วัฏจักรแห่งการสร้างสรรค์
โดย : ซู กราฟตัน
แปลจาก : The Creative Cycle
จาก : คำให้การของนักเขียนเบสต์เซลเลอร์
เจน สงสมพันธุ์ / นิศรัย หนูหล่อ : แปลและเรียบเรียง
ธุลีดิน : ขออนุญาตถ่ายทอด
.
.
๔. ร่างแรก (First Draft)
.
เมื่อมีการค้นพบสิ่งใหม่ ๆ นิยายหรือเรื่องราวนั้น ๆ มีโอกาสได้รับการต้อนรับอย่างแน่นอน ไม่ว่าฉันจะลงมือกระทำด้วยความเข้าใจผิดหรือความคิดล้าสมัย หรืออะไรก็ตาม สำหรับฉันมันทำให้เดินไปถึงขั้นตอนหนึ่ง..การเขียนอย่างไรล่ะ..
ฉันกลับไปยังเครื่องพิมพ์ดีดและนั่งลง บางครั้งต้องไป ๆ มา ๆ อยู่หลายครั้ง ฉันมีทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมในหัวสมอง เรื่องของฉันได้รับการพัฒนาสู่ระดับหนึ่ง จากเริ่มครั้งแรกที่ไม่ปะติดปะต่อ ถึงตอนนั้นฉันต้องติดสินใจว่าจะขึ้นต้นอย่างไร– เริ่มด้วยบทสนทนา หรือแอ๊คชั่น หรือบรรยายตัวละครสั้น ๆ ฉันจะเริ่มตามจินตนาการแล้วเคลื่อนไปสู่รูปแบบสมัยนิยม หรือกรณีดีสุดที่เริ่มตอนจบเรื่องแล้วค่อยคลี่คลายทุกอย่างภายหลัง การเขียนจะเป็นไปตามความคิดที่ว่าจะเริ่มตรงไหนอย่างไร เรื่องสั้นและนวนิยายนั้นตัวเลือกไม่เหมือนกัน ฉันสนใจในการวางน้ำเสียง กำหนด ‘เสียง’ กำหนดบุคลิกจากการบอกกล่าวที่สามารถจะให้เป็นไปอย่างนุ่มนวลและน่าเชื่อถือ
บางทีฉันกระทำผิดพลาดถึงสองสามครั้งติดต่อกัน ก่อนพบทางที่กำลังเดิน ถ้าโชคดี, ฉันจะพิมพ์ข้อความที่แน่นอนลงไปแล้วก็เลิก เรื่องของฉันบนกระดาษตอนนี้อยู่ในสภาพที่ยังไม่ได้ขัดเกลา ดำเนินไปอย่างรวดเร็วจากเปิดถึงจบเรื่อง ซึ่งฉันจะมองเห็นภาพรวมว่าควรเป็นอย่างไร ฉันค้นพบรายละเอียดของตัวละคร เหตุการณ์ประกอบสนับสนุนตัวเรื่อง ฉันไม่ปิดบัง ฉันชี้ให้เห็น
ฉันแสดงทุกสิ่งทุกอย่างออกมา ทุกเรื่องที่เคยรับฟัง ทุกคนที่ฉันเคยพบ การเลือก การปฏิเสธ เปิดอกอย่างหมดเปลือก อุดช่องว่างรอยโหว่ อะไรที่พูด อะไรที่ทำ คำแนะนำอะไรที่จะวางตรงจุดนี้เพื่อผู้อ่านเข้าใจว่าอะไรจะดำเนินต่อไป ตัวเลือกเป็นร้อยเป็นพันถูกสร้างขึ้น บางครั้งสิ่งง่ายสุดทำให้ฉันหยุดชะงักเป็นวัน ตัวอย่างเช่นเจ้าชื่อนี่.. เป็นความยุ่งยากที่จะเขียนจนกว่าฉันจะรู้จักตัวละครของฉัน ฉันเอาสมุดโทรศัพท์และพจนานุกรมมาเปิดดู ‘การตั้งชื่อสามัญภาษาอังกฤษ’ เพื่อให้ได้เสียงถูกต้อง หรือบางทีชื่อถูกโยนทิ้งไปเลยแต่แรก ฉันต้องหยุดคิดเกี่ยวกับฉากรอง บางสิ่งซึ่งไม่สลักสำคัญแต่ก็หยุดฉันไว้ไม่ยอมให้เขียนต่อ จนกว่าจะจัดการลุล่วง คำถามง่าย ๆ เป็นร้อยเป็นพัน บางคำถามฉันตอบได้ บางคำถามฉันก็ปล่อยผ่าน
ฉันค่อนข้างเพ้อคลั่งในขั้นตอนนี้ เพราะมันเริ่มครอบงำฉันจริง ๆ ฉันคิดปะติดปะต่อเรื่องราวตลอดเวลา ฝันถึงมัน เร้าใจให้กลับไปยังเครื่องพิมพ์ดีด ร้อนรนที่จะลงมือทำ เดินไปที่เครื่องพิมพ์ดีดอีกครั้ง และอีกครั้ง และอีกครั้ง ที่สุดร่างแรกก็เสร็จ
ขั้นตอนนี้อาจใช้เวลาหลายเดือนหรือหลายปี สำหรับเรื่องสั้นอาจสองหรือแค่วันเดียว อย่างไรก็ตาม, ช่วงเวลานี้ง่ายที่สุดสำหรับกระบวนการเขียน เป็นงานหนักแต่น่าชื่นใจ จุดประสงค์ของฉันคือ เขียนออกไปให้หมด มิมีสิ่งใดหลงเหลือ อย่าเขียนหน้าแรกหลายครั้งหลายหน อย่าแขวนเรื่องไว้เฉพาะตอนที่ ๑ ฉันเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างทรหด และเมื่อถึงจุดสุดท้ายฉันนั่งลงหอบฮั่ก ๆ ฉันกองกระดาษไว้บนโต๊ะแล้วเดินจากไป ทนไม่ได้ที่จะอยู่ดู ฉันอาจออกไปดูหนัง อ่านหนังสือ คุยกับเพื่อน ดื่มหรืออะไรก็ตามที่ทำให้ไปเสียจากสิ่งทรมานใจของฉัน
.
๕. ทบทวน (Revision)
(อ่านต่อฉบับหน้า)
* * *
“การเขียนก็มีเสน่ห์ของมันบางอย่าง คงเหมือนการขี่ม้ากระมัง การพยายามคุมม้าพยศให้ไปในทิศทางที่ต้องการต้องอาศัยการปรับตัวและฝึกฝนมาก แต่เมื่อได้ที่แล้วก็เริ่มสนุก เพราะไม่รู้ว่าเส้นทางที่จะไปนั้นแปลกตาหรือน่าตื่นเต้นแค่ไหน”
วินทร์ เลียววาริณ
.
.
ความเห็นล่าสุด