ก้าวฯที่ ๔๘

1 02 2010

.

ก้าวฯที่ ๔๘

 

ก้าวฯที่ ๔๘

ก้าว..รอ..ก้าว (ปีสอง) 
‘บ้านหนอน‘ ออนไลน์แมกกาซีน 
https://kaawrowkaw2.wordpress.com 
kaawrowkaw@hotmail.com

สำนักหนอนสนทนา 
http://www.winbookclub.com

 

 

 

 

 

Cover(s) by : ยางมะตอยสีชมพู

.

http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2006/12/kaawss.jpg?w=46&h=35

.

กองบอกอ : 
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู / (…) / 
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /





รอยก้าวบนทางทราย

1 02 2010

เรื่องจากปก โดย กีรติ

รอยก้าวบนทางทราย

.

ย้อนเวลากลับไปในวันเก่า  มีคนกลุ่มเล็กๆได้ริเริ่มการรวมกลุ่มของคนรักการเขียนและการอ่านในนาม ก้าวรอก้าว เป็นเสมือนที่รวมหัวกันทำงานของชาวห้องหนอนสนทนา  www.winbookclub.com ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า คุณวนิดา (นามปากกา) เป็นผู้ตั้งชื่อนี้ มีความหมายถึงการก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ทิ้งกัน รอคนอีกรุ่นที่กำลังก้าวมาถึง

ณ เวลานั้น ข้าพเจ้ามองเห็นความสนุก และมองเห็นความคึกคัก และไฟอันลุกโชน จากวันนั้นรวมถึงวันนี้ ๓ ปีแห่งการกำเนิด และ ๒ ปีเต็มของการทำงาน เราได้ผ่านเรื่องราวมากมาย มีทั้งเสียงเฮฮา เสียงน้อยใจ เสียงประชด รวมไปถึงเสียงแห่งความโหยหา

ครั้งหนึ่ง เราเคยปิดทำการไป ๑ ปี เราเรียกร้องให้ทีมงานก้าวรอก้าวที่ยังไหว ยังมีแรง และรวมถึงผู้ที่พักมาพอแล้วคืนกลับทำงานกันอีกครั้ง มีผู้ร่วมงานหน้าใหม่เข้ามาเพิ่มความทันสมัย มีสีสัน และที่สำคัญ ก้าวรอก้าวในก้าวปัจจุบัน มีความมั่นคงและตั้งใจซ้ำหนักกว่าเดิม

ความไม่แน่นอนคือความมั่นคงหนึ่งเดียวของเรา มีผู้คนผลัดเปลี่ยนรอยก้าว ทว่ายังคงทำให้เส้นทางเดินนั้นยังอยู่ ข้าพเจ้าเคยอ่านหนังสือเรื่อง อยู่กับมาร ในนั้นมีเนื้อหาที่ข้าพเจ้าประทับใจ กล่าวถึงรอยเท้าบนทรายที่ทำให้ผู้หลงทางนั้น มีความหวังและคิดว่า ได้มีผู้มาเยือนก่อนหน้า โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือรอยเท้าของตนที่เดินเป็นวงกลม เป็นวงล้อมของวัฎฎะ คำของเขาสวยกว่านี้ กระชับกว่านี้ แต่นี่คือการถ่ายทอดความเข้าใจที่ข้าพเจ้ามี และเพียงเพื่อต้องการเปรียบให้เห็นถึง รอยก้าวที่เราได้รอให้เกิดขึ้น ได้เกิดอีกครั้งในการทำงานของก้าวรอก้าวในปีที่ ๓

เราต่างเดินเป็นวงกลม  เราต่างประทับรอยบนทางทรายที่อ่อนยวบ และเรายังดีใจด้วยซ้ำว่ารอยเท้าที่เปะปะเบื้องหน้านั้น คือรอยเท้าของใครมากหน้าหาใช่รอยเท้าของเราผู้เดียว

ขอบคุณเพื่อนร่วมทางที่เดินทางมาถึงวันนี้ ขอบคุณผู้อ่านที่เข้ามาทำความรู้จักและทักทาย ขอบคุณทุกๆ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมาระหว่างเราชาวก้าว  ที่อย่างน้อยก็ทำให้ข้าพเจ้ารู้ตัวเองว่า มีหัวใจเช่นเดียวกับมนุษย์ผู้อื่น

ขอบคุณ วินทร์ เลียววาริณ สำหรับพื้นที่และกำลังใจ ชาวก้าวรอก้าวรับรู้ในการเฝ้าดูของพี่เสมอ •

 

สารบัญ





บนแผ่นดินอันโดดเดี่ยว

1 02 2010

ไป Blog ของ กวิสรา

.

บนแผ่นดินอันโดดเดี่ยว

.

เปลี่ยนห้วงสู่ห้วงเวลา ถอยหลังนาฬิกา
แปลกหน้าแผ่นดินถิ่นนี้ .
. .
แห่งธันวาคม – นาที ลมหนาวโบกตี
เยือกกว่าแผ่นดินข้านัก .
. .
สั่นในเสื้อเก่าแม่ถัก งกเงิ่นชะงัก
ข้าเห็นนกบินหลงฟ้า .
. .
กลางเวิ้งสีขาว-สะท้อนเข้าตา ต้นเดียวพฤกษา
เหลือแต่กิ่งแห้งก้านพัง .
. .
ขาวนั้นยะเยือกทรงพลัง สะกดโลกภวังค์
กระทั่งไร้สุ้มเสียงใด .
. .
ข้ายังไม่หายสงสัย โดดเดี่ยวแห่งใด
เทียมเท่าต้นไม้ต้นนั้น .
. .
อย่างทรนงใดกัน ยืนหยัด-ข้าสั่น
เหยียดร่างตระหง่านท้าทาย .
. .
ข้ายังสงสัยไม่หาย เจ้าเป็น – ข้าตาย
หากข้าโดดเดี่ยวเช่นนั้น .
. .
ยามข้าจุดไฟเห็นควัน ผ่านคืนข้าฝัน
ถึงต้นไม้ทรนง .
. .

กวิสรา  – มกราคม  2553

 

สารบัญ





2 ทางขนาน

1 02 2010

เก็บดีไซน์ใส่ชีวิต โดย ยางมะตอยสีชมพู

2 ทางขนาน

.

ชีวิตของเรามักเริ่มต้นจากทางคู่ขนาน…

 

เราเริ่มออกเดิน พร้อมๆ กับผู้คนบนถนนอีกเส้นหนึ่งเสมอ

บ้างมุ่งไปในทิศทางเดียวกัน
และ…บ้างก็เดินสวนทางกัน

เดินไปไม่เท่าไหร่ หลายคนเปลี่ยนใจ อยากเปลี่ยนเส้นทางเดิน

หลายคนยอมเสียเวลา…
เพียงให้ได้เดินอยู่ทางที่ต้องการไปจริงๆ

หลายคนเสียดายเวลา…
ในเมื่อเราเดินมาไกลแล้ว ไยเราต้องกลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่อีก

หนึ่งคนเปลี่ยน…
หนึ่งคนเดินต่อ…

แต่อีกหลายคน…สับสน

ยิ่งใกล้ถึงจุดหมาย…ยิ่งพบกับความยากลำบาก

หลายคนพยายาม ปีนป่ายให้ถึงจุดหมาย

หลายคนพลาดพลั้งตกลงมา

หลายคนเจ็บ แต่เขาลุกขึ้นสู้ต่อ

หลายคนเจ็บ แต่ท้อแท้ สิ้นหวัง

หมดกำลังใจ

บางคนหลงระเริงกับสีสันที่ตัวเองขีดเขียนไว้
แน่นอน…อีกทางคู่ขนานหนึ่งหลายคนแต่งแต้มสีสันให้พอดีกับตัวเอง

.

หลายคนคิดแต่จะแข่งขัน

ขณะที่อีกหลายคน
คิดว่าเป็นเพียงแค่เกม…ฆ่าเวลา

ไม่มีใครอยากเสียเวลาเล่นเกม
ที่ทั้งบั่นทอนร่างกาย และจิตใจ

แต่คนที่คิดเพียงแต่จะแข่งขัน
เค้าจะอยู่ในเกมนั้นตลอดชีวิต

บนทางขนานที่เต็มไปด้วยความผันแปร เปลี่ยนแปลง ความมีระเบียบวินัยในชีวิต
อาจจะทำให้เราจัดการกับอะไรได้ดี มากกว่าใช้ชีวิตโดยไร้แบบแผนก็ได้

.

น่าแปลก ที่เมื่อใครหลายคน เมื่อยกระดับตัวเองขึ้นไปยืนบนที่สูงแล้ว

.

กลับยิ่งอยากขึ้นไปสูงกว่าเดิม สูงขึ้นไปอีก อยู่บนทางที่เหนือกว่าใครทั้งหมด

.

