ห้อง

1 06 2009

หลังม่านลมและฝุ่นดิน

ห้อง

 

ภายในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว่า ๓๐ ตารางเมตร  มีเพียงดวงโคม ๒๕แรงเทียนฉายแสงอยู่เหนือแป้นพิมพ์ดีดบนโต๊ะ  เสียงเปียโนจากเครื่องเล่นเทปดังแผ่วเบา เรื่อย ๆ เอื่อย ๆ ให้จินตนาการถึงหาดทรายขาว ท้องทะเลสีคราม และฝอยคลื่นสาดซัดครืนๆ  มันคงดีหากว่าห้วงยามนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ ณ ที่นั้น  ว่างเปล่าไร้ผู้คน  บนฟากฟ้าอาจมีเพียงดวงดาวระยิบระยับ  หรือไม่ก็เป็นดวงเดือนเพียงเสี้ยว มันคงดีกว่านั่งอุดอู้อยู่ในห้องนี้แล้วหลับตาฝัน…ท้องทะเลเบื้องหน้าดำมืดแลดูลึกลับซับซ้อนในความไกลห่างออกไป  ที่นั้นล้วนมีคำถามและคำตอบ สุดแท้แต่ว่าจะกล้าล่วงเข้าสู่ความมืดมนนั้นไหม

เบื้องหน้ามีเพียงแสงจากดวงโคม  ถัดไปเป็นชั้นหนังสือที่เห็นเพียงเส้นขอบ แล้วเป็นเตียงนอนว่างเปล่า คลุมไว้ด้วยผ้าห่มเรียบตึง รอคอยเจ้าของกลับมาโน้มตัวลงนอน  นอกนั้นไม่มีอะไรอีก ใช่ว่าความมืดจะปกคลุม แต่มันไม่มีสิ่งใดอีกต่างหาก, เสียงกระดิ่งดังกรุ๋งกริ๋งเล็ดลอดจากระเบียงเข้ามาเป็นระยะ ๆ   มาพร้อมกับสายลมเย็นชื้น สัญญาณแห่งธรรมชาติเตือนว่าอาจมีฝนก็เพียงอาจมี เอาเข้าจริงอาจไม่มี  เป็นอย่างนี้อยู่บ่อยไป

มีสิ่งมีชิวิตอยู่เพียงหนึ่งเดียวคือฉัน  ไม่บ่อยนักที่จะเป็นเช่นนี้  นึกอยากมีมนตร์วิเศษยืดขยายเวลาเช่นนี้ออกไป  ความอิสระเคยมีแล้วโบยบินจากนับแต่วันที่ตกลงใช้ชีวิตร่วมกัน  ใคร ๆ ว่ามันคือการสละโสด  ความโสดของหนุ่มสาวคืออะไร? หากไม่ใช่ความเสรี  บางคนสละมันไปจนหมดแล้วนำเอาความผูกพันมาผูกมัด  เป็นข้อตกลง  เป็นพันธะสัญญา  เป็นการยินยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่าย  สำหรับฉันยังคงเก็บมันไว้  สำหรับวันเวลาหนึ่งที่ฉันคิดว่าควรจะได้อิสระเสรีบ้างเหมือนวันนี้

เอาเข้าจริงเมื่ออยู่ท่ามกลางความมืด มีเพียงแสงจากดวงโคมฉายแสงส่องนำอยู่เหนือแป้นพิมพ์ ทำให้ฉันเพ่งมองแผ่นกระดาษเปล่าบนแท่น สลับมองเลยไปยังเบื้องหน้า  เตียงนอนเรียบตึงนั้นว่างเปล่า  เสียงเปียโนดีดกล่อมเรื่อย ๆ เอื่อย ๆ  แม้อยากจะคิดฝันถึงหาดทรายท้องทะเล กลับคิดไปถึงเจ้าของเตียงนั้น, วันหนึ่งเมื่อก้าวพ้นเลยวัยหนุ่มสาว ฉันอาจมีความเป็นอยู่เช่นในขณะนี้  เธอจะลาจากฉันไปชั่วนิรันดร์  เมื่อนั้นฉันคงไม่คิดถึงความเสรี  ความมีอิสระ  ความมีเสรีภาพ  ฉันคงคิดนึกได้แต่เพียงวันวานที่ผ่านพ้นมา  มีเรื่องอะไรบ้างที่เราร่วมกระทำด้วยกันในพื้นที่แห่งนี้  ในพื้นที่แห่งชีวิตของเรา

คิดแล้วบังเกิดความเหงา  แม้รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีสิ่งใดจีรัง  ทั้งชีวิตและภาพความคิดนั้นเกิดมาเพียงชั่วครู่ มีเพียงความรู้สึกนึกคิดในปัจจุบันขณะเท่านั้นเองที่จะส่งต่อไปยังวันข้างหน้า, หรืออิสระแท้จริงอาจไม่มีหากคิดถึงแต่ตัวตน  หากอิสระหมายถึงการหลุดพ้นอะไรบางอย่าง แม้ค่ำคืนนี้ฉันว่ามีอิสระมากเพียงใดก็ยิ่งน่าจะเป็นการจองจำตัวตนมากเท่านั้น

ตัวโน้ตสุดท้ายของเปียโนเลือนหายไปเหลือไว้แต่เสียงครืนครางของลูกยางสัมผัสเนื้อเทป  เสียงกึกเมื่อสุดความยาวของเทปด้านหนึ่ง  เหมือนจะเห็นเงาเจ้าของเตียงอยู่บนนั้น  แล้วลุกเดินเข้ามาโอบเบื้องหลัง  สองมือบีบคลึงนวดต้นคอและไหล่  เหมือนที่เธอมักชอบทำเมื่อเห็นฉันนั่งจมจ่อมหน้าเครื่องพิมพ์ · 

สารบัญ ก้าวฯที่ ๓๒


คำสั่งกระทำ

Information

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: