เรื่องจากปก โดย กีรติ
เรื่องโกหกของคนเรา
.
.
“ก็มันจำเป็นจริงๆนี่” เวลาที่ความจริงถูกเปิดเผย คำว่า “จำเป็น” มักจะถูกใช้เสมอ ๆ
เคยลองคิดเล่น ๆ ว่า มีใครบ้างไหมนะที่ไม่เคยโกหกเลยแม้แต่นิดเดียว จะมีใครสักคนไหมที่เอ่ยแต่ความจริงตลอดเวลา บอกตามตรง ส่วนตัวยังไม่เคยเจอเลยสักครั้งเดียว หรือคนที่เคยพูดแต่ความจริงนั้นได้ตายไปหมดแล้ว แต่เมื่อลองมาคิดดู ในเมื่อคนเราต่างแสวงหาความจริง แล้วเหตุใดเล่าจึงเอ่ยคำโกหกกันอยู่
ตลอดเวลาคนเราบิดเบือนความจริงออกไปไกลห่าง ไกลเสียจนเราหลงคิดไปว่าสิ่งที่เรามีทั้งหมดนั้น คือความจริงหรือไม่ อย่างไร
เริ่มแรกสิ่งที่เราบิดเบือนนั้นคือ การสมมุติ การที่คนเราเริ่มต้นสมมุติ เชื่อไหมว่าเรากำลังเริ่มที่จะโกหก
เรากำลังโกหกโดยไม่เจตนา ไม่ว่าจะเป็น การหลงใหลในรูปร่าง สิ่งงดงาม และเกียรติยศ ชื่อเสียง โดยประคองสิ่งเหล่านั้นด้วยกิเลส อาจเรียกว่า ทั้ง ๆ ที่เราต่างรู้ว่าปลายทางทั้งหมดนั้น คือความไม่มี แต่เราก็ฝืนที่จะให้มันมี
เรื่องโกหกมีมากน้อยแล้วแต่คน
อย่างตัวผู้เขียนเองโกหกครั้งแรกตอนที่ญาติคนหนึ่งถามว่า “คิดถึงพ่อไหม” ผู้เขียนส่ายหัวและตอบว่า “ไม่” แต่ในใจนั้นสุดจะคิดถึง เพียงเพราะไม่อยากเป็นคนละพวกกับญาติที่เขามีปัญหากัน นี่คือการโกหกครั้งแรกเท่าที่ยอมรับกับตัวเองได้ และความรู้สึกร้อนวาบในขณะที่โกหกก็ค่อย ๆ หายไปเมื่อเราโกหกจนชิน ปากกับใจของผู้เขียนเองก็ไม่ตรงกัน หากต้องการความจริงแท้แล้วละก็ คงต้องดูที่การกระทำเพียงสถานเดียว
เรื่องโกหกของคนเรา มีมากมายดังเม็ดทรายอุ้มมหาสมุทร จับโกหกไปก็เหนื่อยเปล่า เราอาจต้องพึ่งพาเวลาเพื่อให้ความจริงเผยตัว ง่ายสุด ·
.
.
ความเห็นล่าสุด