เล่นเงา

DARK STORY

เล่นเงา

โดย ปรัชญา พงษ์พานิช

.

.

ควันจางบางเบาลอยนิ่งท่ามกลางความฉ่ำเย็นของเครื่องปรับอากาศ  เทียนหอมแท่งเขื่องโชนแสงให้กับห้องหับอันทึมทึบ  สเตอริโอครางเพลงของคณะดนตรีสี่เต่าทองคลอเสียงระเหิดของเม็ดสารเคมีบนกระทงกระดาษฟอยล์  กระไอควันลอยตัวบิดเกลียวตามแรงสูดจากปลายหลอดกระดาษซองบุหรี่  ส่งมวลควันผ่านช่องปากตรงเข้าสู่ระบบทางเดินหายใจจนสุดแรงกลั้น  หัวใจรัวระทึกอยู่ในทรวงอก  หลอดเลือดสูบฉีดโลหิตจนแทบปริแตก  หนังกะโหลกชาวาบ  ความเย็นยะเยือกแล่นจับแกนกระดูกสันหลัง  เขาโงหัวขึ้นจากกระทงกระดาษฟอยล์มองรูปเงาของตัวเองวูบไหวอยู่บนผนังห้อง  ก่อนจะพริ้มตาหลับซาบซ่านไปกับฤทธานุภาพของสารเคมีเม็ดสีส้มที่ฉีดพล่านไปทั่วทั้งสรรพางค์  เข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนังกระดิกยังไม่ทันครบรอบ  เขาก็ลืมตาหยิบหลอดกระดาษมวนจากซองบุหรี่ยื่นส่งให้หญิงสาวบนเตียง  จ่อไฟแช็กกับเปลวไฟตรงปลายเทียนหอม  เมื่อไฟติดเขาจึงนำมาลนใต้กระทงกระดาษฟอยล์  ความร้อนค่อย ๆ แผ่พลังงานจนทำให้สารเคมีเม็ดสีส้มเปลี่ยนสถานะจากของแข็งกลายเป็นของเหลวสีดำ  เขาประคองมือปรับสมดุลให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้ของเหลวสีดำไหลล้นออกนอกกระทงกระดาษฟอยล์  ไม่นานของเหลวสีดำก็เปลี่ยนสถานะอีกครั้งกลายไอควันสีขาว  หญิงสาวเสียบหลอดกระดาษคาริมฝีปากยื่นปลายหลอดจ่อเหนือกระทงกระดาษฟอยล์  ออกแรงสูดควันสีขาวลึกนานจนสุดลมหายใจ  เธอโงหัวขึ้นระบายสายควันสีขาวแล้วหงายหลังทิ้งกายลงนอนบนเตียงอีกครั้ง  สายตาเหม่อมองแพรควันที่ลอยนิ่งกั้นกลางระหว่างเธอกับฝ้าเพดาน  เหงื่อซึมผิวฝ่ามือจนชุ่ม  เธอชักผ้าห่มขึ้นคลุมร่าง  อุณหภูมิเย็นเฉียบในห้องปรับอากาศไม่ได้ระคายผิวแม้แต่น้อย  แต่ความละอายที่ต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าชายหนุ่มผู้นั้นและยินยอมร่วมประเวณีกับเขาเพื่อแลกกับการปลดเปลื้องอาการเสี้ยนยาที่รุกเร้าจนแทบไม่อยากมีชีวิต  ทำให้เรือนกายอันบอบบางและเปลือยเปล่าของเธอต้องหนาวสะท้าน  เธอละสายตาจากกลุ่มควันขาวจ้องมองปอยผมยาวหยักศกเป็นมันวาวสะท้อนแสงเทียนแผ่เคลียจนถึงกลางแผ่นหลังหยาบหนาของชายหนุ่ม, ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้  