ทั้งนี้สุดแล้วแต่ว่าใครจะขีดเส้นของตัวเอง

ให้อยู่ในระดับไหน 

 

 

 

 

 

แต่สุดท้าย…ไม่ว่าใครจะเป็นอย่างไร

เราก็รู้ตัวดีอยู่แล้วว่า
เรายังมีเพื่อน
คอยเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ เสมอ

บนเส้นทางคู่ขนานที่เราเดิน
หรือวิ่งอยู่

รู้ไว้ว่า…คุณมีเพื่อนที่ตามอยู่
บนเส้นขนานนั้นตลอดเวลา

และถ้าเรามีแก่ใจคิดถึงเพื่อนคนนั้น
บางทีเส้นขนานที่ว่าจะไม่มีวันมาบรรจบกัน

เราอาจจะเจอทางแยกข้างหน้า
ให้เราหยุดพัก เพื่อมาเจอกันก็ได้

แด่เพื่อน…ที่ร่วมเดินบนเส้นขนาน

 

สารบัญ





ไม่สิ้นสุด…

1 02 2010

ที่...ด้านหลังของโปสการ์ด

ไม่สิ้นสุด…

.

.

.

เขียนที่ม้านั่งใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่

.

เพื่อนร่วมทางก้าว…รอ…ก้าวที่รัก

แสงสีแดงแสดส้มผสมผสานกันจากดวงดะวันดวงโตซึ่งวางมุมทำปฏิกิริยากับชั้นบรรยากาศ  แม้ว่าสีแสงจะครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่จนยากที่จะประมาณได้  แต่ในที่สุดแล้วแสงสวยจากดวงตะวันก็มีอันสิ้นสุดลงที่ปลายขอบฟ้า ณ เวลาสุดท้ายของวัน…

เบื้องหลังของด้านหลังโปสการ์ดใบนี้  คือโมงยามที่ผู้เขียนได้มีโอกาสสัมผัสธรรมชาติ  บนที่ราบของภูเขาหินทรายยอดตัด  พร้อม ๆ กับกลุ่มเพื่อนรัก  เห็นโปสการ์ดใบนี้แล้วทำให้ผู้เขียนหวนคำนึงถึงช่วงเวลาสุดท้ายของวันก่อนที่เราจะอำลาจากภูกระดึง  แม้ความสุขจะมากมายสักเพียงไรก็ตาม  สุดท้ายแล้วสิ่งนั้นก็ต้องสิ้นสุดลง

.

.

เช่นกันกับที่ทุกผู้คนจะต้องมีเวลาได้ทำความรู้จักกับความรู้สึกก่อนการสิ้นสุดนั้น…

การต้องสิ้นสุดจากเรื่องราวในหนังสือที่อ่านแสนเพลิดเพลินเล่มหนึ่ง

การสิ้นสุดจากการเรียนรู้บางบทเรียนที่แสนประทับใจ

การสิ้นสุดของความฝันอันแสนสวยงาม

การสิ้นสุดของการพบกันในคู่รักที่จำต้องพรากจากกันแสนไกล

หรือแม้แต่…การสิ้นสุดของลมหายใจ

.

.

ผู้เขียนตื่นขึ้นจากการหลับใหลในรถทัวร์หลังวันสิ้นสุดความสุขนั้น  และได้พบกับเช้าวันใหม่ซึ่งมีความรู้สึกต่าง ๆ ที่เข้ามามากมาย  แล้วความสุขที่ได้ค้นพบใหม่ ๆ ก็ผ่านเข้ามาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า…

เช่นกันกับดวงตะวันที่มีลำแสงสุดท้ายของวัน  ก็มีลำแสงแรกหมุนเวียนเรื่อยไป…

ตราบเท่าที่ตะวันดวงโตยังคงฉายฉาน  ความหวังนั้นจะยังสว่างไสวขึ้นมาได้ใหม่เสมอ  แม้เคยมีวันดับวูบไป…

.

.

โปสการ์ดใบนี้ถือเป็นที่สิ้นสุดของคอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดใน  ก้าว…รอ…ก้าว ที่ก้าวกันมานานรวมสองปี  แม้ว่าผู้เขียนจะเพิ่งเข้ามาร่วมงานกับ ก้าว..รอ..ก้าว ได้ไม่ถึงหนึ่งปี  แต่ประสบการณ์ที่ได้จากการร่วมงานเขียนด้วยกันภายใต้ธีมต่าง ๆ ที่ได้รับจนถึงบัดนี้นั้น  นับว่ามากมายเหลือเกิน  ผู้เขียนขอขอบคุณกองบรรณาธิการก้าว…รอ…ก้าวและคอลัมนิสต์ทุกท่าน  ที่ร่วมก้าวไปในงานเขียนด้วยกันตลอดมา  ขอบคุณคำแนะนำ  การให้คำปรึกษาและสิ่งดี ๆ ที่มอบให้แก่กันมา  และขอบคุณในทุกไมตรีจิตที่สื่อถึงกัน

อีกทั้งผู้เขียนขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่าน  ที่เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมทางก้าว…รอ…ก้าว  ก้าวเดินและรั้งรอกันไปทุกก้าวตัวอักษร  ขอขอบคุณในคำแนะนำและความคิดเห็นต่าง ๆ อันเป็นเสมือนแรงผลักดัน  เป็นพลังให้หัวใจทำงาน  และก้าว… ต่อไปได้จนสิ้นสุดคอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดในฉบับนี้

.

.

การเริ่มต้นจะบังเกิดได้อีกครั้งนั้นต้องอาศัยแรงพลัง  เช่นกันกับโลกที่ได้รับแสงจากดวงตะวัน…

.

ด้วยแรงใจจากทั้งกองบรรณาธิการ คอลัมนิสต์และท่านผู้อ่านผู้ร่วมก้าวไปพร้อมกันทุกท่าน  คอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดจะก้าวข้ามผ่านจุดสิ้นสุดในปีที่สองนี้ไป  และเริ่มก้าวต่อไปใน ก้าว..รอ..ก้าว ปีที่สามพร้อม ๆ กับเพื่อนร่วมก้าวใหม่ ๆ

.

การสิ้นสุด  นั้นไม่ใช่สิ่งสุดท้ายเสมอไป  หากเรายังมีเรี่ยวแรงกายใจก้าวไปข้างหน้าเพื่อค้นพบประสบการณ์ใหม่  เหตุการณ์  ความคิด  และความรู้สึกใหม่ ๆ ที่ไม่เหมือนดังที่แล้วมา

.

ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่า  โปสการ์ดใน ก้าว..รอ..ก้าวปีที่สอง  จะได้แสดงแง่มุมความคิด  ประสบการณ์และความรู้สึกต่าง ๆ ที่ผู้อ่านจะสามารถเลือกสรรไปขบคิด  หรือเพียงรับรู้  หรือแม้กระทั่งต่อยอดได้  อีกทั้งอาจจะเป็นพลังใจในวันที่แรงใจกำลังสิ้นสุดลง  หวังว่าเนื้อหาจากโปสการ์ดจะมีส่วนทำให้ผู้อ่านก้าวข้ามจุดสิ้นสุดของความคิด  และพลังใจที่เกิดขึ้นนั้นได้ไม่มากก็น้อย  แล้วก้าวต่อไป…กับเรา

.

อนึ่ง…คอลัมน์  “ ที่ด้านหลังของโปสการ์ด ”  ในก้าว..รอ..ก้าวปีที่สาม  จะเป็นการเขียนตามธีมดังเดิม  แต่มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ  โดยบุคคลที่ผู้เขียนจะทำการเขียนถึงจะมีเพียงผู้เดียวในทุกฉบับ  บุคคลผู้นี้เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนของผู้เขียนมาเป็นระยะเวลายาวนาน  และถือว่ามีความสำคัญสำหรับผู้เขียนผู้หนึ่ง

.

.

การเดินทางนำพาผู้เขียนให้พบกับสิ่งแปลกใหม่มากมาย  บางครั้งเป็นการพาให้ผู้เขียนสามารถก้าวข้ามความรู้สึกหวงแหนช่วงเวลาก่อนการสิ้นสุดของหลายสิ่งหลายอย่างนั้น  โดยที่ผู้เขียนแทบไม่ทันรู้สึกตัว  แต่โปสการ์ดจากการเดินทางกลับเป็นเหมือนภาพบันทึกและที่ด้านหลังของโปสการ์ดก็คือจารึกสำหรับช่วงเวลาซึ่งน่าหวงแหนเหล่านั้นไว้ 

.

.

.

ผู้เขียนเชื่อว่า…การส่งโปสการ์ดให้ใครสักคน  บางครั้งภาพและถ้อยคำบนโปสการ์ด  อาจจะสามารถเป็นแรงพลังในการบันดาลใจ  บันดาลความฝัน  ความตั้งใจของการเริ่มต้นการเดินทาง  เพื่อก้าวสู่ปลายทาง…ที่เบื้องหลังของด้านหลังโปสการ์ด…

และที่ตรงนั้น  ก็คล้าย ๆ ว่าเราจะได้…  ร่วมทางไป…  ก้าว…ไปด้วยกัน…

.

