ในความเงียบงัน

15 04 2009

หลังม่านลมและฝุ่นดิน

ในความเงียบงัน

 

(ภาพจาก www.flickr.com)



แสงโคมจากเสาไฟบริเวณลานนั่งภายนอกสว่างพรึ่บขึ้นเมื่อแสงสีทองจากดวงอาทิตย์เริ่มลาลับขอบฟ้าในยามสนธยา  สายลมจากแม่น้ำพัดเอื่อย ๆ เข้ามากระทบสัมผัสผิวกายเราสองคน, เธอและผมยังคงนั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารที่ร้านประจำ ณ ริมน้ำสายนี้

เธอนั่งฝั่งตรงข้าม, ที่ประจำของเธอ 

นานร่วมชั่วโมงนับแต่เราสองย่างก้าวเข้ามา…  นานร่วมชั่วโมงที่เธอและผมนิ่งเงียบหลังจากสิ้นเสียงแก้วน้ำร่วงตกกระทบพื้นซีเมนต์ ด้วยเกิดจากการบันดาลโทสะของผมเองที่ได้กำหมัดทุบกำปั้นลงไปบนพื้นโต๊ะ 

เสียงแก้วแตกนั้นได้เรียกร้องความสนใจจากผู้คนรอบข้างได้เป็นอย่างดี

เธอเมินหน้าหนีสู่สายน้ำเบื้องหน้า  สองแก้มอิ่มอวบของเธออาบเปียกไปด้วยหยาดหยดน้ำตา  ส่วนผมรู้สึกเจ็บที่บริเวณสันมือ  ภาวนาร้องเรียกขอให้เศษแก้วมันบาดมือฉันเสียเถิด…

– ลงโทษฉันเถิด  ลงโทษให้มันสาสมกับที่ได้ทำให้เธอต้องเสียน้ำตา.

เปล่า…  ผมไม่ผู้ชื่นชอบนิยมใช้ความรุนแรง  ผมขอปฏิเสธหากจะมีผู้กล่าวหาใส่ความว่าผมต้องการทำร้ายเธอ หรือต้องการกดขี่ข่มเหงน้ำใจเธอ, ในความจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น 

– ผมทำร้ายเธอไม่ได้  แม้เพียงแต่จะคิดผมเองก็ยังทำไม่ได้  ผมจึงเลือกยุติสิ่งที่เธอกำลังคาดคั้นเอาคำตอบจากผมด้วยวิธีนี้-เงียบงัน  ทำให้ผมโมโหเธอมากมายเสียเหลือเกิน  เกินที่จะทนเก็บกลั้นเอาไว้ต่อไปอีกได้  ทำไมหรือ?  เพียงเพราะบันทึกชีวิตหน้าหนึ่งของผมมันมีเรื่องราวเกี่ยวข้องกับหญิงสาวคนหนึ่ง  ก่อนหน้าที่ชีวิตในวันนี้ของผมจะมีเพียงแต่เธอ…  เพียงเท่านั้นหรอกหรือ?…  ผมเคยบอกเธอแล้วใช่ไหมว่า  เรื่องราวที่ผ่านมานั้นมันได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว  เป็นสิ่งที่ได้ล่วงเลยผ่านไปเนิ่นนานแล้ว แต่ผมก็ยังคาดคั้นที่จะเอาคำตอบจากผมอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า  เธอยังระแวงหวาดหวั่นใจว่า  แท้จริงแล้วในส่วนลึกก้นบึ้งของผมนั้นยังคงถวิลหาความรัก ความหลังเดิม ๆ อยู่ใช่ไหม?

จบไปแล้วใช่ไหม?  เธอถาม, หมายถึงความหลังของผม

– แน่ละ, คนอย่างผมถามจริงก็ตอบตามจริงอยู่แล้ว  ใช่!  ทุกอย่างมันจบ  จบลงไปตั้งวันที่ผมได้พบเธอ และเลือกที่จะอยู่ใช้ชีวิตร่วมกันกับเธอ  แล้วเธอยังต้องการอะไร  เธอจะถาม  เธอจะคาดคั้นเอาความกับผมไปเพื่ออะไร?…  หรือต้องการเพียงแค่ให้ผมเอ่ยคำว่า รัก เพื่อเป็นการยืนยันมากกว่า การกระทำ ของผม  เธอรู้ไหมว่าฉันไม่อยากพูดคำที่มีคุณค่า  มีความหมายนี้อย่างพร่ำเพรื่อ  หรือเธอต้องการ? ต้องการให้คำคำนี้ด้อยคุณค่าลงไปสำหรับฉันและเธอ  เธอต้องการอย่างนั้นใช่ไหม?  ว่าอย่างไร  ไหนเธอลองตอบมาซี?…  บอกฉันมาบ้าง  อย่าทำอย่างนี้เลยนะคนดี  ได้โปรดอย่าเอาแต่นั่งนิ่งเงียบเมินหน้าหนี  ได้โปรดหันหน้ามาพูดคุยด้วยกันดี ๆ  คุยอย่างมีเหตุมีผล  อย่างที่เราเคยมีให้กันและกันเสมอมาจะได้ไหม?…  คนดีของฉัน.

