การกลับคืน

.

การกลับคืน

.

เถอะจิบจอกน้ำค้างสักสิบจอก

จากกลีบดอกชบา – มาสหาย

อาจเหมือนเราได้กลับจากความตาย

โลกที่ร้ายกลับกลายเป็นพร่างพราว

.

นั่งผิงไฟด้วยกันในค่ำนี้

ดวงใจที่เหน็บหนาวคงหายหนาว

นั่นหิ่งห้อยน้อยนิดยังเป็นดาว

โน่นเรื่องราวมากมายในม่านควัน

.

มีคนบอกว่าฉันเป็นคนบ้า

เห็นน้ำค้างกลางป่า เป็นสวนสวรรค์

หัวเราะอยู่โดดเดี่ยวให้เสี้ยวจันทร์

กลับหยันเขาด้วยใบหน้าอันเฉยเมย

.

มีคนบอกว่าเธอเป็นคนบ้า

แสวงหาอันใดไม่เปิดเผย

ถนอมเถ้าคืนวันอันล่วงเลย

กระซิบหาความคุ้นเคยที่ร่วงราย

.

นานมาแล้วเราพลัดหลงในวงกต

เศร้าสลดกับดวงใจสิ้นสลาย

กลางเมืองความรุ่งโรจน์-เราตีบตาย

มนุษย์หมายย่ำมนุษย์ รุดหน้าเดิน

.

แม้นแต่เมฆเบื้องบนมีเจ้าของ

เขาจับจองฟ้ากว้างทางนกเหิน

ภูเขา-ทราย-ทะเล-เร่ขายเพลิน

ประเมินเป็นราคา -น่าเศร้าใจ

.

เอาอีกไหมน้ำค้างสักสิบจอก

เป็นน้ำใจจากดอกไม้ สะอาดใส

ดนตรีแห่งกรุณา – จากป่าเรไร

นาฎการณ์หลังกองไฟ – เงาไผ่ระบำ

.

ณ ค่ำนี้ เรามีที่  อันเป็นที่

โลกปราณีโอบเอื้อ – เราดื่มด่ำ

บางความง่ายความเงียบช่างลึกล้ำ

และได้นำเราไปสู่สุขลึกลึก

.

..เอาอีกไหมน้ำค้างสักสิบจอก…

.

กวิสรา  2552

.