บทสังวาส

1 04 2009

หลังม่านลมและฝุ่นดิน

บทสังวาส

.

.

.

แสงสว่างรำไร ๆ เล็ดลอดตามช่องผ้าม่านที่รูดปิดประตูกระจกบานเลื่อนกระทบนัยน์ตาฉัน

เช้าแล้วหรือนี่… ฉันรำพึงกับตัวเอง, ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ไม่พบเขานอนอยู่เคียงข้างกาย

ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาตื่นขึ้นนานแล้วมากน้อยเท่าไร  ฉันรู้เพียงแต่ว่าฉันยังไม่อยากลุกขึ้นจากฟูกที่หนานุ่ม อีกทั้งยังอบอุ่นภายใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา…  กลิ่นไอรักอันรุ่มร้อนระหว่างฉันและเขานั้นยังกรุ่นอยู่ภายใต้ผ้าผืนหนาผืนนี้  ฉันยังอยากสัมผัสและเก็บมันเอาไว้ให้เนิ่นนานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ประยงค์…คุณรีบตื่นลุกไปไหนของคุณนะ

เขาไม่ได้หนีหายจากฉันไปไหน, เสียงแป้นพิมพ์ดังป๊อกแป๊ก ๆ มาจากมุมทำงานของเขาที่มีเพียงฉากไม้บานเฟี้ยมกั้นขวางข้าง ๆ นี้เอง

เขาคงง่วนกับงานของเขาอยู่–วันนี้อาจไม่เป็นวันหยุดของเขา

เขาบอกฉันว่าอาชีพนักเขียนทำงานไม่มีวันหยุดที่แน่นอนเหมือนอาชีพอื่น ๆ  หากว่าแน่นอนเมื่อไหร่นั่นหมายถึงวันนั้นเขาไม่ได้เป็นนักเขียนอีกแล้ว

แต่ช่างเถอะ อย่างไรก็ตามนักเขียนอย่างเขานี่ก็มีบทรักที่ไม่จืดชืดเสียทีเดียวนัก  นักเขียนทุกคนจะเป็นอย่างเขาหรือเปล่าหนอ?… คงไม่หรอก  ขึ้นชื่อว่าคนอย่างไรเสียก็ไม่มีวันเหมือนกันได้ และก็ไม่เกี่ยวด้วยว่าเขาจะประกอบอาชีพอะไร  ทุกอาชีพนั้นต่างก็มีคนดีและคนเลวปะปนอยู่ร่วมกันเสมอนั่นแหละ  ก็ดูอย่างฉันเป็นตัวอย่างนี่ไง, ใครจะคิดว่านักศึกษาอย่างฉันในยามสวมเครื่องแบบอันมีเกียรติจะมีเบื้องหลังสกปรกและน่ารังเกียจ ขายตัว-ขายเรือนร่างแลกกับเงินได้  ใช่! ไม่มีใครคาดเดาได้ถูกหมดทุกคนหรอก แม้กระทั่งฉันเองก็ยังไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่งมันจะถลำลึกมาไกลได้มากมายเช่นนี้… หากเพียงแต่แม่ไม่ติดพนัน ไม่เป็นหนี้เงินกู้นอกระบบ

ช่างเถอะ… เชอะ! ช่างเถอะ ช่างมันเถอะ สุดท้ายก็มาลงด้วยประโยคนี้ทุกครั้งเมื่อคิดถึงเรื่องนี้  ก็มันจะมีคำอะไรดีกว่านี้อีกเล่า หากไม่ช่างมัน ไม่ปล่อยวางมันแล้วฉันจะลืมมันได้อย่างไรกัน  ถึงลืมไม่ได้ ฉันก็อยากจะหลอกตัวเองได้แม้จะเป็นเพียงชั่วครั้งชั่วคราวก็เถอะว่ามันเป็นการตัดสินใจของฉันเอง–ไม่เกี่ยวกับแม่เลย…  แม่ไม่ผิด และก็ไม่มีใครผิด  มันก็เป็นเพียงเรื่องเรื่องหนึ่งที่ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผลมารองรับ หากว่าเหตุผลนั้นไม่สามารถทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น มีเพียงแต่จะทำให้ฉันจมกับความทุกข์อันโสมมของฉันเองเท่านั้น…

หลับเสียเถิด รดาการ  คิดถึงเรื่องที่ทำให้เธอมีความสุขบนความโสมมของเธอเสียยังจะดีกว่า!

เขาล้มตัวลงบนเตียงไม่ขัดขืนในการกระทำของฉัน, ดูเหมือนเขาจะพออกพอใจและยินดีเสียด้วยซ้ำที่ฉันกระทำเยี่ยงนี้  สังเกตได้จากการที่เขาลูบแผ่นหลังแล้วไล่เรื่อยลงไปยังสะโพกอันหนั่นแน่นของฉัน

ฉันเลิกเสื้อทีเชิ้ตของเขาขึ้นแล้วขบริมฝีปากที่หัวนมของเขา ปลายจมูกไล้ลงมาจนถึงท้องน้อย, เขาครางเสียงกระเส่าออกมาอย่างพึงพอใจ 

ฉันพอจะดูออกหรอกว่าเขาชอบเป็นฝ่ายถูกรุกเร้ามากกว่าจะเป็นผู้กระทำ, ฉันปลดกระดุมกางเกงยีนของเขาแล้วดึงรูดลงพร้อมกับชั้นในหลุดจากปลายเท้าอย่างรวดเร็ว

ฉันเผยอยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้เห็นความเป็นชายของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าฉันเพียงไม่ถึงคืบเท่านั้น ส่วนเขาไม่สามารถกระทำอะไรได้ดีไปกว่าส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างพร้อมที่จะสุขสม…

ฉันสัมผัสความเป็นชายของเขาอยู่นานเกือบร่วมครึ่งชั่วโมงได้ละมังเขาจึงจับศีรษะของฉันเงยขึ้นแล้วดึงร่างฉันขึ้นมาทาบทับร่างของเขา, พยายามปลดกระดุมกางเกงยีนของฉันอย่างเงอะงะฉันจึงช่วยเขาโดยลุกขึ้นยืนถอดมันเสียเองแล้วโถมทับกลับลงไปอีกครั้ง

ริมฝีปากและปลายลิ้นของเราสัมผัสกันอย่างดูดดื่ม  ฝ่ามือของเขาลูบไล้สลับบีบคลึงเค้นอยู่ที่แก้มก้นไปมาพร้อม ๆ กับที่ฉันเบียดอกอิ่มแนบสนิทกับแผ่นอกของเขาราวกับว่าจะหล่อหลอมรวมกันเป็นร่างเดียวกันกันเสียให้ได้เสียอย่างนั้นละ

เมื่อแลกรสสัมผัสกับริมฝีปากและปลายลิ้นอย่างสุดใคร่กระหายแล้วเขาก็พลิกตัวขึ้นทาบทับร่างของฉันบ้าง, ฉันโอบรอบคอเขาไว้ในขณะที่เขาเบียดแทรกความเป็นชายเข้าสู่กายฉันอย่างรวดเร็ว แต่ทว่านุ่มนวล

เช่นกันกับเขาที่ในห้วงยามนั้นฉันไม่สามารถกระทำอะไรไปได้ดีกว่าส่งเสียงครางแผ่วเบาอย่างกระเส่าสันพร้อม ๆ กับยกสะโพกรับความเป็นชายของเขาในทุกจังหวะวินาที  กระทั่งสุดความลึกล้ำแล้วเขาจึงซุกไซ้ซอกคอฉันทั้งข้างซ้ายและขวาสลับไปมา ไล่เรื่อยลงมาขบเม็ดถันทั้งสองอย่างนุ่มนวลสร้างความเร่าร้อนต่อฉันอย่างยากสุดจะพรรณนาออกมาเลยทีเดียว

ฉันเผลอร้องและขยุ้มขยี้เส้นผมเขาอย่างลืมตัวเมื่อความเป็นชายของเริ่มเคลื่อนไหวเข้าออกในขณะเดียวกับที่ริมฝีปากนั้นยังขบอยู่ที่เม็ดถันทั้งสองไปมาข้างแล้วข้างเล่า, นี่เขากลับกลายเป็นผู้รุกล้ำกระทำต่อฉันแล้ว ฉันจึงตอบสนองเขาด้วยการเป็นผู้รองรับการกระทำทุกท่วงท่าอย่างสาสมแก่ใจทั้งเขาและฉันแต่โดยดี

 

ฉันลืมตาเมื่อรู้สึกสัมผัสกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่ฝ่าแก้ม, เป็นเขานั่นเอง

