ก้าวฯที่ ๔๘

.

ก้าวฯที่ ๔๘

 

ก้าว..รอ..ก้าว (ปีสอง) 
‘บ้านหนอน‘ ออนไลน์แมกกาซีน 
http://kaawrowkaw2.wordpress.com 
kaawrowkaw@hotmail.com

สำนักหนอนสนทนา 
http://www.winbookclub.com

 

 

• เรื่องจากปก : [กีรติ] รอยก้าวบนทางทราย

• กวีก้าวฯ : [กวิสรา] บนแผ่นดินอันโดดเดี่ยว

• เก็บดีไซน์ใส่ชีวิต : [ยางมะตอยสีชมพู] 2 ทางขนาน

• ที่…ด้านหลังของโปสการ์ด : [saranya_nok.worm] ไม่สิ้นสุด…

 

 

 

Cover(s) by : ยางมะตอยสีชมพู

.

.

กองบอกอ : 
อานันท์ ประทีฯ / หนุงหนิง / ยางมะตอยสีชมพู / (…) / 
ธุลีดิน / พงษ์ปรัชญา / สารากร / Plin, :-p /

รอยก้าวบนทางทราย

เรื่องจากปก โดย กีรติ

รอยก้าวบนทางทราย

.

ย้อนเวลากลับไปในวันเก่า  มีคนกลุ่มเล็กๆได้ริเริ่มการรวมกลุ่มของคนรักการเขียนและการอ่านในนาม ก้าวรอก้าว เป็นเสมือนที่รวมหัวกันทำงานของชาวห้องหนอนสนทนา  www.winbookclub.com ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า คุณวนิดา (นามปากกา) เป็นผู้ตั้งชื่อนี้ มีความหมายถึงการก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ทิ้งกัน รอคนอีกรุ่นที่กำลังก้าวมาถึง

ณ เวลานั้น ข้าพเจ้ามองเห็นความสนุก และมองเห็นความคึกคัก และไฟอันลุกโชน จากวันนั้นรวมถึงวันนี้ ๓ ปีแห่งการกำเนิด และ ๒ ปีเต็มของการทำงาน เราได้ผ่านเรื่องราวมากมาย มีทั้งเสียงเฮฮา เสียงน้อยใจ เสียงประชด รวมไปถึงเสียงแห่งความโหยหา

ครั้งหนึ่ง เราเคยปิดทำการไป ๑ ปี เราเรียกร้องให้ทีมงานก้าวรอก้าวที่ยังไหว ยังมีแรง และรวมถึงผู้ที่พักมาพอแล้วคืนกลับทำงานกันอีกครั้ง มีผู้ร่วมงานหน้าใหม่เข้ามาเพิ่มความทันสมัย มีสีสัน และที่สำคัญ ก้าวรอก้าวในก้าวปัจจุบัน มีความมั่นคงและตั้งใจซ้ำหนักกว่าเดิม

ความไม่แน่นอนคือความมั่นคงหนึ่งเดียวของเรา มีผู้คนผลัดเปลี่ยนรอยก้าว ทว่ายังคงทำให้เส้นทางเดินนั้นยังอยู่ ข้าพเจ้าเคยอ่านหนังสือเรื่อง อยู่กับมาร ในนั้นมีเนื้อหาที่ข้าพเจ้าประทับใจ กล่าวถึงรอยเท้าบนทรายที่ทำให้ผู้หลงทางนั้น มีความหวังและคิดว่า ได้มีผู้มาเยือนก่อนหน้า โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือรอยเท้าของตนที่เดินเป็นวงกลม เป็นวงล้อมของวัฎฎะ คำของเขาสวยกว่านี้ กระชับกว่านี้ แต่นี่คือการถ่ายทอดความเข้าใจที่ข้าพเจ้ามี และเพียงเพื่อต้องการเปรียบให้เห็นถึง รอยก้าวที่เราได้รอให้เกิดขึ้น ได้เกิดอีกครั้งในการทำงานของก้าวรอก้าวในปีที่ ๓

เราต่างเดินเป็นวงกลม  เราต่างประทับรอยบนทางทรายที่อ่อนยวบ และเรายังดีใจด้วยซ้ำว่ารอยเท้าที่เปะปะเบื้องหน้านั้น คือรอยเท้าของใครมากหน้าหาใช่รอยเท้าของเราผู้เดียว

ขอบคุณเพื่อนร่วมทางที่เดินทางมาถึงวันนี้ ขอบคุณผู้อ่านที่เข้ามาทำความรู้จักและทักทาย ขอบคุณทุกๆ ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นมาระหว่างเราชาวก้าว  ที่อย่างน้อยก็ทำให้ข้าพเจ้ารู้ตัวเองว่า มีหัวใจเช่นเดียวกับมนุษย์ผู้อื่น

ขอบคุณ วินทร์ เลียววาริณ สำหรับพื้นที่และกำลังใจ ชาวก้าวรอก้าวรับรู้ในการเฝ้าดูของพี่เสมอ •

 

บนแผ่นดินอันโดดเดี่ยว

.

บนแผ่นดินอันโดดเดี่ยว

.

เปลี่ยนห้วงสู่ห้วงเวลา	ถอยหลังนาฬิกา
แปลกหน้าแผ่นดินถิ่นนี้	.
.	.
แห่งธันวาคม – นาที	ลมหนาวโบกตี
เยือกกว่าแผ่นดินข้านัก	.
.	.
สั่นในเสื้อเก่าแม่ถัก	งกเงิ่นชะงัก
ข้าเห็นนกบินหลงฟ้า	.
.	.
กลางเวิ้งสีขาว-สะท้อนเข้าตา	ต้นเดียวพฤกษา
เหลือแต่กิ่งแห้งก้านพัง	.
.	.
ขาวนั้นยะเยือกทรงพลัง	สะกดโลกภวังค์
กระทั่งไร้สุ้มเสียงใด	.
.	.
ข้ายังไม่หายสงสัย	โดดเดี่ยวแห่งใด
เทียมเท่าต้นไม้ต้นนั้น	.
.	.
อย่างทรนงใดกัน	ยืนหยัด-ข้าสั่น
เหยียดร่างตระหง่านท้าทาย	.
.	.
ข้ายังสงสัยไม่หาย	เจ้าเป็น – ข้าตาย
หากข้าโดดเดี่ยวเช่นนั้น	.
.	.
ยามข้าจุดไฟเห็นควัน	ผ่านคืนข้าฝัน
ถึงต้นไม้ทรนง	.
.	.

กวิสรา  – มกราคม  2553

 

2 ทางขนาน

โดย ยางมะตอยสีชมพู

2 ทางขนาน

.

	ชีวิตของเรามักเริ่มต้นจากทางคู่ขนาน…   เราเริ่มออกเดิน พร้อมๆ กับผู้คนบนถนนอีกเส้นหนึ่งเสมอ บ้างมุ่งไปในทิศทางเดียวกัน และ…บ้างก็เดินสวนทางกัน
เดินไปไม่เท่าไหร่ หลายคนเปลี่ยนใจ อยากเปลี่ยนเส้นทางเดิน หลายคนยอมเสียเวลา… เพียงให้ได้เดินอยู่ทางที่ต้องการไปจริงๆ หลายคนเสียดายเวลา… ในเมื่อเราเดินมาไกลแล้ว ไยเราต้องกลับไปเริ่มนับหนึ่งใหม่อีก หนึ่งคนเปลี่ยน… หนึ่งคนเดินต่อ… แต่อีกหลายคน…สับสน
	ยิ่งใกล้ถึงจุดหมาย…ยิ่งพบกับความยากลำบาก หลายคนพยายาม ปีนป่ายให้ถึงจุดหมาย หลายคนพลาดพลั้งตกลงมา หลายคนเจ็บ แต่เขาลุกขึ้นสู้ต่อ หลายคนเจ็บ แต่ท้อแท้ สิ้นหวัง หมดกำลังใจ

บางคนหลงระเริงกับสีสันที่ตัวเองขีดเขียนไว้
แน่นอน…อีกทางคู่ขนานหนึ่งหลายคนแต่งแต้มสีสันให้พอดีกับตัวเอง

.

หลายคนคิดแต่จะแข่งขัน ขณะที่อีกหลายคน คิดว่าเป็นเพียงแค่เกม…ฆ่าเวลา ไม่มีใครอยากเสียเวลาเล่นเกม ที่ทั้งบั่นทอนร่างกาย และจิตใจ แต่คนที่คิดเพียงแต่จะแข่งขัน เค้าจะอยู่ในเกมนั้นตลอดชีวิต

บนทางขนานที่เต็มไปด้วยความผันแปร เปลี่ยนแปลง ความมีระเบียบวินัยในชีวิต
อาจจะทำให้เราจัดการกับอะไรได้ดี มากกว่าใช้ชีวิตโดยไร้แบบแผนก็ได้

.

น่าแปลก ที่เมื่อใครหลายคน เมื่อยกระดับตัวเองขึ้นไปยืนบนที่สูงแล้ว

.

กลับยิ่งอยากขึ้นไปสูงกว่าเดิม สูงขึ้นไปอีก อยู่บนทางที่เหนือกว่าใครทั้งหมด

.

ทั้งนี้สุดแล้วแต่ว่าใครจะขีดเส้นของตัวเอง ให้อยู่ในระดับไหน            แต่สุดท้าย…ไม่ว่าใครจะเป็นอย่างไร

เราก็รู้ตัวดีอยู่แล้วว่า เรายังมีเพื่อน คอยเป็นกำลังใจอยู่ข้างๆ เสมอ บนเส้นทางคู่ขนานที่เราเดิน หรือวิ่งอยู่ รู้ไว้ว่า…คุณมีเพื่อนที่ตามอยู่ บนเส้นขนานนั้นตลอดเวลา และถ้าเรามีแก่ใจคิดถึงเพื่อนคนนั้น บางทีเส้นขนานที่ว่าจะไม่มีวันมาบรรจบกัน เราอาจจะเจอทางแยกข้างหน้า ให้เราหยุดพัก เพื่อมาเจอกันก็ได้

แด่เพื่อน…ที่ร่วมเดินบนเส้นขนาน

 

ไม่สิ้นสุด…

ไม่สิ้นสุด…

.

. . เขียนที่ม้านั่งใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ . เพื่อนร่วมทางก้าว…รอ…ก้าวที่รัก แสงสีแดงแสดส้มผสมผสานกันจากดวงดะวันดวงโตซึ่งวางมุมทำปฏิกิริยากับชั้นบรรยากาศ  แม้ว่าสีแสงจะครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่จนยากที่จะประมาณได้  แต่ในที่สุดแล้วแสงสวยจากดวงตะวันก็มีอันสิ้นสุดลงที่ปลายขอบฟ้า ณ เวลาสุดท้ายของวัน… เบื้องหลังของด้านหลังโปสการ์ดใบนี้  คือโมงยามที่ผู้เขียนได้มีโอกาสสัมผัสธรรมชาติ  บนที่ราบของภูเขาหินทรายยอดตัด  พร้อม ๆ กับกลุ่มเพื่อนรัก  เห็นโปสการ์ดใบนี้แล้วทำให้ผู้เขียนหวนคำนึงถึงช่วงเวลาสุดท้ายของวันก่อนที่เราจะอำลาจากภูกระดึง  แม้ความสุขจะมากมายสักเพียงไรก็ตาม  สุดท้ายแล้วสิ่งนั้นก็ต้องสิ้นสุดลง . . เช่นกันกับที่ทุกผู้คนจะต้องมีเวลาได้ทำความรู้จักกับความรู้สึกก่อนการสิ้นสุดนั้น… การต้องสิ้นสุดจากเรื่องราวในหนังสือที่อ่านแสนเพลิดเพลินเล่มหนึ่ง การสิ้นสุดจากการเรียนรู้บางบทเรียนที่แสนประทับใจ การสิ้นสุดของความฝันอันแสนสวยงาม การสิ้นสุดของการพบกันในคู่รักที่จำต้องพรากจากกันแสนไกล หรือแม้แต่…การสิ้นสุดของลมหายใจ . . ผู้เขียนตื่นขึ้นจากการหลับใหลในรถทัวร์หลังวันสิ้นสุดความสุขนั้น  และได้พบกับเช้าวันใหม่ซึ่งมีความรู้สึกต่าง ๆ ที่เข้ามามากมาย  แล้วความสุขที่ได้ค้นพบใหม่ ๆ ก็ผ่านเข้ามาอีกครั้งแล้วครั้งเล่า… เช่นกันกับดวงตะวันที่มีลำแสงสุดท้ายของวัน  ก็มีลำแสงแรกหมุนเวียนเรื่อยไป… ตราบเท่าที่ตะวันดวงโตยังคงฉายฉาน  ความหวังนั้นจะยังสว่างไสวขึ้นมาได้ใหม่เสมอ  แม้เคยมีวันดับวูบไป… . . โปสการ์ดใบนี้ถือเป็นที่สิ้นสุดของคอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดใน  ก้าว…รอ…ก้าว ที่ก้าวกันมานานรวมสองปี  แม้ว่าผู้เขียนจะเพิ่งเข้ามาร่วมงานกับ ก้าว..รอ..ก้าว ได้ไม่ถึงหนึ่งปี  แต่ประสบการณ์ที่ได้จากการร่วมงานเขียนด้วยกันภายใต้ธีมต่าง ๆ ที่ได้รับจนถึงบัดนี้นั้น  นับว่ามากมายเหลือเกิน  ผู้เขียนขอขอบคุณกองบรรณาธิการก้าว…รอ…ก้าวและคอลัมนิสต์ทุกท่าน  ที่ร่วมก้าวไปในงานเขียนด้วยกันตลอดมา  ขอบคุณคำแนะนำ  การให้คำปรึกษาและสิ่งดี ๆ ที่มอบให้แก่กันมา  และขอบคุณในทุกไมตรีจิตที่สื่อถึงกัน อีกทั้งผู้เขียนขอขอบคุณท่านผู้อ่านทุกท่าน  ที่เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมทางก้าว…รอ…ก้าว  ก้าวเดินและรั้งรอกันไปทุกก้าวตัวอักษร  ขอขอบคุณในคำแนะนำและความคิดเห็นต่าง ๆ อันเป็นเสมือนแรงผลักดัน  เป็นพลังให้หัวใจทำงาน  และก้าว… ต่อไปได้จนสิ้นสุดคอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดในฉบับนี้ . . การเริ่มต้นจะบังเกิดได้อีกครั้งนั้นต้องอาศัยแรงพลัง  เช่นกันกับโลกที่ได้รับแสงจากดวงตะวัน… . ด้วยแรงใจจากทั้งกองบรรณาธิการ คอลัมนิสต์และท่านผู้อ่านผู้ร่วมก้าวไปพร้อมกันทุกท่าน  คอลัมน์ที่ด้านหลังของโปสการ์ดจะก้าวข้ามผ่านจุดสิ้นสุดในปีที่สองนี้ไป  และเริ่มก้าวต่อไปใน ก้าว..รอ..ก้าว ปีที่สามพร้อม ๆ กับเพื่อนร่วมก้าวใหม่ ๆ . การสิ้นสุด  นั้นไม่ใช่สิ่งสุดท้ายเสมอไป  หากเรายังมีเรี่ยวแรงกายใจก้าวไปข้างหน้าเพื่อค้นพบประสบการณ์ใหม่  เหตุการณ์  ความคิด  และความรู้สึกใหม่ ๆ ที่ไม่เหมือนดังที่แล้วมา . ผู้เขียนหวังเป็นอย่างยิ่งว่า  โปสการ์ดใน ก้าว..รอ..ก้าวปีที่สอง  จะได้แสดงแง่มุมความคิด  ประสบการณ์และความรู้สึกต่าง ๆ ที่ผู้อ่านจะสามารถเลือกสรรไปขบคิด  หรือเพียงรับรู้  หรือแม้กระทั่งต่อยอดได้  อีกทั้งอาจจะเป็นพลังใจในวันที่แรงใจกำลังสิ้นสุดลง  หวังว่าเนื้อหาจากโปสการ์ดจะมีส่วนทำให้ผู้อ่านก้าวข้ามจุดสิ้นสุดของความคิด  และพลังใจที่เกิดขึ้นนั้นได้ไม่มากก็น้อย  แล้วก้าวต่อไป…กับเรา . อนึ่ง…คอลัมน์  “ ที่ด้านหลังของโปสการ์ด ”  ในก้าว..รอ..ก้าวปีที่สาม  จะเป็นการเขียนตามธีมดังเดิม  แต่มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเล็ก ๆ น้อย ๆ  โดยบุคคลที่ผู้เขียนจะทำการเขียนถึงจะมีเพียงผู้เดียวในทุกฉบับ  บุคคลผู้นี้เป็นแรงบันดาลใจในการเขียนของผู้เขียนมาเป็นระยะเวลายาวนาน  และถือว่ามีความสำคัญสำหรับผู้เขียนผู้หนึ่ง . . การเดินทางนำพาผู้เขียนให้พบกับสิ่งแปลกใหม่มากมาย  บางครั้งเป็นการพาให้ผู้เขียนสามารถก้าวข้ามความรู้สึกหวงแหนช่วงเวลาก่อนการสิ้นสุดของหลายสิ่งหลายอย่างนั้น  โดยที่ผู้เขียนแทบไม่ทันรู้สึกตัว  แต่โปสการ์ดจากการเดินทางกลับเป็นเหมือนภาพบันทึกและที่ด้านหลังของโปสการ์ดก็คือจารึกสำหรับช่วงเวลาซึ่งน่าหวงแหนเหล่านั้นไว้  . . . ผู้เขียนเชื่อว่า…การส่งโปสการ์ดให้ใครสักคน  บางครั้งภาพและถ้อยคำบนโปสการ์ด  อาจจะสามารถเป็นแรงพลังในการบันดาลใจ  บันดาลความฝัน  ความตั้งใจของการเริ่มต้นการเดินทาง  เพื่อก้าวสู่ปลายทาง…ที่เบื้องหลังของด้านหลังโปสการ์ด… และที่ตรงนั้น  ก็คล้าย ๆ ว่าเราจะได้…  ร่วมทางไป…  ก้าว…ไปด้วยกัน… . . . . ขอขอบคุณ เพื่อนรักทุกคน  ที่ร่วมทางกันไป  สัญจรสุขทุกข์  ตะลอนทัวร์คละเคล้ารอยยิ้มและเหงื่อไคลไปด้วยกัน  และทุกผู้คนซึ่งได้เอ่ยนามในการเขียนโปสการ์ดตลอดเกือบหนึ่งปีที่ผ่านมา

.