กวีก้าวฯ โดย กวิสรา
แม่น้ำแห่งยุคสมัย
ไหลผ่านม่านเมืองมาเปลื้องปม
รับสิ่งโสมมจนเน่าเหม็น
จากแม่น้ำไหลอันใสเย็น
กลับเป็นน้ำคร่ำเหม็นขื่นคาว
เงาน้ำทอดสายผ่านเมืองหลวง
สะท้อนทั้งปวงสิ่งฉาบฉาว
ทรถนนนั่นช่างยาว
มนุษย์ต่างอบอ้าวในนาคร
ยามได้นึกภาพในอดีต
จารีตดีงามตามสั่งสอน
น้ำใจไหลรินทุกถิ่นดอน
ทุกบ้านอาทรเอื้ออารี
กระบวยกะลาและหม้อดิน
รอผู้ตักกินได้เต็มที่
เย็นล้ำงามลึกทุกไมตรี
ต่างชานเรือนมีไว้รับรอง
แม่น้ำทุกสายทอดเงาใส
สะท้อนดวงใจคนทั้งผอง
วันนี้หมดสิ้นความรังรอง
แม่น้ำสีทองจึงไม่มี
และนี่เงาน้ำที่ฉันเห็น
สะท้อนโลกเป็นสิ่งป่นปี้
กาลสมัยสิ้นความดี
น้ำเน่าสายน้ำช่างรุ่งเรือง!
กวิสรา
อืม…รำเพยกวีที่โชยมาจากกว๊านพะเยายังไพเราะเพราะพริ้งเช่นเดิมเลยนะขอรับ
นับถือๆ