          คุณละเมอ…  เขาว่าแล้วหอมแก้มฉันอีก

          ละเมอว่าอะไรหรือคะ  ฉันถามเขาเนื่องจากไม่แน่ใจว่าฉันจะละเมอจริงอย่างเขาว่า  นั่นเป็นเพราะว่าฉันฝัน  กำลังฝันถึงบทรักระหว่างเราเมื่อค่ำคืนที่ผ่านพ้นมาต่างหาก

          เขาไม่ตอบคำถามนั้น, ทำได้แต่เพียงยิ้มอย่างเอ็นดู

          ผมจะออกไปข้างนอกแถว ๆ นี้สักพัก  เขาว่าแล้วลุกไปรูดเปิดม่าน  หรือว่าคุณจะนอนต่อก็ได้

          สายตาละห้อยของฉันสบนัยน์ตาเขาแทนคำตอบ, เขารูดม่านปิดดังเดิม

          เขาลงนั่งบนฟูกข้างฉันแล้วก้มลงกระซิบที่ข้างใบหู  รู้มั้ย… ผมดีใจที่คุณเลือกนอนต่อ

          ฉันหอมแก้มเขาเป็นการยืนยันว่าฉันต้องการตามนั้น

          คุณจะรอผมจนกลับมาใช่ไหม?

          ฉันพยักหน้า ทำสายตาออเซาะแทนคำตอบว่าใช่

          ผมมีไข่ดาว ขนมปัง ไส้กรอก หากว่าคุณหิว…

          ฉันซุกหน้ากับท่อนแขนของเขา  ฉันจะรอคุณค่ะ ประยงค์

          เขาหอมแก้มอีกครั้ง ราวกับจะไม่กลัวมันช้ำบ้างหรืออย่างไรนะ  แต่ฉันก็รู้สึกดีกับการกระทำเช่นนั้น

          ผมไปละ  เขาว่าแล้วลุกเดินไปจากห้องอย่างแช่มช้า

          ฉันล้มตัวลงนอน และไม่คิดมากเรื่องเหมือนเมื่อครั้งตื่นมาในครั้งแรกอีก, ฉันคิดเพียงแค่ว่าขอให้เขาได้กลับมาหาฉันอย่างปลอดภัยเท่านั้นเอง. /จบตอนที่๔

 

 

ผมยังจำสีหน้าเหยเกของเธอได้เมื่ออ่านต้นฉบับตอนนี้จบ  ถามผมว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ทำไมจึงต้องบรรยายให้เห็นภาพถึงเพียงนี้ ฯลฯ…

          ผมขี้เกียจอรรถาธิบายว่าเพราะอะไรทำไม  บอกแต่ภาพรวมของเรื่องนี้ว่า นี่เป็นเพียงตอนหนึ่ง ฉากหนึ่งของเรื่อง  โครงเรื่องอย่างนี้หากขาดฉากการสังวาสอาจเพี้ยนไปเป็นการเทศนาสั่งสอน

ผมไม่ใช่พระเจ้าที่นั่งบนธรรมมาสพูดถึงเรื่องศีลธรรม!

ถามว่า ต้องการไปกระตุ้นต่อมความใคร่ กามกำหนัดของคนอ่านไหมไม่ใช่แน่นอน  แต่ถ้าหากมันสามารถกระตุ้นได้ ก็ถือเสียว่า ตัวอักษรนั้นมีพลัง  โอ กระนั้นเชียว?

สุดท้าย, ผมว่าไม่หรอก โดยเฉพาะฉากที่ผมหยิบมาเสนอ

เพราะอะไร, ขณะคิดและเขียน (และโดยความตั้งใจโดยรวม) เพียงต้องการฉายภาพอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร มากกว่าจะให้คนอ่านเริงใจไปกับบทสังวาส

ตัวอักษรมีจิตวิญญาณ มีจิตวิญญาณของคนเขียน

ไม่บ่อยนักที่ผมต้องนั่งอรรถาธิบายถึงเบื้องหลังงานเขียน

หากฐานความคิดยืนอยู่คนละขั้วเสียแล้ว การนั้นเหนื่อยพอ ๆ กับเขียนฉากสังวาส

ต่างกันเพียงว่า เหนื่อยคนละแบบ ·

 

ด้วยมิตรภาพ.

เม.ย. ๕๒

.

.

Advertisements

คำสั่งกระทำ

Information

One response

2 04 2009
คิทชา

เขียนคอมเม้นท์ไปครั้งแรก ไม่ได้ใส่อีเมล… Y_Y

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: