เอกภพ พงษ์เจริญ เขาบอกว่า “เพลิดเพลินกับนู้ด”

1 04 2009

.

ก้าวต่อก้าว โดย สารากร

.

เอกภพ พงษ์เจริญ เขาบอกว่า “เพลิดเพลินกับนู้ด”

 

 

ตาลุกวาวแน่ๆ ถ้าใครมายืนจังก้าแก้ผ้าให้ดู  เอาเถอะมันไม่เกิดเรื่องอย่างนั้นง่าย ๆ แน่ถ้าไม่ใช่เราไปแอบดูใครปลดเปลื้องผ้า หรือว่าคนบ้ามาโชว์ของลับ  แต่สำหรับนักเรียนศิลปะ เรื่องแบบนี้พวกเขาต่างมองว่ามันไม่ใช่เรื่องจะเอามาพูดกันสนุกเล่น ๆ ซึ่งนั่นหมายถึงความสุนทรีย์และเป็นครูที่เขาต้องอาศัยเรือนร่างของแบบในการศึกษากายวิภาค

และนั่นเป็นที่มาที่ทำให้ ก้าวต่อก้าว เลือกจะพูดคุยกับนักศึกษาจากคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ที่พลิกตัวเองกลับไปสู่การเรียนใหม่อีกครั้ง เขาคือ บ๊วย หรือ เอกภพ พงษ์เจริญ  ว่าเขามีมุมมองอย่างไรในเรื่องเปลือย เปลือย

 boyrb

 

สารากร : รู้จักหนังสือโป๊ ครั้งแรกอายุเท่าไหร่

เอกภพ : อืม ช่วงมัธยมต้นมั้ง ม.2  ม.3

 

สารากร : ใครเป็นคนเอามาให้ หรือว่าค้นพบเองคะ

เอกภพ : ก็จากเพื่อน ๆ นั่นแหละไรงี้

 

สารากร : จำความรู้สึกครั้งแรกที่ดูได้ไหม

เอกภพ : ก็แบบว่าตื่นเต้นดีดูน่าค้นหา รู้สึกแปลกใหม่

 

สารากร : แล้วจากนั้น ดูมาเรื่อย ๆ หรือเปล่า

เอกภพ : ใช่ ดูบ้างครับ

 

สารากร : แล้วตอนนี้ล่ะ ยังดูอยู่ไหม

เอกภพ : ตอนนี้เหรอ ไม่ดูแล้ว นอกจากดาราคนไหนที่ชอบ ๆ มาถ่ายไรงี้ ถึงอยากดู

 

สารากร : คิดยังไงกับสรีระของผู้หญิง

เอกภพ : ลงตัวมาก สวยงามทุกมุมมอง

 

สารากร : เคยเขียนภาพนู้ดใช่ไหม

เอกภพ : ใช่

 

สารากร : ครั้งแรกรู้สึกยังไง

เอกภพ : ครั้งแรกหมายถึงไร

 

สารากร : ครั้งแรกที่วาด เสียสมาธิมั่งไหม กับการที่เราได้เห็นผู้หญิงเปลือย

เอกภพ : เสียสิ วาดได้แต่ก็ต้องมีหยุดยืนเช็กสรีระดูบ้าง ตื่นเต้นดี

 

สารากร : เสร็จทันเวลาไหมล่ะ

เอกภพ : เสร็จทันเวลาสิ ยิ่งวาดเหมือนยิ่งรู้สึกว่ามันประทับใจยังไงไม่รู้

 

สารากร : แล้วคิดยังไงกับคำว่าศิลปะและอนาจาร ในภาพเปลือย มันมีอะไรที่ต่างกันยังไง

เอกภพ : มันไม่ต่างกันหรอกผมว่า แต่ว่าอยู่ที่คนมองมากกว่า ว่าสวยหรืออนาจารมันเป็นไปได้ทั้งสองแบบแล้วแต่ใจคนคนนั้นจะคิดไปในทางใด

 

สารากร : ตอนวาด แอบคิดลึกกับหุ่นหรือเปล่า

เอกภพ : เปล่า แค่เห็นว่าสวยดี น่าสื่อมันออกมาให้เป็นศิลปะ

 

สารากร : แปลว่า ศิลปินนี่เคารพหุ่น ถูกไหม

เอกภพ : ถูก ศิลปินทุกคนก็ต้องเคารพหุ่นของเขา เพราะมันทำผลงานของเขาคือการสร้างสรรค์ ของเขาเอง

 

สารากร : คิดยังไงกับการที่สังคมบางด้าน เหมารวมเอาอนาจารสารพัดเป็นศิลปะ

เอกภพ : อืม ก็ค้านในใจนะ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้มาก การเหมารวมเป็นการตัดสินที่ไม่เป็นธรรมเอาซะเลย

 

 

มันมีความหมายมากกว่านั้นกับความคิดของเด็กผู้ชายคนนี้ที่ว่า ไม่เป็นธรรมเอาเสียเลยกับการเหมารวมบางอย่างที่มันต่างกันเพียงเส้นบาง ๆ ของความรู้สึก

หวังเอาไว้ว่าความคิดของคนสร้างสรรค์งานศิลปะจะยกย่องศาสตร์ที่เขาสร้างขึ้นมาเหล่านั้น ด้วยความมุ่งหวังในเกิดองค์ความรู้บางอย่าง มากกว่าการพอกพูนความอยากและความใคร่ ซึ่งไม่ควรเกิดขึ้นเลยในงานศิลปะที่เป็นเสมือนมิตรที่ (ควรจะ) ดีของคนเราในสังคม ·

.

Advertisements

คำสั่งกระทำ

Information

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: