ไม่สิ้นสุด…

ไม่สิ้นสุด…

.

. . เขียนที่ม้านั่งใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ . เพื่อนร่วมทางก้าว…รอ…ก้าวที่รัก แสงสีแดงแสดส้มผสมผสานกันจากดวงดะวันดวงโตซึ่งวางมุมทำปฏิกิริยากับชั้นบรรยากาศ  แม้ว่าสีแสงจะครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่จนยากที่จะประมาณได้  แต่ในที่สุดแล้วแสงสวยจากดวงตะวันก็มีอันสิ้นสุดลงที่ปลายขอบฟ้า ณ เวลาสุดท้ายของวัน… เบื้องหลังของด้านหลังโปสการ์ดใบนี้  คือโมงยามที่ผู้เขียนได้มีโอกาสสัมผัสธรรมชาติ  บนที่ราบของภูเขาหินทรายยอดตัด  พร้อม ๆ กับกลุ่มเพื่อนรัก  เห็นโปสการ์ดใบนี้แล้วทำให้ผู้เขียนหวนคำนึงถึงช่วงเวลาสุดท้ายของวันก่อนที่เราจะอำลาจากภูกระดึง  แม้ความสุขจะมากมายสักเพียงไรก็ตาม  สุดท้ายแล้วสิ่งนั้นก็ต้องสิ้นสุดลง . . เช่นกันกับที่ทุกผู้คนจะต้องมีเวลาได้ทำความรู้จักกับความรู้สึกก่อนการสิ้นสุดนั้น… การต้องสิ้นสุดจากเรื่องราวในหนังสือที่อ่านแสนเพลิดเพลินเล่มหนึ่ง การสิ้นสุดจากการเรียนรู้บางบทเรียนที่แสนประทับใจ การสิ้นสุดของความฝันอันแสนสวยงาม การสิ้นสุดของการพบกันในคู่รักที่จำต้องพรากจากกันแสนไกล หรือแม้แต่…การสิ้นสุดของลมหายใจ . . ผู้เขียนตื่นขึ้นจากการหลับใหลในรถทัวร์หลังวันสิ้นสุดความสุขนั้น  และได้พบกับเช้าวันใหม่ซึ่งมีความรู้สึกต่าง ๆ ที่เข้ามามากมาย  แล้วความสุขที่ได้ค้นพบใหม่ ๆ ก็ผ่านเข้ามาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า… เช่นกันกับดวงตะวันที่มีลำแสงสุดท้ายของวัน  ก็มีลำแสงแรกหมุนเวียนเรื่อยไป… ตราบเท่าที่ตะวันดวงโตยังคงฉายฉาน  ความหวังนั้นจะยังสว่างไสวขึ้นมาได้ใหม่เสมอ  แม้เคยมีวันดับวูบไป… . . โปสการ์ดใบนี้ถือเป็นที่สิ้นสุดของคอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดใน  ก้าว…รอ…ก้าว ที่ก้าวกันมานานรวมสองปี  แม้ว่าผู้เขียนจะเพิ่งเข้ามาร่วมงานกับ ก้าว..รอ..ก้าว ได้ไม่ถึงหนึ่งปี  แต่ประสบการณ์ที่ได้จากการร่วมงานเขียนด้วยกันภายใต้ธีมต่าง ๆ ที่ได้รับจนถึงบัดนี้นั้น  นับว่ามากมายเหลือเกิน  ผู้เขียนขอขอบคุณกองบรรณาธิการก้าว…รอ…ก้าวและคอลัมนิสต์ทุกท่าน  ที่ร่วมก้าวไปในงานเขียนด้วยกันตลอดมา  ขอบคุณคำแนะนำ  การให้คำปรึกษาและสิ่งดี ๆ ที่มอบให้แก่กันมา  และขอบคุณในทุกไมตรีจิตที่สื่อถึงกัน อีกทั้งผู้เขียนขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่าน  ที่เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมทางก้าว…รอ…ก้าว  ก้าวเดินและรั้งรอกันไปทุกก้าวตัวอักษร  ขอขอบคุณในคำแนะนำและความคิดเห็นต่าง ๆ อันเป็นเสมือนแรงผลักดัน  เป็นพลังให้หัวใจทำงาน  และก้าว… ต่อไปได้จนสิ้นสุดคอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดในฉบับนี้ . . การเริ่มต้นจะบังเกิดได้อีกครั้งนั้นต้องอาศัยแรงพลัง  เช่นกันกับโลกที่ได้รับแสงจากดวงตะวัน… . ด้วยแรงใจจากทั้งกองบรรณาธิการ คอลัมนิสต์และท่านผู้อ่านผู้ร่วมก้าวไปพร้อมกันทุกท่าน  คอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดจะก้าวข้ามผ่านจุดสิ้นสุดในปีที่สองนี้ไป  และเริ่มก้าวต่อไปใน ก้าว..รอ..ก้าว ปีที่สามพร้อม ๆ กับเพื่อนร่วมก้าวใหม่ ๆ . การสิ้นสุด  นั้นไม่ใช่สิ่งสุดท้ายเสมอไป  หากเรายังมีเรี่ยวแรงกายใจก้าวไปข้างหน้าเพื่อค้นพบประสบการณ์ใหม่  เหตุการณ์  ความคิด  และความรู้สึกใหม่ ๆ ที่ไม่เหมือนดังที่แล้วมา . ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่า  โปสการ์ดใน ก้าว..รอ..ก้าวปีที่สอง  จะได้แสดงแง่มุมความคิด  ประสบการณ์และความรู้สึกต่าง ๆ ที่ผู้อ่านจะสามารถเลือกสรรไปขบคิด  หรือเพียงรับรู้  หรือแม้กระทั่งต่อยอดได้  อีกทั้งอาจจะเป็นพลังใจในวันที่แรงใจกำลังสิ้นสุดลง  หวังว่าเนื้อหาจากโปสการ์ดจะมีส่วนทำให้ผู้อ่านก้าวข้ามจุดสิ้นสุดของความคิด  และพลังใจที่เกิดขึ้นนั้นได้ไม่มากก็น้อย  แล้วก้าวต่อไป…กับเรา . อนึ่ง…คอลัมน์  “ ที่ด้านหลังของโปสการ์ด ”  ในก้าว..รอ..ก้าวปีที่สาม  จะเป็นการเขียนตามธีมดังเดิม  แต่มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ  โดยบุคคลที่ผู้เขียนจะทำการเขียนถึงจะมีเพียงผู้เดียวในทุกฉบับ  บุคคลผู้นี้เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนของผู้เขียนมาเป็นระยะเวลายาวนาน  และถือว่ามีความสำคัญสำหรับผู้เขียนผู้หนึ่ง . . การเดินทางนำพาผู้เขียนให้พบกับสิ่งแปลกใหม่มากมาย  บางครั้งเป็นการพาให้ผู้เขียนสามารถก้าวข้ามความรู้สึกหวงแหนช่วงเวลาก่อนการสิ้นสุดของหลายสิ่งหลายอย่างนั้น  โดยที่ผู้เขียนแทบไม่ทันรู้สึกตัว  แต่โปสการ์ดจากการเดินทางกลับเป็นเหมือนภาพบันทึกและที่ด้านหลังของโปสการ์ดก็คือจารึกสำหรับช่วงเวลาซึ่งน่าหวงแหนเหล่านั้นไว้  . . . ผู้เขียนเชื่อว่า…การส่งโปสการ์ดให้ใครสักคน  บางครั้งภาพและถ้อยคำบนโปสการ์ด  อาจจะสามารถเป็นแรงพลังในการบันดาลใจ  บันดาลความฝัน  ความตั้งใจของการเริ่มต้นการเดินทาง  เพื่อก้าวสู่ปลายทาง…ที่เบื้องหลังของด้านหลังโปสการ์ด… และที่ตรงนั้น  ก็คล้าย ๆ ว่าเราจะได้…  ร่วมทางไป…  ก้าว…ไปด้วยกัน… . . . . ขอขอบคุณ เพื่อนรักทุกคน  ที่ร่วมทางกันไป  สัญจรสุขทุกข์  ตะลอนทัวร์คละเคล้ารอยยิ้มและเหงื่อไคลไปด้วยกัน  และทุกผู้คนซึ่งได้เอ่ยนามในการเขียนโปสการ์ดตลอดเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา

.