โดย (…)
ตอน ๑๑ : เล่ห์ฅน
.
.
“มีเพียงไม่กี่คนในยุทธ์ภพเท่าที่เราพอจะเอ่ยนาม เหล่าจอมยุทธ์ที่ยินยอมแลก ระหว่าง ชัยชนะ กับ สันติภาพ เล่าเติ่ง ระหว่างเรากับท่าน ระหว่างชัยชนะกับสันติภาพ สิ่งใดสำคัญยิ่งกว่า”
-เล่าอู๋เฟิง-
๐๐๐
.
“เห่อผิง เจ้าแทงข้าฯ”
.
สิ้นเสียง เถ้าแก่หลงคำรามร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงตึงตังคล้ายผู้คนล้มตัวเกลือกกลิ้งไปกับพื้น ไม่นาน เมื่อกาลเวลาเคลื่อนผ่าน ความเงียบงันบังเกิดอีกครา
พลันนั้นเกิดเสียงปึงปังด้านหน้าโรงเตี๊ยม ทำลายความสงบ มีคนเดินนำเข้ามาก่อน ในความมืด มีสามสี่คนที่ถือโคมไฟ แสงสว่างจากดวงโคมส่องกวาดไปทั่วบริเวณ ภายในโรงเตี๊ยมพบเห็นเพียงเหล่าเติ่ง เป็นมันที่ยืนสงบนิ่งเพียงผู้เดียว ผู้คนในโรงเตี๊ยม กลับอันตรธานไปหมดสิ้น
“พวกมันเล่า?” บุรุษผู้หนึ่งกล่าวออกด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ในน้ำเสียงคล้ายแฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง เป็นอำนาจที่ผู้คนปั้นแต่งขึ้นภายใน เหล่าเติ่งหาได้รับรู้สักเพียงนิดถึงกระแสอำนาจที่คนผู้นั้นต้องการสำแดงออกมา
“หลงซีฮั้ว เล่า?”
ไม่มีคำตอบจากเหล่าเติ่ง
จากนั้นเพียงชั่วลมหายใจเดียว ปรากฏผู้คนสวมใส่ชุดสีดำนับร้อยในมือถืออาวุธหลายชนิด ผู้คนเหล่านั้นต่างกรูเข้ามาภายในโรงเตี๊ยมวิญญูชน ผู้ที่ก้าวเข้ามาคนแรก เดินเข้าหาเหล่าเติ่ง มันเว้นระยะห่างจากเหล่าเติ่งสามสี่ก้าว ในดวงตาแฝงความระแวดระวัง คล้ายกำลังสำรวจบางสิ่งบางอย่างจากมัน
ผู้มาถึงค่อยๆวาดโคมไฟในมือออกไปข้างๆ แสงสว่างจากโคมทำให้พบเห็นกองโลหิตกองหนึ่ง เป็นโลหิตสีแดงข้น คนผู้นั้นค่อยๆเดินเข้าไปใกล้กองโลหิตนั่นยิ่งขึ้น พบเห็นร่องรอยการเคลื่อนไหวของรอยเท้า
“มันไปแล้ว”
เหล่าเติ่งเอ่ยประโยคแรกหลังจากดำรงสภาวะเงียบงันเนิ่นนาน ผู้ที่มองไปคล้ายเป็นหัวหน้ากลุ่มคนนับร้อย มีสีหน้าสงสัย “ไฉนท่านไม่ติดตามมันไป?”
สิ้นเสียงคนกล่าววาจา ยังมีกลุ่มคนอีกมากมายที่กรูเข้ามาภายในโรงเตี๊ยม ผู้เป็นหัวหน้าออกคำสั่งให้ค้นหาบางอย่าง เหล่าเติ่งยังคงยืนนิ่งตรงตำแหน่งเดิมมิผิดเพียง มันคล้ายต้องการเอ่ยวาจาบางอย่าง และคล้ายต้องการบอกกล่าวให้ได้
ผู้เป็นหัวหน้าคนนับร้อยสังเกตเห็นสิ่งปกติ “ท่านผู้อาวุโสเป็นเช่นไรแล้ว ไฉนท่านไม่อาจเคลื่อนไหว? หรือว่าท่าน…” กล่าวยังไม่ทันสิ้นคำ ประตูโรงเตี๊ยมที่ถูกเปิดออกแต่แรกกลับกระแทกปิดดัง ‘ปึง’ ลมกระโชกเข้าภายในแรงสะเทือนทำเอาดวงโคมที่ถือดับวูบลง พลันขณะนั้นเกิดเสียงผู้คนร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด ผู้คนในชุดดำมากมายคล้ายอยู่ในความสับสน และในขณะนั้นเอง เสียงเหล่าเติ่งดังก้องขึ้นไปทั่วบริเวณ
“พวกเจ้าอยู่ในความสงบ อย่าได้ขยับตัว”
“เพราะอันใด ไฉนจึงเป็นเช่นนี้” เสียงผู้เป็นหัวหน้ากล่าวออก น้ำเสียงยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ ด้วยเพราะมันต้องแสดงออกซึ่งความเป็นผู้นำ
“นี่เป็นกับดัก หลงซีฮั้วจิ้งจอกเฒ่ากลับซุกซ่อนกลไกไว้ในโรงเตี๊ยม”
“จากนี้เป็นอย่างไร? ท่านไฉนไม่หาทางแก้ไข”
สิ้นเสียงผู้คน กลับเกิดเสียงร้องของใครบางคนกู่ร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงล้มลงตึงตัง เสียงโหยหวนนั้น คล้ายกับสามารถเข่นฆ่าทหารได้ทั้งกองทัพ เสียงนั้นค่อยๆแผ่วเบา กลับกลายเป็นเสียงหอบหายใจ และเป็นเสียงผู้คนขาดใจตาย ขณะนั้นทุกคนที่อยู่ในโรงเตี๊ยมกลับสงบนิ่ง ไม่มีผู้ใดกล้าขยับร่างกายแม้แต่นิดเดียว
.
Read the rest of this entry »
โดย 
.
.
ความเห็นล่าสุด