ล้วนเกิดขึ้นจากความเป็นไปโดยธรรมชาติ  เป็นปรากฏการณ์ที่ธรรมชาติเสกสรรขึ้นมาเพื่อให้ตนเองสามารถดำรงอยู่บนโลกใบนี้ได้  โดยไม่มีเจตนาที่จะห้ำหั่นเบียดเบียนซึ่งกันและกัน

อีกเกาะหนึ่งที่เรือของเราได้เทียบใกล้  นั่นคือเกาะมุก  เกาะที่มีถ้ำอันสวยงามซึ่งมีชื่อว่า  “ ถ้ำมรกต ”  ตั้งอยู่  ภาพในโปสการ์ดนี้เป็นภาพของถ้ำมรกต  และที่เห็นในภาพคือวิธีการเข้าไปภายในถ้ำ  โปสการ์ดใบนี้มิได้ได้มาจากเกาะมุกหรือถ้ำมรกต  หากแต่ฉันหยิบมาจากชั้นวางโปสการ์ดที่ท่าเรือหาดยาว  ปลายอีกด้านหนึ่งของถ้ำมรกตนั้น  มีพื้นที่กว้างประมาณ 2 ไร่  เป็นหาดทรายขาวและน้ำทะเลใส  น่าแปลกใจที่ผู้คนมากมายต่างกระตือรือล้นที่จะผ่านถ้ำแห่งนั้นเข้าไป  เพื่อพบกับพื้นที่เล็ก ๆ ในลักษณะนั้น  บางที…สิ่งท้าทายและการได้ทำสิ่งแปลกใหม่ในชีวิต  อาจเป็นแรงจูงใจสำหรับคำตอบในการผจญภัยและค้นหาของพวกเขาก็เป็นได้

เรือใหญ่ลำนั้นส่งเราสามคนกลางทะเล   เราต่อเรือหางยาวเล็ก ๆ เข้าสู่เกาะลิบง  เกาะใหญ่ของจังหวัดตรังซึ่งเป็นแหล่งที่อยู่ของพะยูน  สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดใหญ่ที่อาศัยอยู่ในน้ำ  เป็นที่น่าเสียดายที่ในวันต่อมาเราขึ้นเรือไปเพื่อตามหาตัวจริงของพะยูน  แต่เราก็ไม่เห็นพวกเค้าแม้สักตัว  เรากลับมาเล่นน้ำทะเลใสและหาดทรายสวยกันที่เกาะลิบงในบ่ายวันนั้น 

เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยลงจากกลางฟากฟ้า  ลมทะเลพัดมาเย็นสบาย  ฉันเอนหลังนอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่วางอยู่ในเรือนหลังคามุงจากใต้ต้นมะพร้าวริมทะเล  ทอดสายตาสู่ท้องทะเลไกล ๆ  เบื้องบนนั้นเมฆครึ้มกำลังก่อตัวอยู่  มีคนเคยบอกว่า  มาภาคใต้ถ้าไม่โดนฝน  ก็เสมือนมาไม่ถึงภาคใต้  เบื้องบนเมฆก้อนนั้น  ดวงตะวันกำลังฉายแสง  และด้านล่างของหมู่เมฆ  เงาดำอาบบนผิวน้ำเป็นบริเวณกว้าง…

ฉันอดมิได้ที่จะคิดอะไรเรื่อยเปื่อยผสมผสานไปในเสียงคลื่นและสายลมพัดโบกพลิ้ว  มองภาพเงาเมฆเบื้องหน้า    เปรียบเทียบไปแล้วช่างคล้ายคลึงกับสัมผัสความคิดของคนเรา  ความคิดของเรานั้นบ้างสัมผัส บ้างขัดแย้งกัน  จนบางครั้งทำให้เกิดความขุ่นข้องหมองใจ  แต่ในความจริง…ความคิดของเราก็คล้ายเงาของหมู่เมฆ  ที่ไม่ได้สัมผัสกันอย่างแท้จริง  แต่เกิดจากตำแหน่งของมุมความคิดที่อาจแตกต่างกัน  แค่เพียงเราจะเข้าใจว่า  มวลความคิดเหล่านั้น  แท้จริงแล้วไม่มีตัวตนที่แท้จริง  เป็นเพียงสิ่งสมมติที่เราปรุงแต่งขึ้น ณ ขณะใดขณะหนึ่ง  และเมื่อสิ้นสุดเวลา  มวลความคิดก็อันตรธานไป  คล้ายกับเงาเมฆเมื่อยามพระอาทิตย์ลับลาฟ้า…

.

ก่อนลาจากเกาะลิบง  พวกเราได้ไปเดินสำรวจสภาพชีวิตความเป็นอยู่  บ้านเรือนผู้คน  และธรรมชาติบนเกาะลิบง  ฉันรู้สึกขอบคุณครูสอนดำน้ำที่เป็นมัคคุเทศก์ที่ดี  พาเราท่องเที่ยวตลอดระยะเวลาที่นั่น  ขอบคุณชาวตรังในอัธยาศัยไมตรีที่งดงามมาก  ขอบคุณธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ที่มอบสิ่งที่ดีให้กับเรา

.

.

ความทรงจำเหล่านี้เป็นเสมือนเงาของความเป็นจริง  ที่ทอดยาวปรากฏขึ้นมาเสมอเมื่อโมงยามของวันเวลาฉายส่องยังความคิดถึงในดวงใจ  และเมื่อคราใดที่วันเวลาฉายผ่าน  เงาความทรงจำเหล่านั้นจะลางเลือนไปชั่วขณะ  แล้วความจริงครั้งใหม่ก็จะเผยตัวขึ้นมา  พร้อม ๆ กับเงาของความจริงครั้งต่อมาที่จะทาบทา…   

.

1 

234  

.

.

ขอขอบคุณ
-  พี่หนุงหนิงสำหรับคำเกริ่นนำธีม
http://www.winbookclub.com/viewanswer.php?qid=16314

.

content


คำสั่งกระทำ

Information

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: