รอยเท้าที่เลือนหาย

1 06 2009

ปลิวไปตาม 'รมณ์  -  ปรัชญา พงษ์พานิช

รอยเท้าที่เลือนหาย

 

แสงแดดอ่อนรำไรยามเช้าลอดผ่านผ้าม่าน

ผ้าม่านลายลูกไม้โปร่งบางเบาที่พลิ้วแผ่วตามแรงลมโชย 

แสงแดดอ่อนและสายลมละมุนยามเช้าเร่งเร้าให้เด็กน้อยต้องรีบลืมตาตื่นจากฝันหวาน

เขาลุกนั่งบนเตียงนอนทบทวนถึงเช้าวันวาน

และเส้นทางที่เขาย่ำเดิน

ทุกเช้าเด็กน้อยจะรีบตื่น

และออกจากบ้าน

เดินทางไปตามถนนลูกรังในซอยอันเล็กแคบ 

เขาชอบมองรั้วบ้านตามรายทาง

และเขาชอบดอมดมดอกไม้ตามริมรั้ว 

บางครั้งมีผีเสื้อ  แมลงปอ  ตั๊กแตน  โผบินเคลื่อนไหว

เช้าวานนี้  เขาหันหลังกลับแล้วเดินกลับบ้าน

ตรงบ้านที่ล้อมรั้วสังกะสีผุกร่อน

ริมรั้วปลูกต้นพุทธรักษาดอกสีแดงสดงดงาม 

เช้านี้เขาจะเดินให้ไกลออกไปอีกหน่อย 

เขาจึงก็เก็บที่นอน  หมอน  มุ้ง

แล้วออกเดินทาง 

 

เส้นทางสายเก่า

เพิ่มระยะขึ้นทุกเช้าที่เขาก้าวเดิน 

โลกเปลี่ยนไปทุกครั้งตามระยะที่เขาก้าวเดิน 

3

เลยรั้วบ้านสังกะสีผุกร่อน

เด็กน้อยเห็นรั้วบ้านก่ออิฐฉาบปูน

เลยไปเป็นพื้นที่ว่างเปล่ามีหญ้าขึ้นรก 

เขาเดินหน้าต่อไป  ไกลออกไป  ไกลออกไป 

แล้วเขาก็ได้ยินเสียงเรียกของแม่

เด็กน้อยถูกแม่ตี

ครั้งแล้ว  ครั้งเล่า

แม่ถามเขาว่าออกไปไหนทำไมไม่ขออนุญาต

แม่เป็นห่วงเขารู้บ้างไหม 

คราวหลังหากจะออกไปไหนให้ขออนุญาตแม่ก่อน 

เขารู้ว่าหากขออนุญาต

เขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปไหน

เขารู้ว่าร่างกายของเขาไม่ปกติเหมือนเด็กทั่วไป

และแม่ย่อมเป็นห่วงเขามากกว่าสิ่งใดในโลก

เขาเพียงอยากเห็นโลก  เห็นรั้วบ้าน  เห็นดอกไม้  อื่นบ้าง

โลกของเขาน่าจะกว้างใหญ่กว่านี้

ไม่ใช่เพียงโลกในรั้วปูน  ในบ้านของเขา 

 

แม่ขู่อีกว่า

หากไม่เชื่อแม่  ยังดื้อรั้น

ให้ระวังหมาบ้าตรงท้ายซอย

ระวังมันจะกัด  แล้วเขาจะเป็นบ้าเหมือนหมา

เขาไม่เชื่อ  แต่ทว่าเขาก็รับคำแม่ 

ว่าจะไม่ไปไหนอีก  หรือหากจะไปเขาจะขออนุญาตจากแม่เสียก่อน

 

เวลาผ่านล่วงเลย 

หลายวันแล้วที่เด็กน้อยนอนตื่นสาย 

แต่วันนี้เขารีบตื่นแต่เช้า 

สายลมโชยแผ่ว

ผ้าม่านลายลูกไม้บางโปร่งสะบัดพลิ้ว

เช้านี้เขาจะออกเดินทางอีกครั้ง 

         

แม่ให้เขาสัญญาว่าจะไม่ออกไปไหน

แม่จะไปทำธุระที่ต่างจังหวัดสองสามวัน

เขากล่าวคำสัญญาอย่างหนักแน่น

แล้วเขาก็โยนคำมั่นสัญญานั้นทิ้ง

เมื่อแม่หันหลังเดินออกจากบ้าน

 

เด็กน้อยรีบเก็บที่นอน  หมอน  มุ้ง

แล้วออกเดินทาง

กลิ่นแดดยามเช้าหอมชื่น

เขาสูดลมหายใจลึก  นิ่ง  แล้วระบายออกมาอย่างแสนเสียดาย

สองเท้าก้าวเดิน  ไปตามถนนลูกรังในซอยเล็กแคบ

โลกของเขาเปลี่ยนไป  และใหญ่ขึ้น  ในทุกย่างก้าว

เขาเดิน  ไกลออกไป  ไกลออกไป

วันนี้เขาจะไปให้ถึงท้ายซอย 

เขาไม่เชื่อหรอกว่าที่นั่นจะมีหมาบ้า 

แม่แค่ขู่ให้เขากลัวเท่านั้นเอง 

 

แล้วในทันใด

หมาใหญ่ก็ยืนจังก้าขวางหน้า 

มันจ้องมองมาที่เขา 

เขาหยุดจังหวะการก้าวเดิน 

นิ่ง  และหลบสายตา  หมาใหญ่ 

เขาตัดสินใจหันหลังกลับ 

ก้าวเดินอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ 

เขาอยากกลับบ้าน 

อยากเข้าไปอยู่ในอาณาเขตรั้วบ้าน

อยากกลับเข้าไปอยู่ในโลกใบเดิมของเขา 

 

เขาไม่รู้ว่าหมาใหญ่ตัวนั้นเป็นบ้าหรือไม่

เขาไม่รู้ว่าหมาใหญ่ตัวนั้นจะกัดเขาไหมหากเขาจะเดินผ่านมันไปที่ท้ายซอย

เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น 

และเขาก็ไม่กล้าเสี่ยง

เพียงเพราะเขากลัว 

กลัวว่าหากว่าหมาใหญ่ตัวนั้นมันเป็นบ้า 

และกัดเขาเข้า  เขาจะตายไหม 

แล้วถ้าเขาตาย  แม่จะเสียใจไหม 

แล้วถ้าเขาตาย 

แม้กระทั่งโลกใบเดิมที่น่าเบื่อเขาก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นมันอีก

ความกลัวถาโถม

เขาพยายามสับขาเพื่อกลับให้ถึงบ้านอย่างเร็วที่สุด

ในใจก็ร่ำร้องว่า

ไม่เอาแล้ว  ไม่เอาอีกแล้ว…  ·

 

สารบัญ ก้าวฯที่ ๓๒


คำสั่งกระทำ

Information

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: