โดย ยางมะตอยสีชมพู
รักอุ๊บอิ๊บ
.
ฉันไม่คิดเลยว่า วันนี้จะมาถึงวันที่เธอเข้ามาบอกว่ารักฉัน…
คุณรู้ไหม ท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ของคุณตอนนั้นน่ารักมาก และฉันก็ตอบตกลงคุณอย่างง่ายดาย
เราทั้งสองเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน และช่วยกันวางรากฐานสร้างครอบครัวของเราขึ้นมาอย่างมั่นคง
แต่แล้ววันหนึ่ง คุณก็เปลี่ยนไป…
โดย ยางมะตอยสีชมพู
ศิลปะ – อนาจาร
.
เป็นที่ถกเถียงกันมาเนิ่นนาน ว่าเราจะแบ่งเส้นกั้นกลางระหว่าง “ศิลปะ” กับ “อนาจาร” ออกมาได้อย่างไร มันจะมีขอบเขตหรือไม่ว่า ภาพนี้เป็นศิลปะ หรือภาพนี้อนาจารตั้งใจขายเซ็กส์กันแต่เพียงอย่างเดียว หากถามความเห็นส่วนตัว หากไม่ใช่ภาพการร่วมเพศ หรือแหกขาอาซ่าอล่างฉ่างผมว่ามันก็เป็นศิลปะได้เหมือนกันนะตัวอย่างเช่นภาพปฏิทินที่เป็นที่ฮือฮากันทุกปีของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ยี่ห้อหนึ่ง ที่นำเหล่านางแบบชื่อดังมาเปลื้องผ้าโชว์ส่วนสัดอะร้าอร่ามของพวกเธอกัน ถามว่าเป็นภาพนู้ดหรือไม่…แล้วนู้ดคืออะไร…ต้องโชว์แค่ไหนถึงจะเรียกว่านู้ด มันก็แล้วแต่บรรทัดฐานของแต่ละคนอีกนั่นแหล่ะครับ เอาเป็นว่าเรามาลองดูคำจำกัดความของทั้งสองคำกันก่อนก็แล้วกัน
“อนาจาร” หมายถึง ความประพฤติชั่ว น่าอาย ลามก น่าบัดสี เสื่อมศีลธรรม ส่วน “ศิลปะ” นั้นถือได้ว่าเป็นสิ่งที่อยู่คู่กับมนุษย์มาช้านาน สามารถสะท้อนให้เห็นถึงความคิด ความเชื่อ ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม ความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่แยกมนุษย์ออกจากสัตว์อื่นๆ เนื่องจากศิลปะนั้นเป็นเรื่องของอารมณ์ รสนิยม จึงทำให้การกำหนดคุณค่าว่าสิ่งใดคือศิลปะหรือไม่ใช่นั้น ไม่มีกฎเกณฑ์ที่ตายตัว
กลับเข้ามาในเรื่องของสาวเครื่องดื่มค่ายสิงโตทอง เอ๊ยย! การให้ความหมายของภาพนู้ดกันต่อดีกว่าครับ แหะๆ ซึ่งมีบุคคลบางกลุ่มให้ความหมายในเชิงศิลปะโดยกระกาศเจตนารมณ์ออกมาว่าเป็นการกระทำเพื่อศิลปะ ในขณะที่บางกลุ่มมองว่าเป็นสิ่งที่ยั่วยุกามารมณ์ ก็ได้มีการให้ความหมายต่อภาพนู้ดในสังคมไทยโดยผู้ที่ถือได้ว่ามีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ โดยใช้การสร้างสรรค์ทางศิลปะเข้ามาเกี่ยวข้อง ทั้งทางด้านองค์ประกอบและทฤษฎีทางศิลปะ รวมทั้งความคิดสร้างสรรค์เพื่อให้คนดูมองเห็นความงามของร่างกายมนุษย์มากกว่าที่จะมองในเชิงอนาจาร ส่วนทางด้านสตรีนิยมก็มองว่าภาพนู้ดเป็นการแสดงการกดขี่ผู้หญิงอีกทางหนึ่ง โดยเป็นการแสดงอำนาจของผู้ชายเป็นสำคัญซึ่งเป็นการลดคุณค่าของความเป็นผู้หญิงลงไป แต่ลืมไปหรือเปล่าครับว่า เมื่อมีทุนนิยมเข้ามาเกี่ยวข้อง บางสิ่งมองแล้วไม่ใช่ศิลป์…แต่ก็สามารถสร้างจินตนาการ..ให้เลิศเลอว่าเป็นศิลป์ ได้เช่นกัน
โดย ยางมะตอยสีชมพู
Graffiti การปลดปล่อยทางอารมณ์
สืบเนื่องจากเมื่อคราวที่แล้วผมได้พาไปดูงานสตรีทอาร์ตเจ๋งๆ มาแล้ว คำถามคือมีหลายๆคนเหมือนกันที่ยังไม่รู้จักกับสตรีทอาร์ต สำหรับ “ก้าว…รอ…ก้าว” ฉบับนี้ผมจะแนะนำศิลปะข้างถนนที่เป็นส่วนหนึ่งของงานสตรีทอาร์ตให้รู้จักกัน นั่นก็คือ “Graffiti” ครับ
หากพูดถึง “Graffiti” ใครหลายคนอาจจะร้องยี้ เพราะงาน “Graffiti” นั้นไม่ใช่ศิลปะที่มีกลุ่มคนชั้นสูงให้ความยอมรับซักเท่าไหร่นัก บางคนอาจจะมองว่าเป็นศิลปะขยะ เป็นศิลปะที่ไว้สำหรับปลดปล่อยอารมณ์ของพวกวัยรุ่นขี้ยาเท่านั้น แต่สำหรับพวก Writer (นักเขียน) หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้สรรค์สร้างศิลปะบนผืนกำแพง บนท้องถนน บนรถเมล์ รถไฟ หรือที่ไหนๆ ก็ตามบนท้องถนน “Graffiti” ที่พวกเขารู้จักนั้น มันเป็นมากกว่าศิลปะครับ
โดย ยางมะตอยสีชมพู
แรงบันดาลใจบนท้องถนน
.
เมื่อ วันเสาร์ที่ 21 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานเทศกาลดนตรีและศิลปะมาครับ แต่…ก่อนที่ผมจะเล่าอะไรให้ฟังไปมากกว่านี้ผมขอตรวจบัตรประชาชนของคุณก่อน …หากคุณมีอายุ 20 ปีขึ้นไป ก็เดินตามผมเข้างานมาได้สบายๆเลยครับ แต่ถ้าน้องๆคนไหนอายุยังไม่ถึง 20 ปี ก็ห้ามเข้างานนะครับ เพราะบ้านนี้เมืองนี้เขาไม่อยากให้เยาวชนเสพศิลปะแทนการดูละครน้ำเน่า และเกมส์โชว์ที่สุดแสนจะประเทืองปัญญาคุณหนูๆ หรอก อีกทั้งงานศิลปะและดนตรีดีๆ แบบนี้ไม่มีบริษัทเอกชนหน้าไหนคิดที่จะจัด หากจะมี ก็คงไม่พ้นบริษัทที่เกี่ยวข้องกับแอลกอฮอล์ ร้อนถึงบรรดาผู้ใหญ่ปัญญาอ่อนยกมือต่อต้านกันเป็นทิวแถวถึงความไม่เหมาะสมใน งานนี้…เอ๊ะ! ก่อนที่อะไรมันจะเลยเถิดมากไป ผมว่าเข้ามาในงานกันเลยดีกว่าครับ
ความเห็นล่าสุด