.

.

.

ขอขอบคุณ

เพื่อนรักทุกคน  ที่ร่วมทางกันไป  สัญจรสุขทุกข์  ตะลอนทัวร์คละเคล้ารอยยิ้มและเหงื่อไคลไปด้วยกัน  และทุกผู้คนซึ่งได้เอ่ยนามในการเขียนโปสการ์ดตลอดเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา

.

สารบัญ





ก้าวฯที่ ๔๗

15 01 2010

.

ก้าวฯที่ ๔๗

      

 ก้าว..รอ..ก้าว (ปีสอง)
‘บ้านหนอน‘ ออนไลน์แมกกาซีน

https://kaawrowkaw2.wordpress.com
kaawrowkaw@hotmail.com

สำนักหนอนสนทนา

http://www.winbookclub.com

.

.

.

Cover(s) by : ยางมะตอยสีชมพู

.

http://kaawrowkaw.files.wordpress.com/2006/12/kaawss.jpg?w=46&h=35&h=35

.

กองบอกอ :
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู / (…) /
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /





เหงาเหง้าเงา

15 01 2010

เรื่องจากปก โดย กีรติ

เหงาเหง้าเงา

..

ครั้งยังเด็ก เงาเป็นสิ่งแปลกชวนให้เกิดคำถาม และสัญชาตญาณการเรียนรู้ได้หาคำตอบให้ในทันที  หลังจากนั้นฉันเริ่มเล่นเงา แม่จะเป็นคนบอกเสมอว่า อย่าเล่นเงาเดี๋ยวผีจับตัวไป ฉันคิด จริงเหรอ?

มีวิธีในการเล่นเงามากมาย ทั้งการทำมือให้เป็นรูปร่างต่างๆ หมา ผีเสื้อ งู ช้าง นอกจากนี้ ฉันยังทำท่าทางเล่นกับเงาเป็นอย่างอื่นอีก เช่น สิงโต โดยแค่ทำผมให้ยุ่งๆ มันก็คล้ายแล้ว มันช่วยให้คลายเหงาได้ดีเยี่ยม

ในเวลาที่แสงสลัวกระทบผ่าน ฉันค้นพบว่า นาทีนั้นฉันเหงาจับหัวใจ อาจมีใครบางคนที่รู้สึกคล้ายกัน และคงมีจำนวนไม่น้อยที่ไม่รู้สึกอะไรเลย สำหรับฉันกิจกรรมการละเล่นแบบเดิมๆ นั้นเปลี่ยนไปแล้ว ฉันกลับเพ่งมองมวลของเงาอย่างตั้งอกตั้งใจ และพบว่าในเงานั้นมีแสงและในแสงมีเงา

รูปร่างของเงาไม่ได้เป็นเพียงร่างเดียวที่แสงผ่านกระทบ ฉันเคยตกใจกับเงาที่ระบายบนพื้น มันช่างแปลก เป็นรูปร่างคล้ายบางอย่างที่น่ากลัว ฉับพลันที่มองหา อะไรกันหนาที่เงาสะท้อนมานั่น และฉันก็ต้องถอนหายใจโล่ง โธ่ ก็แค่กองผ้าและจิปาถะนานาเท่านั้น

สิ่งที่เงาเป็น อาจไม่ใช่สิ่งทั้งหมดที่มี เงาจึงไม่ใช่ความจริง เฉกเช่นทุกสิ่งในโลก แต่เงาเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ยืนยันสัมพันธ์ของสายตาและความสว่างกับมวลวัตถุ  เงาทำให้มีระยะ เงาทำให้มีปริมาตร และเงาทำให้ความเหงาเกาะกุม

เด็กคนหนึ่ง คนที่เคยเล่นเงาเพราะความเหงา เธอบอกกับฉันว่าต่อให้ความสว่างจ้าไล่เรียงมาสักเท่าไร หากยังมีความเหงาและมีเธอยืนท่ามกลางแสงนั้น เงาคือเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของเธอ น่าแปลกที่ฉันก็คิดไม่ต่างกัน

เหงาอาจเป็นเหง้าของเงา เงาอาจเป็นเหง้าของเหงา ทั้งสองอาจเป็นสิ่งเดียวกันของความจริง หรืออาจไม่ได้เป็นอะไรเลย นอกจากตัวเอง •

content