ค่า… โฆษณา…

ค่า… โฆษณา…

.

เขียนบนหมอนก่อนนอนคืนนั้น… . จิ๊ก ๆ ๆ ๆ ๆ… งุงิ งุงิ  น้องทะเลจ้ะ  น้องทะเล  ได้ยินพวกเรารึเปล่าเอ่ย?   เราอยู่ตรงนี้ไง…  ในกระดาษที่ผู้หญิงหัวยุ่งวางไว้หน้าเครื่องคอมพิวเตอร์เมื่อหลายวันก่อน   ยัยผู้หญิงที่ไม่น่าสนใจคนนั้นนั่งมองพวกเราแล้วครุ่นคิดคิ้วขมวดเป็นยัยแก่อยู่นั่นแหละ แต๊…  แต่ถึงแม้พวกเราจะตาเล็กนะ  แต่ก็สายตายาวพอที่จะมองเห็นสาวน้อยน่ารักอยู่คนหนึ่ง  ที่วิ่งไปวิ่งมา…  บ้างก็วิ่งเข้ามากอดแล้วอ้อนยัยผู้หญิงหัวยุ่งคนนั้น  “ อี๊นกจ๋า… ”  บ้างก็นั่งคุยกับหมาสามตัว  เอาแว่นเอาหมวกให้หมาใส่  แล้วบางทีก็ลงเอยด้วยการ “ แกล้งหมา ”  ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า… พวกเราเห็นแล้วขำกันจนฟันแทบจะหลุด  จะนึกกลัวน้องหนูสาวน้อยจอมแก่น  แต่ภาพความน่ารักของเด็กกับสัตว์เลี้ยงที่แสนเชื่อง  ก็ทำให้กลัวไม่ลงสักที แต่เราก็อดที่จะน้อยใจน้องทะเลไม่ได้นะ  ที่เดินมาทางโต๊ะยัยหัวยุ่งทีไร  ไม่เค๊ย…ยยย ไม่เคยเหลียวแลเราสักที  (คงเพราะยัยอี๊นกวางไว้สูงกว่าสายตาและให้พ้นมือหนูน่ะสิ  ยัยอี๊หัวยุ่งจอมวายร้ายนี่!)  แต่น้องทะเลกลับสนใจที่จอทีวีมากกว่าพวกเรา  ฮือ ฮือ…  ในนั้นมีอะไรน่าสนใจนักเหรอ  เห็นมีแต่คนหล่อคนสวย  มีข้าวของเครื่องใช้มากมาย  มองไปรอบ ๆ บ้านของน้องทะเลก็มีทั้งนั้นนะ  อย่าสนใจทีวีเลย  มาสนใจพวกเราเถอะ  นะ นะ… น้องทะเลผู้น่ารัก ยิ่งพวกเราเห็นว่าเวลามีภาพเรื่องราวสั้น ๆ บ้างประกอบเพลง  ที่ยัยหัวยุ่งเรียกว่า  “ โฆษณา  ”  พวกเรายิ่งนึกอิจฉาสิ่งต่าง ๆ ในภาพเหล่านั้น   เราก็ไม่เห็นมันจะมีอะไรน่าสนใจนักหนา  สงสัยว่าสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเด็กจะชอบเรื่องราวสั้น ๆ กับภาพเคลื่อนไหวเร็ว ๆ ในบางครั้ง  แต่น้องทะเลรู้ไหมจ๊ะ  พวกนั้นน่ะหลอกลวง  ดัดจริต  ตอแหล  ทั้งเพ!  เสื้อผ้าสวย ๆ สิ่งของที่ดูดี  ก็สร้างขึ้นมาทั้งนั้น  ไม่ได้เป็นไปตามธรรมชาติเล้ย…ยยยยจนนิดเดียว  เรากลัวน้องทะเลที่มีความคิดแสนบริสุทธิ์จะถูกชักจูง  แล้วหนูก็จะกลายเป็นมนุษย์ที่ปรุงแต่ง  มีแต่กลิ่นอายสังเคราะห์และความฉาบฉวย  ไม่น่ารักเหมือนน้องทะเลนัยน์ตาใสแจ๋ว  ที่บางทีอารมณ์ร้ายแต่น่ารักแบบเป็นธรรมชาติคนนี้ มามะ  มามะ…  หันมามองพวกเรากันหน่อย  ให้ความสนใจเราสักนิด  พวกเราน่ะเก่งน้า  บินได้ด้วย  มองตาเราสิ  เราปล่อยพลังแสงออกมาจากตาได้ด้วยนะ   ปี๊ด…ดดดดดด  ซี่ ซี่…  เห็นไหมหน้าจอคอมพิวเตอร์ของยัยหัวยุ่งกลายเป็นขีดยุ่งเหยิงไปหมดเลย  เห็นปากแหลม ๆ ของเราไหม  มันมีไว้ซอกซอน  น้องทะเลดูนะ  เดี๋ยวเราจะบินไปจิกเห็บหมา  หวิ้ว…ว  บินไปละนะ  น้องทะเลมาเร็วมาดูเจ้าหมาเกลือกกลิ้งไปมาเพราะ  คัน คัน คัน… เวลาเราจิก จิก จิก  มาเร้ว…วววว มาเล่นกันเถอะ….  เชื่อเราเถอะนะ  เชื่อเรา  ว่าเราน่ะสนุกกว่าในทีวี! . . เราจะสนุกด้วยกัน… แม้จะเพียงในความฝันและจินตนาการ… . . . . . แด่…หลานน้อยทะเล  และวัยเด็ก

.

.

เบื้องหลังของด้านหลัง . ปลายหนาวเมื่อสองปีก่อน ฉันได้เดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่งพร้อมเพื่อนรักอีก 3 คน การเดินทางเป็นไปอย่างสะดวกสบาย เราไปขึ้นรถตู้ที่อนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ รถตู้ขึ้นทางด่วนไปลงที่ถนนพระราม 2 จากนั้นมุ่งหน้าสู่จังหวัดสมุทรสงคราม พาหนะของเรามาหยุดลงที่ปลายทางบริเวณตลาดแม่กลองในตัวเมืองสมุทรสงคราม เราเดินเท้าต่อจากนั้นไปอีกประมาณหนึ่งกิโลเมตร เพื่อไปนมัสการหลวงพ่อวัดบ้านแหลมหรือวัดเพชรสมุทรวรวิหาร ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นวัดคู่บ้านคู่เมืองของชาวสมุทรสงคราม จากนั้นเรานั่งรถสองแถวจากตลาดแม่กลองผ่านไปตามถนนสายเล็ก ๆ และผ่านสถานที่สำคัญบางแห่งของจังหวัด คือ อุทยาน ร.2 จนรถมาสิ้นสุดปลายทางที่โรงเจแห่งหนึ่ง ชายหน้าตาท่าทางเชื้อสายจีนคนหนึ่งยืนรอเราอยู่ตรงโต๊ะที่หน้าโรงเจ เมื่อเห็นพวกเราสามคนถือกระเป๋าเดินเหรอหราอยู่บริเวณนั้น เขาจึงเดินยิ้มเข้ามาถามเรา ถึงที่พักที่พวกเราทำการจองไว้ และในที่สุดเราก็ทราบว่าเขาเป็นเจ้าของบ้านพักใกล้คลองอัมพวาที่เพื่อนของเราจองไว้นั่นเอง เมื่อเดินถึงที่พัก บ้านพักแบบ homestay หลังนั้นน่าอยู่ ด้วยแมกไม้ที่ปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบทั้งไม้ดอก ไม้ประดับเต็มพื้นที่หน้าบ้าน บ้านตึกกึ่งไม้มีนอกชานให้ออกมามองดูแสงจันทร์ได้ในยามค่ำคืน… เราออกไปเดินเล่นที่ศาลาไม้ริมน้ำ เรื่อยไปตามคลองอัมพวาสายน้ำเล็ก ๆ แห่งนี้ มีชีวิตผู้คนมากมาย ส่วนมากมีอาชีพค้าขายอยู่ในตลาดน้ำอัมพวา หรือเปิดบ้านพักเป็น homestay ให้เช่าพักอย่างที่เรามาเช่าอยู่ เราเดินลึกเข้าไปด้านหลัง พื้นที่ระหว่างถนนกับสายน้ำอัมพวาเรือกสวนบางแห่งมีชีวิตอยู่ เป็นที่ทางให้ชาวสวนได้ทำมาหากินและเป็นสถานที่ท่องเที่ยวในฤดูที่ลิ้นจี่ออกผล เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยบ่าย ส่องแสงแก่งอมและใกล้ทิ้งตัวลงยังปลายฟ้า ตลาดน้ำอัมพวากลับลุกขึ้นมาจากความหลับใหล ชีวิตชีวาแต่งแต้มทุกตารางเมตรของพื้นถนน รวมไปถึงเหนือระลอกคลื่นน้ำคลองอัมพวาแห่งนั้น… แม่ค้าพ่อค้าจัดวางสินค้าที่ส่วนใหญ่สร้างสรรค์ขึ้นมาด้วยภูมิปัญญาของพวกเขาเอง น้ำหวานทำจากดอกไม้หลากหลายชนิด กาแฟโบราณ เสื้อยืดและรองเท้าเพนท์สีที่นั่งเพนท์กันอยู่ตรงนั้น มู่ลี่ประดับบ้านทำมือ ประดับประดาด้วยเชือกที่ร้อยรัดเป็นลูกบอลเล็ก ๆ ซึ่งใส่ไฟหลอดเล็กลงไปให้ความสว่างได้ บางร้านจัดแต่งในบรรยากาศไทย ๆ มีเตียงนอนเอนหลัง เป็นเรือนแถวร้านนวดฝ่าเท้า ทำสปาใต้แสงอาทิตย์สุดท้ายริมสายน้ำอัมพวา หลายร้านเป็นร้านสำหรับขายโปสการ์ดโดยเฉพาะ เป็นภาพถ่ายที่พวกเขาถ่ายเองจากสถานที่ต่าง ๆ และแน่นอนต้องมีภาพชีวิตริมสายน้ำแห่งนั้น โปสการ์ดใบที่ฉันหยิบมานี้เป็นหนึ่งในนั้น…. ในท่ามกลางเรื่องราวมากมายบนโลกใบนี้ เรื่องราวของการสื่อสารด้วยตัวอักษร ไม่ว่าจะเป็นโปสการ์ดหรือว่าจดหมาย ให้ความรู้สึกที่คลาสสิคเสมอ น่าแปลกที่ตัวอักษรบางครั้งแค่ไม่กี่ตัว ก็สามารถถ่ายทอดความรู้สึกต่อกันได้ดีแม้มันจะไม่มีสุ้มเสียงให้ได้ยินแม้แต่น้อย กระทั่งที่รวบรวมตัวกลางการสื่อสารก็ยังมองแล้วเหมือนว่ามีความรู้สึกมากมายตั้งวางอยู่ตรงนั้น เช่นกันกับภาพในโปสการ์ดใบนี้… . . ความรู้สึกที่อยู่ภายในใจนั้น… ใช่หรือไม่ว่า… อาจโด่งดังออกมาได้เองโดยไม่ต้องมีการป่าวประกาศ… . . ใต้แสงจันทร์ในยามค่ำคืนเหนือสายน้ำอัมพวา แสงเล็ก ๆ สีเขียวที่กะพริบพรายล้อแสงดาวนั้นแอบซ่อนตัวอยู่ตามกิ่งลำพู บ้างบินเรียบผิวน้ำมาให้ยลใกล้ ๆ หิ่งห้อยที่มีชีวิตมานานวัน บัดนี้ลดจำนวนน้อยลงไปด้วยความพลุกพล่านจากสิ่งที่เรียกว่า…การท่องเที่ยว คำโฆษณาในความสวยงาม กลับนำมาซึ่งความไม่ปลอดภัยในชีวิตแมลงโบราณน้อย ๆ นั้น อาทิตย์ใกล้ทอแสง… ชีวิตริมสายน้ำอัมพวาตื่นขึ้นอีกครา ประเพณีวัฒนธรรมทางศาสนาของไทยซึ่งได้รับการสืบสานมายาวนานเท่ากับอายุของพระศาสนา ผู้คนถือขันเงินถาดอาหารเดินมาริมสายน้ำ ใส่บาตรพระสงฆ์ซึ่งพายเรือมารับบาตรที่ริมตลิ่ง สายน้ำเย็นแห่งนี้นำพาความร่มเย็นมาสู่ใจ… . . . . ชีวิตที่อัมพวา… หลายสิ่งหลายอย่างที่นั่นไม่ต้องอาศัยการโฆษณา อาหารต่าง ๆ ขนมหวานไทย ๆ ของเล่นโบราณ ก๋วยเตี๋ยวเรือ สินค้าทำมือมากมายที่วางขาย แต่เราก็รับรู้ถึงความน่านิยม น่าชื่นชม หรือน่าสนใจได้ เพราะมีบางอย่างสะท้อนออกมาจากสิ่งเหล่านั้น บางอย่างที่เรียกว่า “ คุณค่า ” คุณค่าที่สั่งสมมาตามกาลเวลา คุณค่าที่สั่งสมมาจากความประณีตละเมียดละไม . ที่บางทีเวลาเพียงเสี้ยวนาที… มิอาจโฆษณาสิ่งเหล่านั้นได้ครบถ้วน… . คำว่า “ คุณค่า ” ใช่หรือไม่ว่า… อาจโด่งดังออกมาได้เองโดยไม่ต้องมีการป่าวประกาศ…