หลังม่านลมและฝุ่นดิน
ป.ณ.ใจ : ตัวเอ้
.
.
เธอที่รัก.
.
จระเข้ขวางคลองนั้นฉันไม่เคยเห็น แต่หากหมายถึงอาการตามสำนวนดังกล่าวละก็ พบเห็นบ่อยไป, ไม่ได้คิดชวนให้เธอเครียดหรอกนะนั่นน่ะ
ดูภาพสุนัขขวางประตูทางเข้าหน้าร้านสะดวกซื้อหน้าหมู่บ้านนี่สิ
เขาว่ามัน “ตัวเอ้” เลยเชียว
บ้างว่า “เจ้าถิ่น”
บ้างจะว่าอะไรอีกไม่รู้ละ
ตรงนี้ที่ประจำเลยนะ ตัวอื่นน่ะหรือ อย่าแหยมเข้ามาเชียว
ไม่รู้หรอกว่า มันจะออกอาการ “ฮึ่มฮั่ม” หรือไม่, ยังไม่เคยเห็น แต่หากมานอนข้าง ๆ นั้นได้ ไม่ว่ากัน แต่ที่ตรงนี้รู้ไว้นิดว่าของใคร ของใคร
บางคนก็เดินข้าม
บางคนก็เดินอ้อม
บางคนก็ลูบหัวมันเล่น
บางคนก็ถือวิสาสะบันทึกภาพมัน (ตรงนี้เธอคงเดาออกว่าใคร)
บางวันมันเข้าไปนอนที่หน้าเคาน์เตอร์ นอนท่านี้ละ สงบ ไม่จุ้นจ้านย่มย่ามวุ่นวายในร้าน
พนักงานประจำร้านก็แสนดี เอ็นดูมัน
ไม่มีใครบ่นว่าอะไรสักคนสักคำ
มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของร้านสาขานี้ไปแล้ว
บางครั้งฉันว่ามันหยิ่งนะ พูดทักทายด้วยกลับนิ่งเฉย ไว้ตัวเสียเหลือเกิน
ฮา… ประสาอะไรกันเล่า คนอย่างฉันหากไม่รู้จักใคร เข้ามาทำเจ๊าะแจ๊ะอย่างนั้นอย่างนี้ก็คงมีอาการเหมือนมัน อย่างเขาว่าละนะว่า “รู้หน้าไม่รู้ใจ”
ก็นึกว่ามันจะมีบุคลิกอย่างนี้ ไม่ว่ากับใคร ที่ไหนได้ กับพวกพนักงานร้านมันกลายเป็นคนละตัว
รื่นเริง หางกระดิกกวัดแกว่งไปมา ขนหลังคอลุกชัน ใบหูลู่ ครางหงิง ๆ อิ๋ง ๆ
เอาเถอะน่ะ, ขอแค่มันไม่กัดก็แสดงความเป็นมิตรกับผู้คนมากพอแล้ว
เรื่องของคนหมาไม่เกี่ยว แต่เรื่องของหมาคนอย่างฉันกลับอยากเกี่ยวข้องด้วย
ก็มันน่าเอ็นดูอยู่น้อยเสียเมื่อไหร่
“หมาก็ร้อนเป็นนะครับ”
ตากลมตากแอร์สบายใจไป
เห็น “ตัวเอ้” อย่างนี้ที่ไหนบอกเล่ากันบ้างล่ะ •
.
กันยายน 52
โดย 
ความเห็นล่าสุด