เรื่องของความชราและไม้แก่ดัดแสนยาก

1 03 2009

เรื่องจากปก โดย กีรติ

 

เรื่องของความชราและไม้แก่ดัดแสนยาก

.

มีคำพังเพยที่กล่าวไว้ว่า “ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยาก” หลายคนคงคิดอ่านในทางลบที่ว่า ผู้มีอีโก้สูงๆ แก่ประสบการณ์ อาจไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น ซ้ำยังดำรงความเป็นตัวตนเดิมๆ ที่อาจขัดกับความเป็นอยู่ร่วมกันกับผู้อยู่มาน้อยกว่า อย่างไรอย่างนั้น

สำหรับผู้เขียน ก็ขอบอกตามตรงว่า “คิดไม่ต่างกัน”

แต่เมื่อหลายเดือนก่อนมานี้ ผู้เขียนได้มีโอกาสศึกษาเรื่องของ ทฤษฎีวิวัฒนาการ ของชาร์ลส์ ดาร์วิน นักชีววิทยาชาวอังกฤษ ซึ่งมีอายุครบ 200 ปี เมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2552 ทำให้เกิดความคิดในประเด็นนี้ต่างออกไปจากเดิม

ความเป็นไปของคนเรานั้น เกิดจากการสั่งสมและการปรับสภาพตัวเองให้เข้ากับสภาพแวดล้อมและประสบการณ์ ต่างๆ โดยเราเองอาจไม่ทันได้สังเกตเลยว่า เราได้ถูกดัดให้เปลี่ยนไปเป็นเช่นไร

จากเด็กน้อยเข้าสู่วัยที่สูงกว่า เรื่อยมาจนเข้าสู่วัยชรา จะมีใครสักคนค้นพบรอยต่อของความเปลี่ยนแปลงที่มีมากกว่าทางกาย หากแต่เกิดความเปลี่ยนแปลงทางความคิดเหล่านั้น ถ้าไม่เคยเรียนรู้การเพ่งพิจารณาจิตตามหลักแนวพุทธปรัชญา เราอาจตกใจว่า เรื่องบางเรื่อง เราทำลงไปได้อย่างไร

ความมหัศจรรย์ของความชรา ไม่ใช่เรื่องของการที่ร่างกายอยู่ทนมาได้นาน มีลมหายใจเข้าออกที่ทำให้ร่างกายยังมีชีวิต แต่อยู่ที่ว่า คนชราเหล่านั้น ได้กำเนิดสิ่งแวดล้อมให้กับมนุษย์รุ่นต่อไปได้ดัดเปลี่ยนตัวเองไปทีละน้อย ให้แตกต่างจากคนรุ่นเดิม

คุณเชื่อหรือเปล่า ?

ชาร์ลส์ ดาร์วิน เชื่อเรื่องทฤษฎีวิวัฒนาการ ที่ว่าสิ่งมีชีวิตไม่ได้กำเนิดจากการสร้างของพระเจ้า และความแปรเปลี่ยนเกิดขึ้นในแต่ละชั่วอายุของสิ่งมีชีวิตนั้นๆ ผู้เขียนได้นำเกร็ดเล็กๆเหล่านี้มาคิดต่อ และพบว่า หัวใจของคนเราก็เป็นเช่นนั้นด้วย

องค์ประกอบของการดำรงอยู่ต่างไปจากเดิมทุกที บางทีคำกล่าวที่ว่า ไม้อ่อนดัดง่าย ไม้แก่ดัดยากนั้น อาจไม่ใช่เรื่องของความชราที่ดื้อรั้น หากแต่เป็นนัยสำคัญของการเรียนรู้ มรดกที่คนรุ่นก่อนมอบไว้ให้ มันคือโรงเรียนดัดแต่ง ให้คนปัจจุบันเป็นไปอย่างไม่รู้ตัว

แม้แต่คนรุ่นก่อน อาจไม่รู้ตัวเช่นกัน.

 

 



[สารบัญ – ก้าวฯที่ ๒๖]

Advertisements

คำสั่งกระทำ

Information

One response

1 03 2009
สิญจน์ สวรรค์เสก

-เรื่องจากปก-

“เรื่องของความชราและไม้แก่ดัดแสนยาก”

ไม้อ่อนดัดง่ายไม้แก่ดัดยาก อย่างนั้นหรือ…อืมมม

ไม่อ่อนที่แก่แดดก็คงจะดัดยากเหมือนกันสินะ…อืมมม

คนเราค่อยๆ เปลี่ยนแปลงโดยที่เราไม่รู้ตัวอย่างนั้นหรือ…อืมมม

สังคมค่อยๆ บิดผันจนเราแทบจะจำภาพชีวิตความเป็นอยู่ของผู้คนในอดีตเมื่อสักยี่สิบปีที่ผ่านมาไม่ได้อย่างนั้นหรือ…อืมมม

ภาษาพูดก็ไพเราะเพราะพริ้งมากขึ้นกว่าเดิม คำบางคำตายไป คำใหม่ๆ ผุดขึ้นมามากมาย บ่อยครั้งต่อบ่อยหนที่จะได้ยินสำเนียงกระเดียดปลายลิ้นคล้ายฝรั่งมังค่า ยังงั้นหรือ…อืมมม

ท่วงทำนองของเสียงเพลงก็เปลี่ยนแปร จากที่เคยนวยนาดทอดนุ่ม มาเป็นท่วงทำนองที่รุนแรงกระฉับกระเฉง แร็พโย่ว ฮิปฮ็อป ฯลฯ ปะปนคลุกเคล้าวัฒนธรรมดนตรีจากอีกซีกโลกหนึ่งอย่างนั้นหรือ…อืมมม

อาหารการกินก็มีมากมาย ร้อยสรรพันรสให้เลือก จะชอบแบบเส้นเหมือนขนมจีน(สปาเก็ตตี้) หรือจะชอบแบบก้อนเหมือนข้าวจี่(แฮมเบอเกอร์) ก็เชิญเลือกเอาได้ตามสบายอย่างนันหรือ…อืมมม

เจ็บป่วยขึ้นมา อยากจะพึ่งพืชมีพิษพื้นบ้าน หรืออยากจะกินยาปฏิชีวนะก็เลือกเอาได้ตามสะดวกอย่างนั้นหรือ…อืมมม

ที่พึ่งทางใจ จากเดิมที่เคยพึ่งศีลธรรม ก็หันมาพึ่งเงินพึ่งทอง พึ่งระบบตัวเลขที่ไหลวูบเวียนวาบตามบอร์ดตลาดหุ้น ตามตัวเลข GDP ของประเทศ ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้วกระนั้นหรือ…อืมมม

อืมมม นี่สินะ ที่ดาร์วินเรียกว่า “การวิวัฒนาการ”

.
.

ปล. หญิงกีร์เขียนเกือบจะคมคายแล้วนะเนี่ย ถ้าไม่ชวนงงไปเสียก่อนน่ะ (หุหุหุ)

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




%d bloggers like this: