.
วาระนั้น
.
| 1. | . |
| เพิ่งเห็นบานเบ่งอยู่หลัดหลัด | วันนี้กระจัดกระจายเศร้า |
| โดยใดทำขาวกลายเป็นเทา | แผ่วเบาเหลือเกินคำเอ่ยลา |
| . | . |
| ผลิช่อเติบตูมมาแตกก้าน | แตกบานสะพรั่งทั้งรั้วหน้า |
| ล้อมบ้านด้วยสีที่เจ้าทา | จะสิ้นมิถุนาก็ราโรย |
| . | . |
| ราโรยในวันที่ข้าเศร้า | มองเจ้าพลัดหายใจแห้งโหย |
| ผีเสื้อตัวนั้นร้องโอดโอย | โบกโบยมาพบศพดอกไม้ |
| . | . |
| ดั่งข้าเคยตื่นมาเต็มฝัน | เช้าหนึ่งเช้านั้นฝันกลับไหม้ |
| เหมือนเห็นกระดาษเลียโดยไฟ | เนิบช้ารุกไล่กลายผงคลี |
| . | . |
| ดอกไม้เจ้าบานขึ้นมาใหม่ | เติบต้นแตกใบมาคลายคลี่ |
| ฝันใหม่ฝันนั้นจึงยังมี | แต่นานไหมนาทีวาระนั้น |
| . | . |
| 2. | . |
| ฝันใดเจ้าเอยเคยฝัน | กระจ่างกลางควัน |
| สลายสลายร่องรอย | . |
| จึงตื่นมาพบโศกสร้อย | ในโลกใบน้อย |
| พร่าพร่าสะเทือนเลือนไหว | . |
| "ความรัก"ของใครหายไป | สูญสิ้นจนใจ |
| เอ่อท้นน้ำตาจำนน | . |
| . | . |
| ดอกน้ำแตกช่อจากบน | ลมละล้อเส้นฝน |
| โลมเล่นเส้นผมเปียกปอน | . |
| เหน็บหนาวกลางม่านฝนละคร | เม็ดน้ำระเริงฟ้อน |
| ขณะดอกไม้กรีดกรายลง | . |
| ฟ้าผลิฝนพราวหนาวคง | หนาวนั้นบรรจง |
| ละเลียดผิวเนื้อสู่แก่นใจ | . |
| . | . |
| "ความรัก"ของใครหายไป | ถามทวงจากไหน |
| ฉันรู้สึกหวาดกลัวนัก | . |
| สุสานดอกไม้บนหญ้าหัก | วาระนั้นความรัก |
| คงรูปในดอกไม้กี่นาที | . |
| . | . |
| หาก"ความรัก"นั้นไม่มี | โลกใบน้อยนี้ |
| ย่อมเหลือเพียงความเกลียดชัง | . |
| . | . |
| เธออย่าให้รักภินท์พัง | ซ่อนไว้ในภวังค์ |
| ในลึกเบื้องนั้นใจเธอ | . |
| . | . |
| ฉกฉวยความรักไปเสมอ | โดยใดมิทันเจอ |
| เรามองไม่เห็นเหมือนปิดตา | . |
| โดยโลกใบนี้คือมายา | แวดล้อมปริศนา |
| สองอย่างแย่งยื้อครองเรา | . |
| ยามใดความรักกลายเถ้า | มนุษย์โฉดเขลา |
| สืบถ่ายสายพันธุ์ความชัง | . |
| . | . |
| 3. | . |
| ฝันใดเจ้าเอยจะเคยฝัน | ดอกไม้ดอกนั้นจะผลิหวัง |
| สูญสิ้นศรัทธาไปลำพัง | เรายังหลงเหลือคือหัวใจ |
| . | . |
| หัวใจแท้แท้แห่งมนุษย์ | เจ็บร้าวมิสุดร้องโหยไห้ |
| รู้สุขลึกซึ้งมาปานใด | มอบให้แก่กันนามแห่งรัก |
| . | . |
| . | . |
| กวิสรา | . |
ความเห็นล่าสุด