คุ้กกี้…ไม่ใช่คุ้กกี้

.

ที่…ด้านหลังของโปสการ์ด โดย  saranya_nok.worm

.

 

คุ้กกี้…ไม่ใช่คุ้กกี้

.

เขียนในมุมแห่งความหลัง… . สวัสดีจ้ะกี้ อากาศร้อนแบบนี้ทำให้พี่อดคิดถึงเธอขึ้นมาไม่ได้ ยังจำวันที่เราไปเที่ยวทะเลด้วยกันได้ดี แม้ว่ามันจะผ่านมาเกินสิบปีแล้วก็ตาม บนเรือท่องเที่ยวที่ดูคล้ายเรือประมงลำนั้น มีเพียงครอบครัวของเรากับคนขับเรือ เธอวิ่งเล่นไปทั่วเรืออย่างสนุกสนาน พี่ยังจำท่าทีที่เธอยกขาเท้ากราบเรือ แล้วแหงนหน้าเชิดคอท้าทายสายลมทะเลที่พัดมาแรงนั้นได้ดี เธอดูน่ารักมาก… เมื่อเรือเข้าเทียบฝั่ง พ่อต้องอุ้มพี่และเธอลงจากเรือ เพราะเราต่างก็ยังเป็นเด็กกันอยู่ ที่เกาะล้านน้ำใสมาก เราเล่นน้ำด้วยกันอย่างมีความสุข พี่นอนในห่วงยาง ส่วนเธอว่ายน้ำท่าลูกหมาตกน้ำอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อยอยู่ข้าง ๆ เราเป็นคู่พี่น้องที่เล่นด้วยกันได้อย่างน่ารักจนใครต่อใครต่างต้องเหลียวมามอง . ณ จุดนี้ที่พี่เขียนโปสการ์ด แม้ว่าบางสิ่งจะถูกจัดวางในตำแหน่งที่ต่างไป แม้ว่าบางอย่างจะถูกเปลี่ยนใหม่และถูกนำเข้ามาแทนที่ และแม้ว่าจะมีน้องตัวอื่นเข้ามาในชีวิตเพิ่มเติม แต่รู้ไหมไม่มีใครลบเลือนกี้ไปจากใจและความทรงจำได้เลย วันแรกที่น้องเข้ามาเป็นสมาชิกใหม่ของบ้านเรา น้องก็ทำเอาเราใจหาย เพราะคิดว่าเราปล่อยให้น้องหายตัวไปจากบ้าน เราหาน้องกันทั่วไปหมดก็ไม่เจอ จนกระทั่งเราถอดใจและกำลังจะเข้านอนเพราะเหนื่อยกันมานานแล้ว และแล้วพ่อก็พบตัวน้องนอนขดอยู่ตรงชายผ้าขาวม้าของพ่อ เนื่องจากน้องตัวเล็กมากจนเราไม่คิดว่าน้องจะมาอยู่ตรงนี้ ทุกวันนี้เวลากินกล้วยปิ้งราดน้ำกะทิ เราทุกคนก็ยังคงคิดถึงน้อง ปัจจุบันนี้หากในต่างประเทศรู้ว่า ครอบครัวเราเลี้ยงน้องด้วยข้าวคลุกน้ำกะทิกล้วยปิ้ง เราอาจถูกจับปรับ เพราะทรมานสมาชิกในครอบครัวจนเป็นโรคอ้วน แต่หากพวกเขาจับพวกเรา เราจะมีข้อโต้แย้งว่า พวกเขาทรมานความสุขของน้องยิ่งนัก . หวังว่าตอนนี้น้องคงมีความสุขดีในที่ ๆ น้องอยู่ น้องอาจมีเพื่อนเล่นมากมาย ได้รู้จักกับเพื่อนหลายต่อหลายแบบ อย่าลืมแบ่งปันความสุขที่ได้ดื่มด่ำเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ให้กับเพื่อนเหล่านั้นด้วยนะจ้ะ แล้วเราจะได้พบเจอกันในห้วงของความคิดถึง… . รักและคิดถึงมาก พี่เอง . . โปสการ์ดแด่…น้องกี้เพื่อนแท้ และสุนัขไม่มีเจ้าของที่จากโลกนี้ไปอย่างเดียวดายทุกตัว

.

.

เบื้องหลังของด้านหลัง . ฉันได้รับการชักชวนจากเพื่อนรักเพื่อไปที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ในวันหนึ่ง เธอต้องการเพื่อนสักคนเพื่อไปงานหนังสือในเครืออมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่งด้วยกัน และแน่นอนฉันไม่ปฏิเสธ ถึงแม้ว่าตามปกติแล้วฉันจะชอบเดินซื้อหนังสือจากงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติมากกว่า เพราะมีหนังสือให้เลือกที่หลากหลายกว่าในความคิดของฉัน แต่เพื่อนของฉันเป็นแฟนหนังสือในเครือนี้ตัวจริง เรื่องรสนิยมส่วนตัวนี่ ฉันคิดว่าเป็นเรื่องที่คล้าย ๆ ความเชื่อ ซึ่งเปลี่ยนแปลงกันไม่ใช่ง่ายดายเลย แต่คราวนี้ฉันยินยอมโอนอ่อนผ่อนตามเธอบ้าง เพราะอย่างไรเสียเราก็อยู่ในสังคมเล็ก ๆ ในกลุ่มมิตรที่ใกล้ชิดกันมาก หลังจากเดินเลือกซื้อหนังสือกันจนเป็นที่น่าพอใจแล้ว เราก็เดินทางกลับ ในระหว่างทางนั้นฉันหันไปเห็นงานอีกงานหนึ่งซึ่งจัดอยู่ใกล้ ๆ กัน งานนั้นเป็นงาน Dog Expo ตอนนั้นฉันคิดว่ายังมีเวลาอีกมากในวันนี้ที่เพียงพอให้ฉันได้ทำอะไรตามที่ในใจเรียกร้องได้อีก เพื่อนขอตัวแยกจากฉันที่ตรงนั้น บางทีเธอคงอยากใช้เวลาสำหรับตัวเองบ้างเช่นกัน ฉันเดินขึ้นบันไดไปยังบูธหนึ่งซึ่งตั้งอยู่เป็นบูธแรกข้าง ๆ บันได บูธนี้เป็นบูธเปิด ที่มีเพียงโต๊ะยาวสีขาวสองตัวตั้งวางเรียงกัน บนโต๊ะนั้นมีเสื้อผ้าสุนัขอยู่ในกล่องแบบกระจัดกระจาย เหมือนโดนรื้อค้นด้วยผู้คนมาแล้วมากมาย ทั้งที่ฉันเองเลี้ยงสุนัขมาแล้วหลายต่อหลายตัว แต่เป็นความสัตย์จริง ฉันไม่เคยมางานแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนั้นฉันสงสัยว่า ทำไมงาน Dog Expo เป็นแบบนี้ เนื่องด้วยฉันคิดว่า ในงานน่าจะมีการนำสุนัขมาแสดง หรือมีการประกวดสุนัขสวยงาม แต่บูธนี้ทำให้ฉันรู้จักงาน Dog Expo ได้ลึกซึ้งกว่าที่คิดมากมาย… กล่องใส่เสื้อผ้าสุนัขที่มีเสื้อผ้ากระจัดกระจายนั้น เป็นเสื้อผ้าสุนัขลดราคา ที่นำมาขายตัวละ 10-25 บาท เป็นเสื้อกล้ามตัวเล็ก ๆ บ้างก็เว้าส่วนไว้ให้สุนัขถ่ายเบา เพื่อเสื้อผ้าจะได้ไม่เลอะเทอะหลังจากเสร็จกิจแล้ว แต่ส่วนมากเป็นเหมือนเสื้อกล้ามเด็กเล็ก ๆ มากกว่า รายได้จากการขายเสื้อนั้น เมื่อหักค่าใช้จ่ายแล้วจะนำไปช่วยสุนัขจรจัดที่ทางมูลนิธิได้รับเลี้ยงไว้ ฉันเลือกมาให้สุนัขของฉันที่สามารถใส่ได้ประมาณ 2-3 ตัว ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าจะพอดีหรือไม่ เพราะการที่ไม่ได้นำสุนัขมาด้วยเหมือนคนอื่น ๆ ในงาน ทำให้อาจจะไม่แม่นยำในการวัดขนาดตัวเพื่อนสัตว์เลี้ยงผู้ซื่อสัตย์นัก ฉันไปจ่ายเงินกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นพนักงานของมูลนิธิเพื่อช่วยเหลือสุนัขจรจัด ขณะกำลังรอเงินทอน สายตาของฉันก็แลไปเห็นโปสการ์ดรูปสุนัขหลาย ๆ แบบ วางอยู่บนลวดหมุนสำหรับเสียบโปสการ์ด ฉันไล่เรียงสายตาไปทีละภาพ ทีละภาพ… เสียงพนักงานหญิงคนนั้นก็อธิบายแต่ละภาพให้ฉันฟังว่า สุนัขในภาพนั้นชื่ออะไร มีประวัติและที่มาอย่างไร มีอุปนิสัยอย่างไร ฉันฟังเธอพลางรู้สึกชื่นชมในความอ่อนโยนของเธอต่อสิ่งมีชีวิตที่เลือกเกิดไม่ได้เช่นเดียวกับเรา แต่ต่างกันตรงที่ว่า พวกเค้าเลือกที่จะเป็นไม่ได้ด้วยอีกต่างหาก ฉันคิดว่า…เรื่องดวงสำหรับคนนั้น อาจเป็นเรื่องที่ 50/50 ว่าเราเป็นผู้กำหนด หรือใครกำหนด แต่สำหรับสุนัขนั้น ฉันคิดว่า…ชีวิตของพวกเค้า เกี่ยวกับดวงเกือบ 100 เปอร์เซนต์ทีเดียว น่าเสียดายที่ไม่มีหมอดูดวงสุนัข ไม่เช่นนั้นพวกมันอาจรู้จักการใช้ชีวิตมากกว่านี้กระมัง . แล้วก็มาถึงโปสการ์ดใบนี้ที่ฉันจดจำที่มาของมันได้ไม่เคยลืมเลือน พนักงานสาวเล่าให้ฟังว่า สุนัขในโปสการ์ดตัวนี้ อาศัยอยู่ในกล่องกระดาษทรุดโทรมใบที่เห็นในภาพตลอดชีวิตของมันที่มีอยู่ คนในมูลนิธิไม่มีใครรู้ว่าเพราะอะไรมันถึงไม่ยอมออกมาจากกล่อง แต่พวกเขาก็รู้สึกว่า มันคงมีความสุขดีกับบ้านเล็ก ๆ ของมัน ทุกวันเจ้าหน้าที่ต้องผลัดเปลี่ยนกันไปให้อาหารมัน และมันก็ส่งแววตาสดใส กระดิกหางด้วยความดีใจทุกครั้ง ทั้ง ๆ ที่พวกเขาบอกว่ามันมีความสุขดี แต่น้ำใสจากตาของฉันกลับค่อย ๆ ซึมออกมา มันรื้นเอ่อและล้นขอบตา จนในที่สุดก็ไหลริน แล้วฉันก็ห้ามตัวเองไม่ให้สะอื้นจนตัวโยนไม่ได้… พนักงานหญิงคนนั้นเงียบไป คงเพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกับฉันดี… ในชั่วชีวิตที่เลี้ยงสุนัขมา ฉันรู้สึกว่าเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นอิสระ เขาได้ไปเที่ยวกับเรา โลกของเขากว้างใหญ่ แต่สุนัขในโปสการ์ดใบนี้กลับมีชีวิตที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง เป็นเพราะเขาไม่มีเจ้าของหรือเปล่านะ เจ้าของที่เขาจะรู้สึกว่าเขาอยากตามไปเที่ยวด้วยในทุก ๆ แห่ง พนักงานสาวบอกฉันว่า สุนัขในโปสการ์ดตายไปแล้วเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ฉันรู้สึกเสียใจที่เงินน้อยนิดค่าโปสการ์ดของฉันจะไม่สามารถทำให้เขาได้รู้สึกดี ๆ บ้างในวันหนึ่ง… . ฉันคิดถึงนายแบบโปสการ์ดของฉันเหลือเกิน ป่านนี้เขาคงได้ท่องเที่ยวไปจนไกลแสนไกล…

.