.
บนแผ่นดินอันโดดเดี่ยว
.
| เปลี่ยนห้วงสู่ห้วงเวลา | ถอยหลังนาฬิกา |
| แปลกหน้าแผ่นดินถิ่นนี้ | . |
| . | . |
| แห่งธันวาคม – นาที | ลมหนาวโบกตี |
| เยือกกว่าแผ่นดินข้านัก | . |
| . | . |
| สั่นในเสื้อเก่าแม่ถัก | งกเงิ่นชะงัก |
| ข้าเห็นนกบินหลงฟ้า | . |
| . | . |
| กลางเวิ้งสีขาว-สะท้อนเข้าตา | ต้นเดียวพฤกษา |
| เหลือแต่กิ่งแห้งก้านพัง | . |
| . | . |
| ขาวนั้นยะเยือกทรงพลัง | สะกดโลกภวังค์ |
| กระทั่งไร้สุ้มเสียงใด | . |
| . | . |
| ข้ายังไม่หายสงสัย | โดดเดี่ยวแห่งใด |
| เทียมเท่าต้นไม้ต้นนั้น | . |
| . | . |
| อย่างทรนงใดกัน | ยืนหยัด-ข้าสั่น |
| เหยียดร่างตระหง่านท้าทาย | . |
| . | . |
| ข้ายังสงสัยไม่หาย | เจ้าเป็น – ข้าตาย |
| หากข้าโดดเดี่ยวเช่นนั้น | . |
| . | . |
| ยามข้าจุดไฟเห็นควัน | ผ่านคืนข้าฝัน |
| ถึงต้นไม้ทรนง | . |
| . | . |
กวิสรา – มกราคม 2553
อืมครับ