ก้าวฯที่ ๒๗

มากกว่าจดหมาย

 Book Review โดย (…)

มากกว่าจดหมาย

 

 

เมื่อไม่นานมานี้ ผมเองได้มีโอกาสอ่านงานเขียนของคุณ อธิคม คุณาวุฒิ ในหนังสือ ฅ.คน บทความที่ว่า น้ำยาลบคำผิด เนื้อเรื่องเล่าว่า ผู้เขียนบทความได้อ่านงานเขียนต้นฉบับลายมือของนักเขียนอาวุโสท่านหนึ่ง ที่น่าสนใจในข้อสังเกตคือ ในร่างต้นฉบับลายมือนั้น พบร่องรอยลบรอยขีดฆ่าในส่วนที่ไม่ต้องการนั้นน้อยเต็มที หรือแทบไม่พบเลย

ข้อสังเกตเหล่านี้แสดงให้เห็นอะไร?

การจะเขียนอะไรขึ้นมาเสียอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความเรียง เรื่องเล่า จดหมาย-ทั้งทางการและไม่ทางการ หากเราขึ้นต้นร่างตัวหนังสือด้วยคอมพิวเตอร์ หรือหน้าจออีเมล์แล้วล่ะก็ เราคงไม่พบร่องรอยความผิดพลาดเลย ด้วยเพราะเราสามารถลบกลบหายคำผิดได้อย่างรวดเร็ว เมื่อพบเห็นว่า สิ่งที่เขียนนั้นไม่สอดคล้องกับเนื้อหาความคิดแบบองค์รวม

ส่วนผู้ที่สามารถเขียนหนังสือด้วยลายมือโดยที่สามารถเดินเรื่องราวนับจากเริ่มคำจนจบความที่ต้องการ นำเสนอได้อย่างสะอาดหมดจด นั่นย่อมแสดงให้เห็นว่า ผู้เขียนมีความเข้าใจในความคิดของตนเองที่ต้องการนำเสนอ และสามารถเรียบเรียงตัวอักษรเรื่องราวอย่างเป็นชั้นเป็นตอน โดยมิต้องทำการตัดออก หรือเสริมเพิ่มข้อความที่ขาดหายในภายหลัง

เกริ่นนำข้างต้นไว้ถึงเรื่องการเขียนหนังสือด้วยลายมือก็แล้ว จึงอยากจะขอเข้าเรื่องหนังสือที่อยากจะยกขึ้นมาเล่าสู่กัน เป็นหนังสือที่ว่าด้วยเรื่องของจดหมาย และเป็นมากกว่าจดหมายเมื่อมันกลายเป็นเรื่องเปิดเผยต่อสายตาผู้อื่น

โลกของเราเล็กเท่าเดิม กับ ชัยชาติ ไชยวาที

ก้าวต่อก้าว โดย สารากร

โลกของเราเล็กเท่าเดิม กับ ชัยชาติ ไชยวาที

 

 

จะว่าง่ายก็ว่าได้ กับการที่จะติดต่อกับใครสักคนบนโลกอินเตอร์เน็ต เพียงแค่คลิกเท่านั้น ก็สามารถรับรู้เรื่องราวอีกมากมายที่โถมเข้ามานับเรื่องไม่ถ้วน เช่นกันกับสหายหน้าตาไม่คุ้น ที่เข้ามาทำให้ชีวิตมีสีสันต่างออกไป

วันนี้เราได้มีโอกาสพูดคุยกับหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารัก ซึ่งเพิ่งทำความรู้จักกับสารากรได้ไม่นาน เขาเดินทางโดยใช้ถนนสายไซเบอร์เฉกเช่นกับการติดต่อกับใครอื่นในช่วงชีวิตหลังจากรั้วมหาวิทยาลัยของสารากรเอง  การคุยกันครั้งนี้ไม่หวือหวาอะไรเลย มันเป็นเพียงคำถามเรียบ ๆ และเข้าใจว่าสิ่งที่เขาบอกกับเรา มีมากกว่าที่เอ่ยไว้ นั่นเป็นหน้าที่ของท่านผู้อ่านที่จะลองใช้ประสบการณ์ร่วมของคุณเองร่วมคุยกับไปเรา เขามีชื่อจริงว่า ชัยชาติ ไชยวาที ศึกษาอยู่คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ เอกศิลปกรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี

  

ขุมคำศัพท์

โดย ธุลีดิน

ขุมคำศัพท์

 

 

 

สตีเฟ่น คิงก์ กล่าวไว้ใน On Writing..