เธอตั้งข้อสงสัยกับตัวเอง  ผีห่าซาตานตนใดดลใจให้เธอทอดร่างสังเวยกามารมณ์ให้กับชายคนนี้  เขาโงหัวขึ้นจากกระทงกระดาษฟอยล์ระบายควันที่เหลือค้างในปอด  วางอุปกรณ์การเสพยาลงบนพื้นไม้ปาเก้มันขลับ  เหลียวสายตาพิศวาสจับจ้องส่วนเว้าส่วนโค้งบนพื้นผิวผ้าห่มที่คลุมร่างทั้งร่างของหญิงสาวอย่างหื่นกระหาย  รอยยิ้มแฝงด้วยแรงปรารถนา  เขาชูนิ้วกลางให้แสงเงาปรากฏบนผนังห้องหยอกเย้ากับหญิงสาวบนเตียง  แสงสลัวขับเงานิ้วกลางของเขาให้ลอยเด่น  เธอมองเงานั้นด้วยสายตาเมินเฉยไร้ความรู้สึก  คณะดนตรีสี่เต่าทองยังคงบรรเลงเพลงอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  เธออ่อนเปลี้ยเพลียแรงจากการสนองกำหนัดให้แก่ชายผู้นั้นมาแล้วถึงสี่ห้าหน  คราบเหนียวเหนอะตามร่างกายยังไม่ทันได้ชำระล้าง  เขาชันกายขึ้นนั่งบนขอบเตียง  สบสายตาไร้อารมณ์ของหญิงสาวที่เพิ่งเป็นลูกค้าของเขาได้เพียงไม่กี่ครั้ง  เขานึกแปลกใจทั้งที่เขาไม่เคยเสนอข้อแลกเปลี่ยนชนิดนี้กับลูกค้ารายไหน  แล้วเหตุใดเมื่อเธอยืนลุกลี้ลุกลนอยู่ที่หน้าประตูห้องพักพร้อมกับเอ่ยปากขอเครดิตนำยาของเขาไปเสพก่อนแล้วค่อยนำเงินกลับมาชดใช้ให้ในภายหลัง  สวรรค์บันดาลหรือนรกดลใจให้เขาหลุดปากยื่นข้อเสนอนั้นกับเธอ, เขาไม่ทราบแน่ชัด  แต่ที่รู้แน่แก่ใจคือหากเธอปฏิเสธเขาก็จะไม่เหนี่ยวรั้งให้เธอต้องบำเรออารมณ์ใคร่ให้เขาทั้งที่ไม่ได้สมัครใจ  เขาจะหันกลับเดินเข้าไปหยิบยาเท่าที่เธอต้องการมาให้  และประตูห้องพักของเขาก็จะยังคงเปิดอ้าเพื่อรอคอยการกลับมาของเธอเสมอ  เขาล้วงมือเข้าไปสัมผัสเนื้อหนังเนียนนวลใต้ผ้าห่ม  สายตาว่างเปล่าไร้ความหมายยังคงช้อนมองราวกับว่าดวงตาคู่นั้นมองเลยผ่านทะลุร่างของเขาไกลออกไป  ไกลออกไป  อย่างไร้ที่หมาย,  เธออยากจะกรีดร้องให้เพดานพังครืนลงมาผนังห้องถล่มจนเป็นจุณ  เมื่ออาการเสี้ยนยาบรรเทาเบาบางลงยางอายและศีลธรรมเริ่มสว่างฉายชัดในหัวใจดวงน้อย ๆ ฝ่ามือหยาบกร้านของชายคนนั้นที่สัมผัสลูบไล้เหนือหน้าขาทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง  ยิ่งสบสายตากะลิ้มกะเหลี่ยที่จดจ้องบนเรือนร่างของเธอด้วยแล้วยิ่งทำให้เธออยากคลุ้มคลั่ง  ทำไมเธอไม่ปฏิเสธข้อเสนอของชายผู้นั้นไปเสีย  แล้วลองไปขอเครดิตจากเอเย่นต์รายอื่น  ทำไมเธอไม่ขัดขืนเมื่อเขาค่อย ๆ ยื่นมือมากำข้อมือของเธอและเพียงเขาออกแรงดึงเบา ๆ เธอก็ลอยมานอนลงบนเตียงของเขาเสียแล้ว  จอห์น เลนนอน  นักร้องนำคณะดนตรีสี่เต่าทองครวญท่อนสร้อยเพลง  Beautiful boy (darling boy) ด้วยสำเนียงอันอบอุ่นและนุ่มนวล  beautiful beautiful beautiful beautiful boy, เขาชักมือออกจากใต้ผ้าห่มลูบไรหนวดเหนือริมฝีปากคิ้วขมวดมุ่นจนหน้าผากยับย่น  beautiful beautiful beautiful beautiful boy  เขาถอนหายใจคล้ายระบายความกลัดกลุ้ม  ลุกเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำอัดลมกรอกของเหลวรสหวานลงคออันแห้งแผก  beautiful beautiful beautiful beautiful boy  จะมีพ่อคนไหนรักลูกได้มากเท่ากับจอห์น เลนนอน ไหม  ฟังเนื้อเพลงที่เขาบรรจงร้อยเรียงขึ้นเพื่อลูกชายของเขาก็จะรู้ว่าความรักของพ่อมันมีมากล้นเพียงใด  แต่คงเปรียบไม่ได้กับความรักที่พ่อมอบให้เขา  ชายหนุ่มรำพึงในใจ  เพราะระดับความรักของพ่อคือทรัพย์สินเงินทองที่นำมาปรนเปรอแก่เขา  ตั้งแต่แม่ตายไปพ่อก็มีครอบครัวใหม่และเขาเหมือนจะถูกกันให้ออกห่างจากครอบครัวใหม่ของพ่อ  เขาต้องเรียนโรงเรียนประจำตั้งแต่ชั้นประถม  ระยะทางระหว่างเขากับพ่อจึงค่อย ๆ ฉีกถ่างจนแทบประสานไม่ติด  เขาไม่ได้เกลียดชังพ่อเพียงแต่เขาไม่รู้สึกรักพ่อเท่านั้น  เงินถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารทุกเดือนไม่เคยขาดแต่เสียงตามสายสำหรับพูดจาทักทายถามไถ่สารทุกข์สุกดิบซึ่งกันและกันกลับเลือนลางจางหายจนแทบจะกลายเป็นคนแปลกหน้า  เขาอยากเป็นลูกของจอห์น เลนนอน  เขาอยากพบปะกับความรักจากพ่อบ้างสักครั้งให้หัวใจได้พองฟูตื้นตัน, น้ำตาคลอหน่วยที่หางตาเธอยกหลังมือขึ้นปาดก่อนที่มันจะรินไหลรดที่นอนของผู้ชายคนนั้น  beautiful beautiful beautiful beautiful boy  เธอจมอยู่กับเตียงหนานุ่มของเขาและเฝ้าคิดถึงพ่อ  อยากจะโทรศัพท์ไปบอกพ่อว่าตอนนี้เธอไม่ใช่ลูกสาวแสนน่ารักของพ่ออีกต่อไปแล้ว  แต่ก็จนด้วยเกล้าเพราะโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด เธอนำมันไปแลกยามาเสพเสียนานแล้ว  เงาร่างบนผนังห้องของชายคนนั้นขยายใหญ่คล้ายเงาปีศาจยักษ์ที่พร้อมจะขย้ำกลืนกินเธอได้ทุกเมื่อ  เธอบีบเปลือกตาเข้าหากันจนปิดสนิทชักผ้าห่มขึ้นบดบังใบหน้าหวาดผวากับเงาปีศาจยักษ์ที่คืบเคลื่อนบนผนังห้อง  หากยังเยาว์วัยเมื่อราตรีกาลเดินทางมาถึงพ่อจะคอยกล่อมเธอให้คลายความหวาดกลัวด้วยนิทานเงา  พ่อจะเสกสัตว์นานาชนิดให้มีชีวิตโลดแล่นอยู่บนผนังห้องด้วยสองมือเปล่า ๆ ของพ่อ, เขาปิดตู้เย็นเดินหิ้วขวดน้ำอัดลมมานั่งตรงขอบเตียงแล้วสะกิดหญิงสาวใต้ผ้าห่มก่อนจะพลิกผ้าเผยดวงหน้าซีดเซียว  เปลือกตาของเธอยังคงปิดสนิท  แม้จะเล่นยาจนแก้มตอบซูบซีดแต่ก็ไม่อาจกลบความสวยความน่ารักของใบหน้านี้ลงได้  ทำไมหญิงสาวผู้นี้จึงเลือกเดินบนเส้นทางสายดิ่งลงหุบเหวอเวจี  เขาไม่เข้าใจ  beautiful beautiful  beautiful beautiful boy  เมื่อไหร่จอห์น เลนนอน จะหุบปากไปเสียที  เขารู้สึกหงุดหงิดและริษยาความรักของพ่อลูกคู่นี้  เขาหันรีหันขวางควานหารีโมตสเตอริโอเพื่อเปลี่ยนเพลง  เปียโนบรรเลงนำเพลงมีไวโอลินและเชลโลเป็นคู่ประสานเธอเปิดเปลือกตามองชายหนุ่มผู้นั้นบนพื้นไม้ปาเก้  เขาลงไปนั่งบนพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่เธอไม่ทันรู้สึก  เพลง Beautiful boy (darling boy) ของคณะดนตรีสี่เต่าทองยังไม่ทับจบทำไมเขาจึงรีบหุนหันเปลี่ยนมาฟังเพลงคลาสสิคบรรเลงไม่มีเนื้อร้อง  หว่างคิ้วของเขายับย่นจนน่าเกลียด  เส้นเลือดปูดโปนตรงขมับ  เขาเป็นอะไรของเขา เธอไม่เข้าใจ  หรือเพราะบางครั้งถ้อยคำก็ไม่สามารถสื่อสารความรู้สึกได้ดีเท่าท่วงทำนองแห่งชีวิต  เขากำลังนั่งลอกกระดาษฟอยล์เพื่อนำมาใช้แทนกระทงอันเก่าที่มีคราบสีดำติดหนึบจนใช้งานต่อไปไม่ได้และหากดันทุรังใช้มันต่อไปรสชาติของควันสีขาวก็จะข่มปร่ายากจะกล้ำกลืน  เธอเอื้อมมือลงไปหยิบกระดาษซองบุหรี่ขึ้นมามวนเป็นหลอดทดแทนหลอดอันเก่าที่มีผงสารเคมีอุดตัน  เขาหันมาสบตาเธอ  แววตาของชายผู้นั้นกำลังยิ้ม  เธอเผลอเผยรอยยิ้มครั้งแรกส่งกลับคืนให้เขาอย่างลืมตัว, ไวโอลินหวีดหวิวรัญจวนโสตเขาโผขึ้นคร่อมบนตัวของหญิงสาวด้วยความกระสัน  ผ้าห่มผืนบางถูกเพลิงแห่งราคะเผาจนมอดไหม้  เขากระชากมันลอยคว้างขึ้นในอากาศ  แหวกหว่างขาของหญิงสาวบนเตียงแล้วชำแรกผ่านเนื้อหนังมังสาของเธออย่างป่าเถื่อน  เงาบนผนังห้องคล้ายหนอนตัวใหญ่กำลังคืบคลานอย่างรีบเร่ง  เธอเบือนหน้าหนีแสงเงาอัปลักษณ์บนผนังห้องด้วยดวงใจที่แตกยับ, ครั้งนี้เขากำลังข่มขืนเธอ!!!     

.

.