 

 

แสงไฟจากโคมเริ่มสว่างชัดเจนขึ้น  ดวงจันทร์ลอยตัวเคลื่อนขึ้นสูงแต่กลับอับไร้ความสว่างด้วย ถูกลบจากเมฆฝน  ท้องฟ้าสีเทาที่แลดูหมองหม่น  ไร้หมู่ดาวทอแสงส่องประกายระยิบ

ผมยังคงนั่งจ้องมองดวงหน้าที่เปื้อนหยาดน้ำตา ไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ, เธอยังคงเมินหน้าหนีสู่สายน้ำเบื้องหน้า 

– ฝนตกลงมา  ตกลงมาเลยสิ  ตกลงมาให้มันเปียกปอน  หนาวสั่น และเจ็บปวดรวดร้าวไปเสียด้วยกัน  ให้มันชำระล้างอดีตของฉันที่เธอไม่ต้องการออกไป  ออกไปให้หมด ออกไปจากใจของเธอให้หมดให้สิ้น…  แต่ละวินาทีที่พาดผ่านพ้นไปจะกลายเป็นอดีต  เธอกับฉันจะเริ่มต้นกลับไปทำความเข้าใจอดีตของเราอีกสักครั้งได้ไหม?…  เราสองคนจะหวนคิดถึงวันแรกที่ได้พบเจอกันได้หรือไม่?…  เธออยากจะทบทวนความทรงจำในครั้งนั้นด้วยกันกับฉันอีกไหม?…  อดีตของฉันมันสำคัญกับเธอสักขนาดไหน  มันสำคัญเท่าที่ว่า  วันนี้ เวลานี้ฉันรักเธอเท่านั้นได้หรือไม่?…  เราต่างคนต่างก็มีอดีตเช่นนั้นด้วยกันมิใช่หรือ  อดีตของฉันมันเฝ้าบั่นทอนจิตใจของเธออยู่ตลอดเวลาเลยหรืออย่างไร?…  เธอจะเฝ้าถามใส่ใจคาดคั้นเอาความจากฉันไปเพื่ออะไร?…

ฝนลงแล้ว..  เสียงเธอทำลายความเงียบขึ้นมา

เธอเบือนหน้ากลับมาสบตาผม  แก้มอิ่มนวลอิ่มของเธอไม่มีคราบน้ำตาหลงเหลือติดอยู่  พลันมือเล็กเรียวน้อย ๆ ยื่นมาปาดเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอ และไหลอาบสองแก้มของผมตลอดเวลาที่เราสองต่างตกอยู่ในความเงียบงัน

เรากลับบ้านกันเถอะนะ  คำพูดสั้น ๆ จากเธอ

ฉันรัก… 

ปลายนิ้วชี้ของเธอแตะที่ริมฝีปากผม  อย่าพูดคำที่มีค่าพร่ำเพรื่อสิ 

 

 

สองเราเดินออกจากร้านไปตามทางเดินสายเล็ก ๆ เลียบริมแม่น้ำ  สายลมเย็นพัดพาละอองไอฝนเข้าสัมผัสผิวกายของเราสอง  ผมกางร่มและโอบไหล่แบบบางป้องปกเธอให้พ้นจากสายลมฝน

ไม่มีเสียงออเซาะฉอเลาะกันและกันแต่อย่างใด

เราต่างพูดคุยกันอยู่ในความเงียบ  ย้อนคิดนึกกลับไปยังจุดเริ่มต้นแรกเริ่มของสองเราที่ผ่านพ้นมาอีกครั้ง ·

 

 

สารบัญ ก้าวฯที่ ๒๙

Advertisements

คำสั่งกระทำ

Information

One response

16 04 2009
คิทชา

ผมเคยอ่านเจอ…
วิธีการเล่าเรื่องโดยใช้ ‘ผม’ และ ‘ฉัน’

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: