Graffiti การปลดปล่อยทางอารมณ์

 โดย ยางมะตอยสีชมพู

Graffiti การปลดปล่อยทางอารมณ์

 

 

 

สืบเนื่องจากเมื่อคราวที่แล้วผมได้พาไปดูงานสตรีทอาร์ตเจ๋งๆ มาแล้ว คำถามคือมีหลายๆคนเหมือนกันที่ยังไม่รู้จักกับสตรีทอาร์ต สำหรับ “ก้าว…รอ…ก้าว” ฉบับนี้ผมจะแนะนำศิลปะข้างถนนที่เป็นส่วนหนึ่งของงานสตรีทอาร์ตให้รู้จักกัน นั่นก็คือ “Graffiti” ครับ

หากพูดถึง “Graffiti” ใครหลายคนอาจจะร้องยี้ เพราะงาน “Graffiti” นั้นไม่ใช่ศิลปะที่มีกลุ่มคนชั้นสูงให้ความยอมรับซักเท่าไหร่นัก บางคนอาจจะมองว่าเป็นศิลปะขยะ เป็นศิลปะที่ไว้สำหรับปลดปล่อยอารมณ์ของพวกวัยรุ่นขี้ยาเท่านั้น แต่สำหรับพวก Writer (นักเขียน) หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้สรรค์สร้างศิลปะบนผืนกำแพง บนท้องถนน บนรถเมล์ รถไฟ หรือที่ไหนๆ ก็ตามบนท้องถนน “Graffiti” ที่พวกเขารู้จักนั้น มันเป็นมากกว่าศิลปะครับ

เราสวนทางกันในวินาทีที่เราสบตากัน

ปลิวไปตาม‘รมณ์ โดย ปรัชญา พงษ์พานิช

เราสวนทางกันในวินาทีที่เราสบตากัน

.


.

เรา กอดก่ายกันอยู่ใต้ผ้าห่มสีขาวหม่นผืนบาง เธอสัมผัสฝ่ามืออุ่นบนแผงหน้าอกของผม ผมก้มลงจุมพิตแผ่วเบาที่หน้าผากของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมและส่งยิ้มละมุน

‘เหตุใด หญิงสาววัยสดใส น่ารัก จึงเลือกที่จะหันมาประกอบอาชีพนี้–หรือเธอไม่มีทางเลือก’ เป็นคำถามที่ผุดพรายขึ้นในใจเงียบ ๆ

เธอซุกหน้าและสัมผัสริมฝีปากที่ซอกคอของผมอย่างนุ่มนวล

ผมยิ้มและกุมมืออันอบอุ่นของเธอ

“ไปทำงานกับพี่ไหม”

ผมพยายามเสนอทางเลือกให้เธอ