 

..หากคุณต้องการเขียนให้สุดความสามารถ คุณจำเป็นต้องมีกล่องเครื่องมือของตนเองขึ้นมาเสียก่อน จากนั้นก็ออกกำลังกายเพิ่มมัดกล้ามให้แข็งแรงพอจะยกกล่องเครื่องมือขึ้นจากพื้น

เมื่อไปถึงไซต์งานแล้ว คุณจะไม่ไปยืนเหม่อค้าง ขาดเครื่องมือที่จำเป็นต่อการทำงาน ก็มักจะเกิดความท้อแท้..เตรียมเครื่องมือให้พร้อม แม้พบงานหนักหนาสาหัสแค่ไหน ก็จะเริ่มลงมือได้ในทันที

จะซาดิสม์กันไปถึงไหน

กาลครั้งหนึ่งฯ โดย THEJUI

จะซาดิสม์กันไปถึงไหน

 

ผมเป็นคนชอบดูหนังสยองขวัญมาก  มีกี่เรื่องออกมาดูหมด  ทั้งที่เป็นดีวีดี  หรือเข้าฉายตามโรงภาพยนตร์  เริ่มดูมาตั้งแต่ freddy, Jason  ภาคแรก ๆ  เหตุที่ชอบดูเพราะชอบอารมณ์ลุ้นระทึก ตื่นเต้น ชอบช่วงเวลาเงียบ ๆ ตัวละครเดินตัวสั่น ๆ ไม่รู้ว่าตัวร้ายจะแอบอยู่ตรงไหน  แล้วจะโผล่มาเมื่อไหร่  ลุ้นระทึกดี  

ผมถือว่าช่วงเวลาบีบจิตแบบนี้เป็นศิลปะของการสร้างหนังอย่างหนึ่ง  ยิ่งเรื่องไหนมีแบบนี้บ่อย ๆ จะยิ่งชอบ  หนังแบบนี้เป็นเหตุให้ผมทะเลาะกับแฟนบ่อยมาก  เธอจะโกรธเวลาที่ผมพามาดูหนังแบบนี้  บางเรื่องไม่ได้ดูในโรง ดูจอทีวีที่บ้านก็ลดความระทึกไปพอสมควร  แต่ก็มีนะครับบางเรื่องที่สร้างมาได้ดี  ดูจอเล็กก็เครียดได้พอ ๆ กัน

หนังสยองขวัญนี่ถือว่าเป็นคำจำกัดความที่ค่อนข้างกว้าง  แน่นอนว่าต้องมีตัวร้ายในเรื่อง   ตัวร้ายในที่นี้  มีตั้งแต่ ผี  สัตว์ประหลาด  อสุรกาย  ซอมบี้  คนบ้า  ฆาตกรโรคจิต  แม้กระทั่งสัตว์หรือมนุษย์ต่างดาว  หลากหลายมาก อย่าง Jason Voorhees, Michael Myers นี่ก็ไม่รู้จะจำกัดอยู่ในพวกไหนเลย  อาจจะเป็นผีดิบเพราะฆ่าไม่ตาย

 

การเดินทางแสนยาวไกล

สวนอักษร โดย หนุงหนิง

การเดินทางแสนยาวไกล

 

 

 

ฉันปรารถนา…

เดินทางสุดหล้า เพื่อเยี่ยมเยียนถามไถ่

เด็ก ๆ ทั่วโลกว่าเป็นอย่างไร

สบายดีไหม…ทำอะไรกันมา…

.

พวกหนูได้เรียนหนังสือกันหรือเปล่า

แล้วพ่อแม่เล่าอยู่ดูแลเจ้าหรือเปล่าหนา

หรืออย่างน้อย ๆ … มีพี่น้องคอยวิ่งเล่นข้างกายา

ฉันอยากรู้ว่า…

ใครห่มผ้าให้หนู ยามหนูนอน

.

มีใครเอ็ดหนูบ้างหรือเปล่า

ว่า “ไม่เอา ไม่เอา อย่าเอานิ้วเข้าปาก” คอยพร่ำสอน

ใครหวีผมให้หนู ใครปะชุนกางเกงให้

และยามหนูเข้านอน

ฉันอยากจะแน่ใจก่อนว่าหนูกอดหมอน…แล้วนอนฝันดี

ข้างเตียงมีคุณยายคอยจับมือ

ปลอบขวัญกล่อมหนูไม่ให้กลัวผี

.

ถ้าฉันได้เจอพวกหนูฉันจะกล่าว “สวัสดี”

ไม่ว่าหนูจะมีผิวสีอะไร

.

ถึงหนูจะมีผิวขาว เหลือง หรือ คล้ำ

มีผมบลอนด์หรือดำ ไม่ว่ามาจากเมืองไหน

จะกรุงโรม ซานตาเฟ มอสโค ปักกิ่ง

หรือจากเขตหนาวที่ต้นไม้ไร้ใบ

ฉันก็จะเดินทางไปเพื่อกล่าวสวัสดี

 

 

---

ผู้เขียน : Gianni Rodari

ชื่อเรื่อง : Il secondo libro delle filastrocche

รูปภาพ : Tiziana Dionisio

ผู้ถอดความ : Nungning

 

.

 

[สารบัญ - ก้าวฯที่ ๒๗]

‘แม้น้ำนั้นเน่า ก็ยังเห็นเงาจันทร์สะท้อน’

ปลิวไปตาม‘รมณ์ โดย ปรัชญา พงษ์พานิช

‘แม้น้ำนั้นเน่า ก็ยังเห็นเงาจันทร์สะท้อน’

นิทานโลกาภิวัตน์ เรื่อง

เจ้ากระต่าย กับ ลิงน้อย

 

 

 

Graffiti การปลดปล่อยทางอารมณ์

 โดย ยางมะตอยสีชมพู

Graffiti การปลดปล่อยทางอารมณ์

 

 

 

สืบเนื่องจากเมื่อคราวที่แล้วผมได้พาไปดูงานสตรีทอาร์ตเจ๋งๆ มาแล้ว คำถามคือมีหลายๆคนเหมือนกันที่ยังไม่รู้จักกับสตรีทอาร์ต สำหรับ “ก้าว…รอ…ก้าว” ฉบับนี้ผมจะแนะนำศิลปะข้างถนนที่เป็นส่วนหนึ่งของงานสตรีทอาร์ตให้รู้จักกัน นั่นก็คือ “Graffiti” ครับ

หากพูดถึง “Graffiti” ใครหลายคนอาจจะร้องยี้ เพราะงาน “Graffiti” นั้นไม่ใช่ศิลปะที่มีกลุ่มคนชั้นสูงให้ความยอมรับซักเท่าไหร่นัก บางคนอาจจะมองว่าเป็นศิลปะขยะ เป็นศิลปะที่ไว้สำหรับปลดปล่อยอารมณ์ของพวกวัยรุ่นขี้ยาเท่านั้น แต่สำหรับพวก Writer (นักเขียน) หรือผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้สรรค์สร้างศิลปะบนผืนกำแพง บนท้องถนน บนรถเมล์ รถไฟ หรือที่ไหนๆ ก็ตามบนท้องถนน “Graffiti” ที่พวกเขารู้จักนั้น มันเป็นมากกว่าศิลปะครับ

บางการผลิบาน

กวีก้าวฯ โดย กวิสรา

.

บางการผลิบาน

.

ฉันผ่านร้อยโค้งพันเงา   ถนน-หุบเขา เฝ้ามองปลายทางแสนไกล . หลายครั้งมองฝนโลมไล้   ทอทาบอาบละอองไอ จนขุนเขาเยือกสะท้าน . โดดเดี่ยวดนตรี – ฤดีกาล  เศร้านั้นแสนหวาน จุมพิตหมอกฝ้าสีขาว . ดวงใจไถ่ถามทุกคราว   เดินทางล่วงก้าว ลำพัง นานเหงามายาวไกล . ฝน – หมอก มิบอกอะไร  ผ่านมา ผ่านไป ปลายทางแห่งใจใดกัน . . . เสี้ยววัน …    หม่นฝ้าอาบลออก็ทอฝัน เสียงฝนไพเราะเสนาะนั้น   นิ้วฉันเริ่มเคาะจังหวะตาม . บางข่าวเช้าตรู่ฤดูฝน   ภูเขาสีหม่นที่ฉันข้าม โค้งถนนล่วงสู่ห้วงยาม   “งดงาม” เมื่อผ่านมาพบเธอ . ทุกฤดูกาล การเปลี่ยนแปลง  เคลื่อนแสง ไล้เงาอยู่เสมอ ปลายทางแห่งใจกว่าได้เจอ  อาบเอ่อฝนเหงา – เศร้าดวงตา . “ความรัก”    ผลิบาน – พำนักในหม่นฝ้า อาจเราผ่านไปและผ่านมา  ไม่ช้าไม่นาน จะผ่านพบ . . . กวิสรา

.

.

.

 

[สารบัญ - ก้าวฯที่ ๒๗]

ตอนที่ ๓ : โปรยบุปผาชมจันทร์

กระบี่ไร้ยางอาย โดย (…) 

ตอนที่ ๓ : โปรยบุปผาชมจันทร์

 

         

ค่ำคืนพระจันทร์เสี้ยว  

ภายใต้แสงเงาจันทรา ตำหนักบุปผาหยกงดงามเงียบขรึมเยือกเย็นสมดังชื่อ

กระดังงาอัคคีนั่งพิจารณารายชื่อศิษย์ใหม่ในสำนักกระบี่ชมบุปผา  มีมากมายที่เป็นปัญหาด้วยเพราะคราครั้งนี้ทางการให้บรรดาผู้คนสามารถลงทะเบียนผ่านนกพิราบสื่อสารได้  พิราบบางตัวโดนซัดอาวุธลับตกตายก่อนที่จะโผบินมายังสำนักนาง  เถ้าแก่เล็กใหญ่ต่างพากันฟ้องร้องกรมอาญา เป็นเรื่องให้แก้มิรู้จบ

มวลไอร้อนจากถ้วยชาข้างกายนางตีม้วนตลบเมื่อมีลมกระแสหนึ่งโชยผ่านช่องหน้าต่าง  นางละสายตาจากสมุดบัญชี สีหน้าผ่อนคลายยิ่งเมื่อมองผ่านออกไปเบื้องนอก

ดวงจันทร์ทอแสงเรืองรอง วิหคราตรี-ปักษีสกุณาร่อนร่างฉวัดเฉวียนไปมา หยอกล้อกันแลเล่นรักกัน  นางเห็นภาพนั้นพลันครุ่นคิดคำนึงถึงบัณฑิตธนูทอง ยอดชายในดวงใจ

“ทอง-ป่านนี้ท่านเป็นอย่างไรแล้ว”

เสียงพร่ำพรอดของนางมลายหายจางไปกับสายลม มีเพียงนางแลสิ่งต่าง ๆ รายรอบเท่านั้นที่รับฟังรู้เห็น  ราตรีจรดอรุณสาง เวลาแห่งความคิดคำนึงเชื่องช้ายาวนานเสมอสำหรับผู้คนที่มีความรัก

ย่ำรุ่งก่อนอรุณ นกพิราบตัวหนึ่งโบยบินออกจากตำหนักบุปผาหยก จากนั้นจึงมีอีกหลายตัวโผบินติดตามไป  ไปยังที่ใด?  นกพิราบสื่อสารเมื่อได้รับการปลดปล่อย สถานที่ที่มันจะไปย่อมมีเพียงแห่งหนเดียว

บ้าน..

ตาข่ายและสายสัมพันธ์

เรื่องจากปก โดย กีรติ

ตาข่ายและสายสัมพันธ์

 

 

 

น่าแปลกมากไหม ถ้าหากเราจะเดินทางสู่โลกด้วยปลายนิ้วคลิกเท่านั้น ถ้าหากเป็นเมื่อสักยี่สิบปีก่อน อาจเป็นเรื่องที่ทำให้ตาลุกวาวและตื่นตะลึง แต่สำหรับปัจจุบัน คงมีเสียงแทรกขึ้นว่า  “ทำไมจะไม่ได้ล่ะวะ” (เสียงหงุดหงิด)

ขาดสิ่งนี้ความหมายเปลี่ยน.

หลังม่านลมและฝุ่นดิน

ขาดสิ่งนี้ความหมายเปลี่ยน.

 

 

 

มนุษย์ย่อมคาดหวังว่า วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นมา จะอำนวยคุณประโยชน์แก่ชีวิตและสังคมมนุษย์ แต่วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีนั้นก็ไม่มีหลักประกันอะไรในตัวของมันที่จะช่วยให้ตัวมันอำนวยแต่คุณประโยชน์ตามที่มนุษย์คาดหวังอย่างนั้นได้  มันจึงเปิดตัวอ้าเต็มที่อย่างช่วยตัวเองไม่ได้ ทั้งต่อการที่จะก่อคุณหรือก่อโทษ สุดแต่ใครจะเอามันไปใช้อย่างไร

มูซาชิ : ฉบับท่าพระจันทร์

Book Review โดย (…)

มูซาชิ : ฉบับท่าพระจันทร์

.
.

อากาศร้อนลอยตัวขึ้นบน มวลลมไหลเนืองเข้าแทนที่ความว่างเปล่า ทดแทนเติมเต็มมิให้อันตรธานหาย สรรพสิ่งล้วนจุนเจือซึ่งกันและกัน

เก่าไปใหม่มา ชีวิตหรือ ก็มีเท่านั้น

ข้าพเจ้าหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้น มาอ่านฆ่าเวลา (แม้การฆ่านั้นจะไม่มีศพก็ตามที) ในระหว่างที่อายุค่อย ๆ มากขึ้นในเชิงจำนวน ทว่าลดลงในเชิงสัจธรรม  มันเป็นหนังสือเล่มหนาพอดู  คะเนจากน้ำหนักน่าจะตกอยู่ที่ ๖๐๐ หน้า เนื้อหาภายในเกี่ยวกับซามูไรญี่ปุ่นคนหนึ่ง เรื่องเล่าว่าเขาผ่านการต่อสู้ทั้งหมด ๖๐ ครั้ง ไม่เคยแพ้แม้เพียงครั้งเดียว ทว่าสิ่งที่เขาใช้เวลาฝึกฝนขัดเกลาตัวตนอยู่ช้านานกลับเป็นตัวตนของเขาเอง

เรื่อง ราวนั้นบอกเล่าชีวิตของคนผู้หนึ่งนับตั้งแต่วัยหนุ่ม ที่เดินทางไปตามสัญชาตญาณของวัย จนพบกับจุดตกต่ำที่สุดของชีวิต จุดสูงสุดของชีวิต และจุดสุดท้ายคือปล่อยวางสู่ความว่างเปล่า (สุญญตา)

รักษ์เพราะรักกับธิวลักษณ์ บุนนาค

ก้าวต่อก้าว โดย สารากร

รักษ์เพราะรักกับธิวลักษณ์ บุนนาค

  .

  .

มีคำถามอยู่มากกว่าเรารักกันเพราะอะไร ใครหลายคนอาจมีคำตอบของคำถามโลกแตกนี้ แต่สำหรับบางคนคำตอบอาจกำลังเกิดขึ้นในขณะรักก็ได้

ดิฉัน ได้มีโอกาสรู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีมุมมองในเรื่องของความรักที่อาจเรียกได้ว่า มีความพอเหมาะ พอควร และเรียนรู้อย่างทำความเข้าใจในรัก เธอมีชื่อเล่นน่ารักๆว่าเจ๋ หรือ ธิวลักษณ์ บุนนาค พนักงานบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับปลาและพันธุ์ไม้น้ำสวยงาม เธอยังบอกกับดิฉันอีกนะว่า ปลาทองไม่ได้ความจำสั้นจนถึงขนาดจำอะไรแสนยาก ซึ่งแน่นอน กับความรักของคนที่ลืมง่ายก็คงไม่ง่ายอย่างที่คิดซะแล้ว

ลองมาอ่านความคิดของเธอกันนะคะ บางที เราอาจต้องทบทวนความรักษ์เพราะรักได้เติบโตจากเธอเข้าก็ได้