เรื่องจากปก โดย กีรติ
ระวังเรื้อนในใจ
รู้จักโรคเรื้อนกันหรือเปล่า เคยเห็นภาพผู้ป่วยโรคเรื้อนบ้างหรือไม่ เมื่อได้พบแล้ว เรารู้สึกกันอย่างไร คงเป็นเรื่องยากที่จะซักถามถึงความรู้สึก ถ้าบุคคลในภาพที่ได้พบนั้นคือคนในครอบครัว หรือแม้แต่เป็นตัวของเราเอง คงอธิบายยากเพราะในเวลานี้เราไม่ได้เป็นโรคที่ว่านี้สักหน่อย
จะว่าไปแล้วเรื่องที่อยู่ห่างไกลเรามาก ๆ ก็เป็นหัวข้อสนทนาที่ไม่น่าสนใจนัก เช่นกันกับเราอาจได้พบสุนัขขี้เรื้อนสักตัวกำลังเกา ๆ ด้วยอาการคันยิก ๆ ก็เพียงแค่เดินผ่านไปเท่านั้น ผู้เขียนมีประสบการณ์การรักษาสุนัขขี้เรื้อนหลายตัวในบ้าน อาการของพวกมันเริ่มต้นและดำเนินคล้าย ๆ กัน คือเริ่มมีน้ำเหลือง มันเกาจนเป็นแผล ขนร่วง และผิวเริ่มขรุขระน่าเกลียด ยังไม่ถึงขั้นหนัก เราก็จัดการรักษาด้วยการทากำมะถันที่คลุกกับน้ำมันมะพร้าว ไม่นานสุนัขตัวนั้นก็จะหายดี
แม่บอกว่าโชคดีที่มันมีเจ้าของ มีคนจัดการให้ ถ้ามันอยู่ข้างถนน ไร้คนสนใจไม่ช้ามันจะตายไปอย่างเงียบ ๆ เหมือนสังคมไม่เคยรับรู้อะไรเลย
นั่นสิ ตายไปอย่างเงียบ ๆ
ถ้าจะบอกว่าผู้เขียนเป็นคนคิดมากก็ถูกทีเดียว เพราะเวลานี้คิดในเชิงสัญลักษณ์ว่า ถ้าโรคเรื้อนเกิดขึ้นในจิตใจจะเป็นอย่างไร การเป็นโรคเรื้อน ถ้ารักษาทันเวลาก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างเช่นปกติหาไม่แล้ว ก็อาจต้องสูญเสียความเชื่อมั่นในความเป็นมนุษย์ลงไปเลยทีเดียว
สุนัขขี้เรื้อน เป็นตัวแทนของความน่ารังเกียจ ความน่าขยะแขยงและไม่อยากเข้าใกล้ เพราะนอกจากกลิ่นแล้วภาพที่ได้พบก็ไม่ชวนมองเลย และโรคเรื้อนที่เราเรียกกันนั้นมีทั้งในคนและสัตว์ จึงไม่แปลกใจอะไรที่คนเราจะแสดงความรังเกียจคนที่เป็นโรคเรื้อนนี้ไม่ต่างจากสัตว์ที่โชคร้ายเป็นเช่นกัน
มนุษย์เราได้ดวงใจที่บริสุทธิ์สะอาดมาชดเชยความโสมมของชีวิต แต่โดยมากความบริสุทธิ์นี้จะค่อย ๆ เลือนหายตามแต่ความคิดอ่านของใคร เราจึงได้เห็นภาพการแบ่งแยก ความมี ความจน ความเหมือน ความต่าง อย่างเป็นปกติ จนกลายเป็นว่า โรคเรื้อนในใจนี้ได้ระบาดไปจนสายเกินจะแก้
จึงต้องระวังเรื้อนในใจไว้ให้ดี ·
โดย 
เอ็ดเวิร์ด ทูเลน
ความเห็นล่าสุด